Martin preme fermis la okulojn. La mondo subite foriĝis, li sentis nur la venton, li restis sola en tutmalplena dezerto, sur neniaĵo plata kiel tablo, kie la sola sentebla-tuŝebla punkto estis la terpeco kovrita per liaj piedoj, premita per la propra pezo. Ĉio alia ŝajnis esti malverŝajna, la ĉielo ne estis kupolo, sed plata blanka tavolo, en kiu ajn momento ĝi povis falegi kaj pezmortigi lin –

La silento ne estis silento, sed lia cerbo jam sekundojn pli frue komencis elekti, la oreloj ne perceptis la bruon de botaj piedoj alkurantaj. La kriojn. La klakadon de malvarmaj armilkulasoj. Eĉ la ordonon li ne aŭdis, la ĝojan-voluptan krion de Helmut – Li nur staris apude, proksime-fore, kune kun ili, ankaŭ li portis verdan uniformon, kiel la armilojn levantaj soldatoj –

Poste ektondris la pafaro –

Martin memoras ĝis hodiaŭ, ke la soldatoj malgraŭ la iamaj ekzercoj pafis ne tute samtempe, kelkiuj malfruis la ordonon „Feuer!”. La vorto el la buŝo de Helmut sonis kvazaŭ aparta pafo –

Kaj tiam, kiam Martin malfermis la okulojn, jam ĉio finiĝis. La soldatoj kolbe batis la lignomuron de ia garbejo, iu alportis kaj disverŝis benzinon.

La grupo de Lavellanoj glacie silentis, la homoj certe staris senmovaj, kvankam Martin pri tio nenion sciis, la homgrupo estis nur kolora makulo en la angulo de liaj okuloj –

La mortpafitoj kuŝis jam senmovaj –

– Kio estas en la bestejo? – demandis Martin. Lia voĉo ŝajnis esti tutfremda, ne, ĝi ne estis lia, enkorpe io strange rigidiĝis, „iom post iom mi fariĝos iu alia, jam ne Martin Dregger, sed...” –

– Estas tie bovinoj, sinjoro leŭtenanto. Laŭ la ordonoj ni devas detrui la tutan havaĵon de la malamiko...

– Unue forigu la bovinojn, suboficiro! La bestoj ne batalis kontraŭ ni...

Poste ekkrakis la oranĝkoloraj, sovaĝaj flamoj.