Sed nun foriris la geografiaj lecionoj, kune kun la odoro de iamaj mapoj. Boccone haltis apud li, tima-nekreda:

– Sinjoro leŭtenanto...! Ĉu...? Ja la familio Lombardi estas bonaj homoj!

La interna nervozo en Martin naskis mokon agresivan:

– Jes, Boccone...? Sed kial interesu nin, ĉu sinjoro Lombardi orde pagas sian imposton kaj la kostojn por subteno de la preĝejo? Ni kaptis lin kaj la familion ĉe la freŝa faro!

Helmut kontente ridaĉis. La mondo – kia ĝi estis en la tuta Eŭropo tiujare – nun ankaŭ en Lavello fariĝis tia, por kia Helmut sopiris. Pintĉapa germana oficiro kriadis al tremanta civilulo – kaj surĉiele ne naĝis „Liberatoroj”, en la proksima valo ankoraŭ ne bruegis la tankoj liberigantaj. Ĉio ĉi okazis poste, multe pli poste. Tiuminute en Lavello regis la timego, limis Lombardi-oj, timis Boccone – kaj timis ankaŭ Martin –