Restinte sola, mi pripensis dum iom da tempo, kaj mi ekhavis fantazion. Vi jam konas miajn fantaziojn. Mi rakontis al vi tiun pri la imperiestra vizito; mi parolis pri ĉi tiu domo en Engenho Novo, kiu reproduktas tiun de Matacavalos. Imagemo estis kunulo de mia tuta ekzistado, viveca, rapida, malkvieta, foje timema kaj haltema, plej ofte kapabla trairi kamparon post kamparo, en kurado. Mi pensas, ke mi legis en Tacito, ke iberaj ĉevalinoj gravediĝis de la vento; se ne en li, do en alia aŭtoro, kiu decidis konservi tiun superstiĉon en siaj libroj. Ĉi-rilate, mia imagemo estis ia granda ibera ĉevalino; plej eta brizo donis al ĝi ĉevalidon, kiu tuj fariĝis ĉevalo de Aleksandro; sed ni flanken lasu metaforojn impertinentajn kaj nekonvenajn, de mia dekkvinjara aĝo. Ni simple eldiru la aferon. Mia tiumomenta fantazio estis konfesi al mia patrino mian amon, kaj diri al ŝi, ke mi ne havas eklezian alvokiĝon. La interparolo pri alvokiĝo nun tute superregis min, kaj kvankam ĝi min timigis, tamen ĝi malfermis al mi elirpordon. “Jes, trafe”, mi pensis, “mi diros al panjo, ke mi ne alvokiĝas, kaj mi konfesos mian amindumon; se ŝi dubos, tiam mi rakontos al ŝi tion, kio okazis antaŭ nelonge, la frizadon kaj la ceteron...”