– ... Mi ne scias, kiel plu, Stefan. Certe oni kondamnos min. Finfine, ja tio estos justa, ĉu ne? Ne rigardu min tiel, mi petas. Ĵes, strange tio sonas el mia buŝo, ja se la justeco tiel gravas por mi, do kial mi ne venis en Lavellon jam multe pli frue?

– Mi provos ĝisfine resti proksime al vi.

– Dankon. Ni ankoraŭ renkontiĝos, ne unufoje. Aŭtune vi denove ekstudos, sendepende de.., de la verdikto»

– Jes, patro. Tiel mi faros.