Li ne atendis ĝis la sekvonta mateno, kiam li estos ricevanta „ordonojn” de la Ruĝa Kruco. La malafableco de la hotelo limigis lin. Eble la sortofrapon li estus eltenanta pli facile en la propra domo, inter la konataj mebloj kaj pentraĵoj –

Li telefonis al unu el siaj ĉefoj. Feliĉe, li estis hejme. Sed la telefonon prenis lia edzino. Kiam ŝi aŭdis la nomon de Martin, ekestis malagrabla silento en la aparatoj, Martin precize sentis la ĉeeston de tiu silento, la malkomfortan naŭzon de la momento. Poste la edzo prenis la aŭdilon. „Aŭskultu, Dregger. Ni helpas al landoj, kie la lokaj registaroj ne ŝatas nian agadon, kredas nin ofte spionoj aŭ renversistoj... Pro tio la Organizaĵo eĉ plie devas atenti, ke niaj homoj estu „puraj”, senmakulaj, eĉ se tridek jarojn reen...! Vi estis unu el la ĉefoj, Dregger. Do vi devas kompreni, ke la Organizaĵo ne povas vin defendi. Kial vi ne komunikis al ni, kion vi faris-kulpis iam en Italio? Do, la sekvaĵojn vi devos mem elporti, tamen ankaŭ ni suferos nun pro vi. Pri via sorto morgaŭ decidos la direktoraro...”

Martin jam dum la interparolo sentis, ke li ne atendos ĝis la kunsido de la direktoraro. Li prenis sian pasporton kaj en la banĉambra'/ spegulo li longe observis sian vizaĝon.