– Do, kial vi venis ĉi tien...? Ĝuste ĉi tien?

La silento estis longa, longa. Poste Martin infanece tiris la ŝultron kaj forigis la malamikan silenton:

– Ĝuste ĉi tien mi devis veni, Boccone.

– La homoj, se vin ekvidos... eĉ mi ne scias, kion ili faros – lia voĉo venis elprofunde kaj estis malcerta. Martin englutis la salivon. Li ne volis ŝajni heroo, sed –

– Ĝuste tial mi alvenis... Por interparoli kun la homoj.

– Pri kio vi volas paroli? Vi estas freneza – Boccone nur nun tiris sian rigardon for de la vizaĝo de Martin kaj ĉirkaŭrigardis tiel, kvazaŭ la unuan fojon li vidus la preĝejon. La propran, eĉ troe konatan preĝejon de la vilaĝo, tiun eterne malfermitan, friskan, kandelodoran domon.

– Paroli, paroli – ripetis la italo nervoze. – Se nokte funkcius la sola telefono en la poŝtoficejo, ili tuj alkurus ĝin kaj sciigus la ĝendarmojn. Sed nur matene oni malfermos la poŝtoficejon –

– Mi ne intencas kaŝi min. Kaj mi restos ĉi tie ĝis morgaŭa mateno.

– Kion vi volas fari? – demandis denove Boccone; ŝajne li febre pensadis, kion fari, kaj li volis proponi al Martin fuĝon-sinsavon, „nun vi ankoraŭ povas malaperi, kiel koŝmaro, pripensu la aferon, sidiĝu en vian aŭton kaj veturu...!”

– Jam mi diris, Boccone. Mi volas interparoli kun la vilaĝanoj.

– Pri kio?

– Ĉu ili vere kredas min kulpulo?

– Jes – diris Boccone kun glacia trankvilo. Elflagretis la flametoj de kandeloj, ia flavvarmaj lumoj por sekundo fariĝis blankmortaj, surmure saltadis la ombroj. En Martin disversiĝis malvarma insisto, ribela trankvilo:

– Mi ne timas ilin,

Nun Boccone tiris la ŝultron. Poste la du viroj rigardis unu al la alia, sencele. „Mi devos peti lin – pensis Martin –, peti ĝuste lin.,.Ĝuste lin!”