– Vi freneziĝis – diris Boccone simple.

– Ne. Mi ne estis endanĝerigita en Svislando, krom perdo de mia laboro. Mi tamen venis en Italion...

– Sed... je kio vi kalkulas? – ĝemis la maljunulo kaj kun kapo klinita li atendis la respondon.

– Mi kalkulas je nenio. Sed volas mi sciis, kion la homoj opinias pri mi.

– Oni opinias vin murdisto – murmuris Boccone malvolonte.

– Kaj vi?

Tio estis neatendite. Vipobato. Boccone ne atendis, ke ĝuste Martin kaj ĝuste nun demandos tion. Li silentis. Martin rapide daŭrigis:

– Mi petas vin, iru kaj diru al ili, ke mi estas ĉi tie. Ke mi alvenis...

Boccone staris sendecide. Li volis iri, tamen li restis ankoraŭ. Kaj li diris:

– Vi ankoraŭ povus retiriĝi. Neniu scias, ke vi estas ĉi tie...

– Ne. estu grandanima, Boccone. Dankon por la lasta savebleco. Vi permesus min forveturi?

– Jes. Sed ne pro tio, ĉar mi bedaŭras vin, ne. Mi ne volas, ke la vilaĝo ekmaltrankviliĝu. Inter la homoj ĉitieaj ne estas paco, ofte ili kverelas. La malnovuloj kun la novuloj, la junuloj kun la maljunuloj... Malpaca regiono estas ĉi tiu, nuntempe. Kaj aldone nun alvenis vi... Forveturu, ĉar matene, tuj post la malfermo de la poŝtoficejo multaj volos telefoni al Camerino, al Ia ĝendarmoj...

– Superflue – diris Martin kaj li volis daŭrigi, sed Boccone interrompis lin:

– ... aŭ eĉ iu povos vin mortigi. Ja la malnovuloj ankoraŭ bonege memoras vin kaj viajn soldatojn. Ili estas tre koleremaj..,

– Dankon pro la propono, Boccone. Sed mi volas rigardi al iliaj okuloj.

Boccone silentis. Martin vidis sur lia vizaĝo, ke la italo volus ankoraŭ multe diri – tamen, senvorte li ekiris al la pordo. Surmure du ombroj kuris duflanke, el gigantoj ili fariĝis etaj, poste la korpo de Boccone ĉe la pordo englutis ilin.

Martin restis sola.