Kiam mi okupiĝis pri la plej bona el la aktoj, tiam mi aŭdis rapidemajn paŝojn sur la ŝtuparo, sonis la tintilo, sonis manfrapoj, batoj ĉe la pordeto, voĉoj, alvenis ĉiuj, alvenis mi mem. Tio estis sklavo de la domo de Sancha, kiu min vokis:

– Iru tien... mastro naĝis, mastro mortis...

Li nenion plian diris, aŭ mi ne aŭdis plu. Mi vestis min, lasis averton al Capitu kaj rapidis al Flamengo.

Survoje mi divenis la veron. Escobar sin donis al naĝado, kiel li kutimis fari, riskis iom pli foren ol kutime, malgraŭ la danĝera maro, ruliĝis kaj mortis. La alvenintaj boatoj apenaŭ povis preni la kadavron.