Tio estis tiel proksima, ke antaŭ ol pasis tri minutoj mi troviĝis hejme. Mi haltis en la koridoro por spiri; mi klopodis forgesi la palan, misforman mortinton, kaj plion mi ne diris por ne igi ĉi tiujn paĝojn naŭzaj, sed vi povas tion imagi. Mi ĉion forpuŝis de mia vidado, post nemultaj sekundoj; sufiĉis al mi pensi pri la alia domo, kaj krome pri la vivo kaj pri la freŝa, leĝera vizaĝo de Capitu... Amu, knaboj! kaj ĉefe amu belegajn, graciajn junulinojn; ili kuracas malsanon, parfumas infektaĵon, anstataŭigas morton per vivo... Amu, knaboj!