RABA SENTO

Briletis brako kiel alabastro ĉarma,
je vi sopiris lupe lipo mia varma.

Kronon de l’ haroj vidis mi silkece pompi,
en ĝi mi volis ampasion rompi.

Ondumis brusto… Forta estis tento,
en mi estiĝis stranga raba sento!

Eterna sento, kiu logas viron,
fortan, malfortan, ĉiun kavaliron,
sento sopira, kiun sentas kreitaro,
gazelo bela, same ĉiu homa paro,
senĉesa senĉesa sento: ami, falĉi amon sorĉan,
benitan, pekan, sanktan, amardolĉan,
elsuĉi ĉion luksan, kion povas doni,
okuloj, sino, manoj – ĉion koni;
per brako ĉirkaŭplekti junan inan kolon,
reziston rompi kaj plenumi ŝian volon.

1925 (Pavel Rosa).

NOSTALGIO

Akceptu min, ho mia dom’ antikva,
el kie freŝa iris mi en mondon,
sanktigan verŝu nune sur min ondon,
fantomojn pelu for la ost’ relikva,
akceptu min, ho mia dom’ antikva.

Vi hejma lamp’ malnova kaj orfula,
lumigu gaje de l’ anim nokturnon,
ho, ardon verŝu en malhelan urnon,
por ke malmolo kora iĝu nula
lumu do, lamp’ malnova kaj orfula.

Ho, super lit’, Vi, post vipado plaga,
min rigardanta per okulo trista,
min gvidis dum singulto senrezista
al Vi, ho Kristo, mia voj’ zigzaga,
ho, super lit’, Vi, post vipado plaga.

1927 (Stan. Kamarýt)