Paŝoj bruis sur la ŝtupoj de la preĝejo. Ekknaris la pordo, vekrio ligna-fera. Ekdancis la flamoj –

Boccone ne turnis sin al la pordo. Certe li kurigis antaŭe virinojn kaj knabojn kiel heroldojn al diversaj stratoj de Lavello –

Spada ripetis:

– Ja ni vidis, ni estis ĉi tie. Ne provu nei.

– Mi ne neas – respondis Martin kaj ne turnis sin al la pordo. En lian dorson eniĝis ponardoj de novaj, fremdaj rigardoj. – Mi alvenis por demandi: ĉu tiam vi rimarkis mian bonvolon? Ĉu vi vidis, ke mi faris ĉion por prokrasti la malbonon? Ne mi volis, ke el ĉio ĉi fariĝu tio – kio finfine okazis!

Lia parolo estis kaosa kaj distaŭzita, tamen li esperis, ke ili komprenos – ja ili devas tion kompreni!

Tri viroj puŝis sin porden, du maljunaj kaj unu junulo, Boccone nur ĵetis rigardon al ili, sed jam ne opiniis necese ilin prezenti. La juna viro laŭte demandis:

– Ĉu li estas tiu Dregger...?

Neniu respondis. Tamaro mordetis la lipojn, Spada spasme kaptadis iun benkon. Boccone rigardis al la altaro. Martin subite komprenis, ke ankaŭ ili estas nervozaj, ankaŭ ilin konstemis lia neatendita apero kaj ĉiu sciis: tiu nokto en Lavello estos alia, ol la noktoj dum la dudekkelkaj pasintaj jaroj –

Kaj Martin ĝuste pro tio venis ĉi tien. Por veki dubojn. Li sciis, ke li estas kulpa – sed li kredis, ke ne li sola.