RINGOJ

Stela kaj luna
lumo super urbo ne jam centras,
kaj lampo super trotuaro
ombrajn nigrajn ringojn pentras.

Nokta mallumo
en la arteriojn verŝas vivosvingojn,
mallumo nokta
pentras sub okuloj homaj nigrajn ringojn.

(Stan. Kamaryt)

EN FENESTRO DE ARESTEJO

Saliko trista post la alta muro
pro kompato vigle riverencas.

Pro via akcidento:
publikulinoj,
arestitoj,
vaguloj,
neniu alia malĝoje kondolencas.

Jen sube urbo en sunbrilo ardas.

Ho, Ostrava kaj Roma malproksimas!

Vi cezar’ Nero, ne laŭ via ritmo
mi mian altan kanton rimas.

Publikulinoj,
arestitoj,
vaguloj
sidiĝas kun Kristo ĉe tablo tagmezon ĉiun:
per pano kaj akvo ilia tago ja plenas.

Kristan korpon nigran signas per kruco,
transformo de akvo en vinon ne venas.

Kvankam por ni neludatajn, ni tamen aŭskultas
bojantajn eĥojn de soldat-orkestro.

Nur suno, la bonulo, etendas al ni manojn
por premi ilin tra fenestro.

(Stan. Kamaryt)