Ie malantaŭ la arboj pigre alveturis brua, olda aŭto flava,

– Alvenis la poŝtestro – diris Tasca. La horloĝo de la preĝejo ekbatis la sepan horon. Ie eksonis radia signalo, poste el muzika fono iu optimisma virvoĉo gajetis. Martin per nenion vidantaj okuloj rigardis iun florbedon. „Ankaŭ tiu ĉi tago estos samtia, kiaj la aliaj. Nur por mi ĝi alios. En Oceanio oni fiŝkaptas, en Aŭstralio sur senfinaj vojoj veturegas la grandaj ŝafliverantaj aŭtoj. En Ameriko estas nokto, brulas la neonreklamoj, la oceano kaŝiradas la platajn sablobordojn. En Islando precizege kiel horloĝoj ĵetas sin la gejseroj al la malserena ĉielo; en Afriko sur pigraj riveroj fluas pigraj boatoj sub la ardanta globo de la suno, virinoj kantas monotonan melodion – sed ĉerande de la horizonto vicas jam blankaj nubskrapantoj, Sur insuletoj de Kariba maro banvestaj blondaj knabinoj kuras en la inkobluan akvon, batante ŝaŭmon. Kaj neniu scias, ke tiu ĉi estas mia lasta mateno, nun alie mi vidas la nubojn, alimaniere glitas en miajn orelojn la susurado de la arbfoliaro. Alias mia korpo, mia movo, miaj pensoj.”

– Ĉu ni ekiru al la placo? – demandis Tasca.

– Jes – Martin perokule adiaŭis la ĝardenon, kie verdire li nenion vidis, la malhelverdaj makuloj de la kreskaĵoj indiferente sorbiĝis en liajn okulojn –