La Edukada Servo
de I-LO en Tarnovo
Do strony głównej I LO w Tarnowie

Materialoj por geliceanoj

  Librejo       Enhavo       Reen       Antaŭen  


LA INSULO MISTERA

Aŭtoro: Julio Vern

©2024 Geo
I-LO en Tarnovo

La Enhavo

La Edukada Servo
La Librejo
La Titola Paĝo

Unua Parto
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22
Dua Parto
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
Tria Parto
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20

Ĉapitro VI

Vokado de Pencroff. – Nokto en Kamentuboj. – La sago de Harbert. – Projekto de Cyrus Smith. – Neatendita solvo. – Kio okazis en Granita Palaco? – La novulo.

Cyrus Smith haltis sen diri eĉ unu vorton. Liaj kunuloj komencis blindpalpe serĉi la eskalon, foje en la aero, foje sur la tero, supozante, ke eble la vento faligis aŭ nur movis ĝin... Ĉiuj serĉoj montriĝis senutilaj.

– Ja ne estis vento hodiaŭ! – diris Harbert.

– Mi venas al la konkludo, ke strangaj aferoj okazas sur la Insulo de Lincoln! – diris Pencroff.

– Strangaj? – demandis Gideon Spilett. – Mi vidas nenion strangan en tio. Iu venis dum nia foresto, ekposedis nian palacon kaj entiris la eskalon!

– Iu! – ekkriis la maristo. – Sed kiu?…

– Neniu alia krom la ĉasisto, de kies pafilo venis la plumba grajnaĵo – respondis la raportisto.

– Bone do – respondis Pencroff malpacience. – Se estas iu tie supre, oni devas voki; eble li respondos al ni.

Dirante ĉi tion, li laŭte ekkriis.

La setlantoj streĉis la orelojn kaj ŝajnis al ili, ke ili aŭdas iun mokan ridon el la alto de Granita Palaco, sed ili ne povis rekoni el kies lipoj ĝi venas. Tamen neniu respondis al la voko de Pencroff.

Dum ili staris senhelpaj ĉe la piedo de Granita Palaco, Cyrus Smith diris:

– Restas al ni nur unu eblaĵo: atendi pacience ĝis tagiĝos kaj poste agi laŭ cirkonstancoj. Por nun, ni iru al Kamentuboj. Ni estos sekuraj tie, kaj havante nenion por manĝi, almenaŭ ni iom dormos.

La kolonianoj, malgraŭ sia laco, malbone dormis sur la sablo en Kamentuboj. Ili estis tre maltrankvilaj pri la fakto, ke ilia loĝejo ĉe Granita Palaco estis okupita.

Granita Palaco estis pli ol ŝirmejo por ili, ĝi estis ilia tenejo, ilia magazeno. Inter ĝiaj muroj estis konservitaj ĉiuj provizoj de la setlejo, armiloj, iloj, municioj, manĝaĵoj... Se iu senigus ilin de tio, ili devus rekomenci, ili estus en la sama situacio kiel post surteriĝo sur la insulon. Turmentitaj de maltrankvilo, unu post alia ili eliris de tempo al tempo por vidi, ĉu Top atente gardas. Ne estis dubo, ke ĉi tiu insulo kaŝis ian sekreton, sed kiel oni povis ĝin diveni? Harbert, kiu estis perdita en konjektoj, volonte ŝatus demandi Cyrus-on Smith. Pencroff estis la plej kolera el ĉiuj:

– Kia ruzo – li diris – iu trompis nin! Sed mi ne ŝatas petoloaĵojn, kaj ve al la petolulo, se li falos en miajn manojn!

Ĉe sunleviĝo, la kolonianoj, ĝuste armitaj, iris al la marbordo. Tuj kiam la unuaj radioj de la leviĝanta suno lumigis la Granitan Palacon, ili rimarkis, ke la fenestroj estas bone protektitaj per ŝutroj – same kiel ili lasis ilin.

Ĉio estis en ordo tiuflanke, sed baldaŭ ili kriegis, kiam ili vidis la pordon larĝe malfermitan, kiun ili fermis ĉe foriro. Ili ne povis dubi, ke iu estis interne.

La supra eskalo pendis sur ĝia loko, sed la malsupra estis tirita ĝis la sojlo mem. Estis evidente, ke la neinvititaj gastoj volis protekti sin kontraŭ la neatendita alveno de la posedantoj. Kiuj estis ĉi tiuj homoj kaj kiom da ili estis?

Pencroff ekkriis. Neniu Respondo.

Harbert elpensis la ideon ligi ŝnuron al sago kaj celi ĝin tiel, ke ĝi flugu inter la unuaj stangoj de la eskalo pendanta ĉe la sojlo de la pordo, kaj tiam, kaptinte la ŝnuron, tiri la eskalon malsupren kaj reakiru aliron al la Granita Palaco. Ne estis alia maniero, kaj kun iom da lerteco ĉi tiu intenco povus sukcesi. Feliĉe, la arkoj kaj sagoj estis konservitaj en unu el la koridoroj de la Kamentuboj, kie estis ankaŭ ĉirkaŭ dudek klaftoj da malpeza ŝnuro teksita el hibiska fibro. Pencroff malimplikis la ŝnuron kaj alfiksis unu finon al zorge elektita sago. Harbert tiris sian pafarkon kaj celis kun granda atento al la pendanta fino de la eskaalo.

Ĉiuj aliaj iom retropaŝis por vidi ĉu iu aperos en la fenestroj de Granita Palaco. La raportisto, almetinte la ĉaspafilon al sia okulo, celis rekte al la pordo.

Post momento, la sago fajfis, tirante malantaŭ si la ŝnuron, kaj flugis inter la lastaj du ŝtupoj de la eskalo.

La plano plene sukcesis.

Harbert tuj kaptis la finon de la ŝnuro, sed ĝuste kiam li ektiris ĝin por malsuprenigi la eskalon, mano aperis en la pordo, kaptis la eskalon kaj tiris ĝin enen de la Palaco.

– Ĉi tiu estas la kanajlo de kanajloj! – ekkriis la maristo. – Vi meritas esti regalita per kuglo, kaj vi ne atendos ĝin longe.

– Sed kiu li estas? – demandis Nab.

– Kiu? Ĉu vi ne renkontis?...

– Ne.

– Ja tio estas simio, makako aŭ ĉimpanzo, hundosimio aŭ orangutango, paviano aŭ mandrilo! Nian domon invadis simioj, grimpinte la eskalon dum nia foresto!

En la sama momento, kvazaŭ por konfirmi la vortojn de la maristo, la ŝutroj estis tiritaj malantaŭen kaj tri aŭ kvar simioj aperis en la fenestroj, salutante la legitimajn posedantojn per mil grimacoj kaj mokaj ridoj.

– Mi sciis, ke tio estis petoloj! – kriis Pencroff – sed almenaŭ unu el la petoluloj devas pagi por la ceteraj!

Dirante tion, li celis la simiojn kaj pafis. Ili ĉiuj eskapis krom unu, kiu falis al la sablo mortige vundita.

Estis malfacile diri al kiu specio apartenis la simio – kaj ĉar ĝi estis tiel alta kiel homo, ĝi sendube estis specio de primatoj.

Harbert, kiel bona zoologo, tuj deklaris, ke ĝi estas orangutango.

– Bela animalo – diris Nab.

– Povas esti bela – respondis Pencroff – sed mi plue ne scias, kiel ni eniros la domon!

– Harbert havas akran okulon – diris la raportisto. – Jen la pafarko! Lasu lin provi ankoraŭfoje.

– Simioj estas saĝaj estaĵoj! – kriis Pencroff — kaj ili ne montros sin en la fenestroj duan fojon; kaj kiam mi pensas pri la damaĝo, kiun ili povis fari al la ĉambroj kaj la magazeno, tiam...

– Paciencon – respondis Cyrus Smith. – Ĉi tiuj animaloj ne povas longe triumfi super ni!

– Rilate al mi, mi ne estos certa pri tio, ĝis mi vidos ilin sur la tero – respondis la maristo. “Kaj cetere, sinjoro Smith, ĉu vi scias kiom da dekoj da ĉi tiuj petoluloj estas supre?

Estis malfacile respondi ĉi tiun demandon. La kolonianoj denove provis tiri la ŝnuron ligitan al la sago, sed ĝi rompiĝis kaj la eskalo restis surloke.

Du horoj pasis kaj la simioj ne montriĝis; plurfoje mano de pli aŭdaca simio elŝoviĝis el la pordo aŭ fenestro, ĉiufoje salutata per pafoj.

– Ni kaŝu nin – diris la inĝeniero. – La simioj pensu, ke ni foriris kaj ili montriĝos denove. Spilett kaj Harbert devas embuski malantaŭ la rokoj kaj atendi ĝis unu el ili aperos.

La konsilo de la inĝeniero estis sekvita, kaj dum la raportisto kaj Harbert, la plej bonaj pafistoj de la setlejo, prenis bonajn vidpunktojn, la aliaj iris en la arbaron por mortigi ĉasaĵon, ĉar jam estis jam alvenis la tempo por matenmanĝo kaj ili ne havis nutraĵojn.

Post duonhoro la ĉasistoj revenis portante kelkajn rokkolombojn, kiuj baldaŭ estis rostitaj. Dum ĉi tiu tempo, eĉ unu simio ne aperis.

Du horoj pasis kaj la situacio ne tute ne ŝanĝis. La simioj sidis tiel silente, kvazaŭ ili tute tie ne estus. La kolonianoj suspektis, ke, teruritaj pro la morto de unu el ili kaj timigitaj de la pafoj, ili sidas kviete en anguloj, aŭ eble eĉ en la magazeno. Tiu ĉi supozo plenigis ilin per komprenebla maltrankvilo — ili metis ĉiujn siajn trezorojn en la magazenon.

– Vere, nia situacio estas malfacila – la raportisto finfine diris – kaj ne estas espero, ke io baldaŭ ŝanĝiĝos.

– Ni devas forpeli ĉi tiujn bestojn de nia domo! – ekkriis Pencroff. – Ĉu ne ekzistas iu maniero atingi ilin?

– Estas unu – la inĝeniero subite respondis, al kiu ia ideo venis en la kapon.

– Unu? – demandis Pencroff. – Do ĝi estas bona, se ne estas aliaj! Kaj kia maniero estas ĉi tio?

– Ni provu atingi Granitan Palacon tra la malnova elfluo de flanko de la lago – respondis la inĝeniero.

– Ho, al cent mil diabloj! – ekkriis la maristo. – Ke ĝi ne venis al mi en la kapon!

Efektive, ĉi tio estis la sola maniero por atingi Granitan Palacon! kaj forpeli el tie malinvititajn gastojn. Estas vere, ke la truo de la defluilo estis brikita kaj la muro devis esti malmuntita, sed oni povus ĝin ripari poste. Feliĉe, Cyrus Smith ankoraŭ ne efektivigis sian projekton inundi la muron per akvo, alie ili ne povus atingi ĝin tiel rapide.

Jam pasis la tagmezo, kiam la kolonianoj, bone armitaj kaj ekipitaj per pioĉoj kaj sarkiloj, forlasis la Kamentubojn kaj paŝis sub la fenestrojn de la Granita Palaco. Ili ordonis Top-on, ke ĝi restu gardanta kaj ekvojiris laŭ la maldekstra bordo de la Rivero de Kompato por atingi la Grandan Altebenaĵon.

Apenaŭ ili iris nur kelkajn paŝojn, kiam aŭdiĝis la hundo furioze bojanta. Tio estis ia malespera alarmo. Ili haltis.

– Ni kuru! – ekkriis Pencroff.

Ĉiuj kuris plej rapide al la marbordo kaj baldaŭ trovis, ke la situacio tute ŝanĝiĝis.

La simioj, subite timigitaj pro nekonata kialo, provis forkuri. Du aŭ tri el ili kuris kaj saltis inter la fenestroj kun la lerteco de cirkaj klaŭnoj. Ili eĉ ne provis mallevi la eskalon, kio faciligus al ili kuri malsupren, kaj eble ili forgesis pri tio en sia paniko. Baldaŭ, kelkaj el ili antaŭenŝoviĝis tiel multe ke la pafoj de la kolonianoj atingis ilin. Kelkaj el ili, vunditaj aŭ mortigitaj, reenfalis internen aŭ eksternen.

Kelkajn minutojn poste ne estis eĉ unu vivanta simio en la tuta Granita Palaco.

– Hura! – ekkriis Pencroff. – Hura! Kaj denove hura!

– Estas iom tro frue por viaj huraoj – diris Gideon Spilett.

– Kial? Ni ja mortigis ĉiun el ili – respondis la maristo.

– Eble jes, sed ni daŭre ne venos hejmen.

– Do ni iru tra la defluejo! – respondis Pencroff.

– Jes, ni iru – diris la inĝeniero. – Sed estus pli bone…

En tiu momento, kvazaŭ responde al la rimarko de Cyrus Smith, ili vidis la eskalon gliti trans la sojlon, malruliĝi kaj gliti malsupren ĝis la tero mem.

– Ah! Je mil bareloj! Ĉi tio estas stranga afero! – kriis la maristo, rigardante Cyrus-on Smith.

– Eĉ tro stranga! – murmuris la inĝeniero kaj la unua saltis sur la eskalon.

– Bonvolu esti singarda, sinjoro Cyrus! – ekkriis Pencroff. – Se tie daŭre estas unu el tiuj pavianoj...

– Ni vidos post momento – la inĝeniero respondis ne haltante. Liaj kunuloj rapidis post li, kaj unu minuton poste ili ĉiuj staris sur la sojlo.

Malgraŭ la serĉo, oni trovis neniun simion.

– Kaj la eskalo? – ekkriis la maristo. – Kie estas tiu, kiu malsuprenlasis ĝin al ni? – Sed en tiu momento aŭdiĝis kriego, kaj granda simio, kiu kaŝiĝis en la koridoro, enkuris en la ĉambron, persekutata de Nab.

– Ah! Ni finfine havas la banditon! – ekkriis Pencroff.

Kaj li levis hakilon por disrompi la kapon de la besto, sed en tiu momento Cyrus Smith kaptis lian manon kaj diris:

– Ŝparu ĝian vivon, Pencroff.

– Kio, pardoni ĉi tiun rabiston?

– Jes! Ĝi estis tiu, kiu faligis la eskalon al ni!

Post mallonga lukto, la simio estis ŝnurumita.

– Uf! – ekkriis Pencroff. – Kion do ni nun faru kun ĝi?

– Ni enservigos ĝin! – respondis Harbert.

Dirinte tion, Harbert tute ne ŝercis, ĉar li sciis, ke oni povas dresi simiojn por plenumi diversajn servojn.

La kaptita individuo estis orangutango. Ĉi tiuj simioj distingiĝas per preskaŭ homa inteligenteco. Uzantaj por helpo hejme, ili povas servi ĉe la tablo, balai ĉambrojn, purigi vestaĵojn, brosi ŝuojn, lerte manipuli tranĉilon, kuleron kaj forkon, kaj eĉ trinki vinon... La simio, kiu kuŝis ŝnurumita en la ĉambro de la Granita Palaco estis granda masklo de nekutime bonforma konstruo, kun larĝa brusto, mezgranda kapo, rondeta kranio, elstaranta nazo, kaj haŭto kovrita per glata, mola kaj brila hararo. Ĝiaj okuloj, iomete pli malgrandaj ol la homaj, estis inteligente moviĝemaj; sub ĝiaj lipharoj brilis du vicoj da neĝblankaj dentoj, kaj krom tio ĝi havis malgrandan, buklan barbon nukskoloran.

– Ĝi estas belstatura knabo! – diris Pencroff. – Se mi scius ĝian lingvon, mi parolus kun ĝi!

– Do ĉi tio ne estas ŝerco? – demandis Nab. – Ĉu ni vere dungos ĝin?

– Jes, Nab – la inĝeniero respondis ridetante. – Sed ne estu ĵaluza – ĝi iĝos via helpanto!l

– Kaj mi atendas ke ĝi estos bonega servisto – aldonis Harbert. – Ĝi estas ankoraŭ juna, do ni facile dresos ĝin sen provi drastajn metodojn. Ĝi povas nur alkutimiĝi al bonaj kaj bonkoraj mastroj.

– Tiajn majstrojn ĝi trovos inter ni – respondis Pencroff, kiu jam tute forgesis sian rankoron kontraŭ la "petoluloj."

Tiam, alproksimiĝante al la orangutango, li demandis:

– Kiel vi fartas, mia knabo?

La orangutango respondis per mallaŭta ronronado, kiu signifis bonan humoron.

– Vi do volas esti parto de nia setlejo? – demandis la maristo. – Ĉu vi eniros la servon ĉe sinjoro Cyrus Smith?

La duan fojon aŭdiĝis aserta ronronado.

– Kaj vi satiĝos nur per manĝaĵo, sen ia alia pago?

Tria ronronado de interkonsento.

– Ne estas tre interese paroli kun ĝi – Gideon Spilett observis.

– Tio estas bona! – respondis Pencroff. – La plej bonaj servistoj estas tiuj, kiuj malplej multe parolas. Kaj krome ĝi ne demandas salajron!

Laŭ tiu maniero, la setlejo akiris novan loĝanton, kiu poste estis dononta multajn favorojn al ĝi. Koncerne la nomon, Pencroff petis ke ĝi estu vokata, memore al alia simio, kiun li konis en la pasinteco, Jupitero, aŭ mallonge Jup.


<<  |  <  |  >


La letero al prizorganto de la Edukada Servo

Via email: (se vi volas ricevi respondon)
La temo:
Atenton: ← Enskribu la vorton  ilo   , alie la letero malsendiĝos

Skribu la mesaĝon sube (ne pli ol 2048 literoj).

La nombro de literoj por uzado: 2048


La Fakgrupo de
Kemio-Fiziko-Informatiko

en la Unua Liceo Ĝeneraledukada
nomita al Kazimierz Brodziński
en Tarnowo
Str. Piłsudskiego 4
©2024 mag. Jerzy Wałaszek

La materialoj nur por edukada uzado. Ilia kopiado kaj multobligado licas
nur se oni sciigas pri la fonto kaj ne demandas monon por ili.

Bonvolu sendi demandojn al: i-lo@eduinf.waw.pl

Nia edukada servo uzas kuketojn. Se vi ne volas ricevi ilin, bloku ilin en via legilo.