La Edukada Servo
de I-LO en Tarnovo
Do strony głównej I LO w Tarnowie

Materialoj por geliceanoj

  Librejo       Enhavo       Reen       Antaŭen  


LA INSULO MISTERA

Aŭtoro: Julio Vern

©2024 Geo
I-LO en Tarnovo

La Enhavo

La Edukada Servo
La Librejo
La Titola Paĝo

Unua Parto
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22
Dua Parto
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
Tria Parto
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20

Ĉapitro XXI

Kelkaj gradoj sub nulo. – Ekspedicio al la marĉoj en la sudoriento. – Marvido. – Parolo pri la estonteco de la Pacifika Oceano. – Konstanta laboro de infuzorioj. – Kio okazos al nia tero? – Ĉasado. – Anasaj Kotoj.

De tiu ĉi momento ne pasis eĉ unu tago, en kiu Pencroff ne vizitis la lokon, kiun li nomis "la grenkampo". Kaj ve al la insektoj kiuj amasiĝis tie! Ne estis kompato nek pardono por ili.

Fine de junio, post senfine longdaŭraj pluvoj, la aero iĝis signife pli malvarma kaj la 29-an Fahrenheit-termometro fidinde montrus nur dekkelke da gradoj super nulo.

Venis severaj frostoj. Glaĉeroj akumuliĝis ĉe la elfluejo de la Rivero de Kompato kaj baldaŭ la tuta lago frostiĝis.

Ili devis plurfoje replenigi sian provizon de brulligno. Krom ligno, ili ankaŭ kolektis torfon, por kiu ili devis iri ĝis la piedo de Monto de Franklin. La fortan varmon disponigatan per torfo aprezis la kolonianoj kiam la 4-an de julio la temperaturo falis al ok gradoj Fahrenheit. Dua kamentubo estis konstruita en la manĝoĉambro kaj ĉiuj kunlaboris tie.

Dum tiu ĉi periodo Cyrus Smith povis esti kontenta, ke li alportis malgrandan akvotorenton de Lago de Grant ĝis la Granita Palaco. Tiu ĉi akvo, elfluanta el sub la glacikrusto, pasante tra malnova kluzo rekte sub la glaciiĝinta lagsurfaco, fluis en internan rezervujon, de kie ĝia troo elfluis denove tra puto en la maron.

Dume, profitante la sekan aeron, la kolonianoj, kiel eble plej varme vestitaj, decidis dediĉi unu tagon al esplorado de la insulo, en la sudorienta parto, inter la Rivero de Kompato kaj Kabo de Akra Krifo. Ĝi estis granda, marĉa areo kie ili esperis trovi multajn akvobirdojn.

Estis ok aŭ naŭ mejloj tien kaj reen, do estis tre okupata tago. Ĉar temis ankaŭ pri esplorado de nekonata parto de la insulo, la tuta setlejo devis partopreni tiun ĉi ekspedicion. La 5-an de julio, je la sesa matene, kiam apenaŭ tagiĝis, Cyrus Smith, Gideon Spilett, Harbett, Nab kaj Pencroff, armitaj per ĵetlancoj, forĝitaj bastonoj, arkoj kaj sagoj, kaj provizitaj per sufiĉantaj manĝrezervoj, forlasis Granitan Palacon, antaŭitaj de Top, kiu saltis gaje antaŭ ili.

Oni elektis la plej mallongan vojon, transirante la Riveron de Kompato sur la glacio kiu kovris ĝin en tiu tempo.

La unuan fojon, la kolonianoj metis piedon sur la dekstra bordo de la Rivero de Kompato kaj enprofundiĝis inter tiujn grandajn kaj imponajn koniferajn arbojn, tiam kovritajn per neĝo.

Ili ne iris eĉ mejlon, kiam subite el la densaj arbustoj saltis tuta familio de iaj kvarpieduloj, kiuj ŝajne loĝis tie, timigita de la bojado de Top.

– Ah!... Ŝajnas al mi, ke ili estas vulpoj! – ekkriis Harbert, vidante la tutan grupon haste forkurantan.

Ili estis efektive vulpoj, sufiĉe grandaj, kaj ili hurlis tiel laŭtege ke ili teruris Topon. La hundo haltis kaj tiel permesis al tiuj rapidaj bestoj eskapi.

– Ĉu ilia viando estas manĝebla? – demandis Pencroff, kiu taksis la tutan faŭnon sur la insulo nur de ĉi tiu sola punkto.

– Ne – respondis Harbert. – Kvankam oni efektive povus tion provi! Zoologio ankoraŭ demandas, ĉu klasifiki ilin kiel hundojn.

Cyrus Smith ne povis reteni rideton al la rimarko de la juna knabo, pruvanta kiel bone li sciis ĉion. Tamen, la maristo, ekde la momento kiam li eksciis, ke vulpoj ne estas manĝeblaj, perdis ĉian intereson pri ili.

– Sed ĉiukaze – li rimarkis – kiam en la Granita Palaco komenciĝos birdkultivado, estos necese protekti kontraŭ la vizitoj de tiuj ĉi kvarpiedaj rabistoj: Neniu neis la validecon de ĉi tiu rimarko.

Estis la oka matene. La ĉielo estis tre klara, kiel okazas en severaj kaj longedaŭraj frostoj, sed Cyrus Smith kaj liaj kunuloj, varmigitaj de la marŝo, ne sentis multe de la frosta kaj akra aero; cetere tute ne estis vento. La maro estis tute trankvila, ĝiaj ondoj ne estis ĝenataj de iu subakva monteto, la akvoj havis unuforman koloron, kio pruvis, ke la marbordo estas kruda kaj la oceano kaŝis profundajn abismojn en ĉi tiu loko.

Malantaŭ okcidente etendiĝis en malproksimeco de kvar mejloj la unuaj arbolinioj de la Arbaro de Malproksima Okcidento.

La kolonianoj faris fajron el arbetligno kaj sekaj algoj, kaj Nab preparis matenmanĝon el malvarma viando, al kiu ili trinkis kelkajn glasojn da Oswego-teo. Manĝante Ili rigardis ĉirkaŭen. Ĉi tiu parto de la Insulo de Lincoln estis arida kaj malplena.

La raportisto rimarkis, ke se hazarde ili unue alteriĝus sur ĉi tiun parton de la marbordo, ili havus la plej malbonan impreson pri sia estonta sidejo.

– Estas sufiĉe strange – observis Gideon Spilett – ke ĉi tiu insulo, relative malgranda, karakteriziĝas je tia diverseco de kondiĉoj. Tia diverseco estas kutime trajto de ĉefteroj, kaj aldone tre grandaj. Oni povus supozi, ke la okcidenta parto de la insulo de Lincoln, tiel riĉa kaj fekunda, situas ene de la akvoj de la Meksikia Golfo, kaj la nordaj kaj sudorientaj marbordoj etendiĝas ĝis la Arkta Maro.

– Vi pravas, Gideon – respondis Cyrus Smith. – Mi ankaŭ rimarkis tion ĉi. La insulo ŝajnas tre stranga; ambaŭ pro ĝia formo kaj planta kovrilo. Mi scivolas, ĉu ĝi ne estis iam ĉeftero...

– Kiel tio eblas! Ĉeftero meze de la Pacifika Oceano?! – ekkriis Pencroff.

– Kial ne? – respondis Cyrus Smith. – Kial Aŭstralio, Nov-Zelando, ĉio ĉi, kion anglaj geografiistoj nomas Aŭstralazio, kune kun la insularoj de Pacifika Oceano, ne konsistigus iam sesan parton de la mondo, same grava kiel Eŭropo aŭ Azio; kiel Afriko, aŭ ambaŭ Amerikoj? Eblas, ke ĉiuj ĉi tiuj insuloj emerĝintaj el la Oceano estas nur la pintoj de tero, nun subakvigitaj, sed turintaj super la akvoj en prahistoriaj epokoj.

– Kiel Atlantido antaŭe estis – aldonis Harbert.

– Jes, mia infano – se nur ĝi vere ekzistis.

– Kaj la Insulo de Lincoln povus esti parto de ĉi tiu lando? – demandis Pencroff.

– Tio estas ebla – respondis Cyrus Smith. – Tio klarigus samtempe la diversecon de surfaca konfiguracio kaj vegetaĵara multspececo.

– Kaj signifa nombro da bestoj, kiuj loĝas tie – aldonis Harbert.

– Jes, mia infano – respondis la inĝeniero. – Vi provizas al mi novan argumenton por subteni mian tezon.

– Do iun belan tagon – diris Pencroff, ankoraŭ ne tute konvinkita – kio restis el tiu malnova kontinento eble siavice malaperos, kaj nenio estos inter Ameriko kaj Azio?"

– Tute kontraŭe – respondis Cyrus Smith. – Estos novaj ĉefteroj, pri kiuj nuntempe laboras miliardoj da miliardoj da bestoj.

– Kaj kiuj estas ĉi tiuj masonistoj? – demandis Pencroff.

– Tio estas koralaj infuzorioj – respondis Cyrus Smith. – Estis ili, kiuj per sia konstanta laboro kreis la insulon Clermont Tonnere kaj aliajn sennombrajn koralajn insulojn disigitajn en la Pacifiko. Kvardek sep milionoj da tiuj infuzorioj estas bezonataj por unu gran de pezo, kaj tamen el la mara salo kiun ili sorbas kaj el la jonoj de solidaj akvaj molekuloj, tiuj bestetoj produktas kalcion, kaj kalcio kreas submarajn strukturojn, kies forto kaj dureco egalas al tiuj de granitaj strukturoj. Iam, en la fruaj epokoj de la mondo, tio estis farita per fajro; kaj nun mikroskopaj bestetoj faras la samon. Kaj mi kredas, ke post multaj jarcentoj, dank' al la laboro de ĉi tiuj infuzorioj, la Pacifika Oceano povas iĝi vasta ĉeftero, kiu estos loĝata kaj civilizita de novaj generacioj.

– Sed kial oni ankoraŭ bezonas novajn terojn? – demandis Harbert. – Ŝajnas al mi, ke la nuna areo de loĝata tero tute sufiĉas por la homaro. Kaj la naturo faras nenion senutilan.

– Efektive, nenion senutilan – respondis la inĝeniero. – Sed estas kialo, kiu povas klarigi la neceson krei novajn terojn en la estonteco, kaj ĝi temas ĝuste pri ĉi tiu tropika zono okupata de koralaj insuloj. Almenaŭ ĉi tiu klarigo konvinkas min.

– Ni aŭskultas vin, sinjoro Cyrus – diris Harbert.

– Do aŭskultu: sciencistoj ĝenerale supozas, ke iam nia mondo ĉesos ekzisti, aŭ pli ĝuste, ke planta kaj besta vivo malaperos pro grava malvarmiĝo. Estas malfacile determini, kio estos la kaŭzo de ĉi tiu malvarmigo. Iuj sciencistoj kredas, ke ĝi rezultos el malkresko de la temperaturo de la Suno; aliaj, ke ĝi estas pro la laŭgrada estingiĝo de la internaj fajroj de nia terglobo. Miaflanke, mi estas favora al ĉi tiu lasta hipotezo, bazita sur la fakto, ke la Luno ja estas malvarma ĉiela korpo, kiu estas neloĝebla, kvankam la Suno ankoraŭ sendas la saman kvanton da varmo al ĝia surfaco. Tial, se la Luno malvarmiĝis, tio estas ĉar ĝiaj internaj fajroj, al kiuj ĝi ŝuldas sian originon kiel aliaj ĉielaj korpoj, tute estingiĝis. Ni ne scias la kialon, sed estas certe, ke nia Tero malvarmiĝos iam, sed ĉi tiu malvarmiĝo venos malrapide. Kio do okazos? Moderaj zonoj estos same neloĝataj kiel la polusaj regionoj hodiaŭ. Kaj tiam homoj kaj grupoj de bestoj moviĝos al pli sunejaj latitudoj. Grandega elmigrado fariĝos fakto. Eŭropo, Mezazio, Nordameriko malrapide senhomiĝos, same kiel Aŭstralio kaj la malaltaj partoj de Sudameriko. Simile okazos al la planta mondo. Flaŭro retiriĝos al la ekvatoro kune kun faŭno. La centraj partoj de Sudameriko kaj Afriko fariĝos loĝata tero. Sameoj kaj Samojedoj trovos la klimatajn kondiĉojn de la Polusa Maro ĉe la bordoj de la Mediteranea Maro. Kiu povas garantii al ni, ke en ĉi tiu epoko la ekvatoraj regionoj ne estos tro malgrandaj por gastigi kaj nutri la tutan loĝantaron de la Tero? Kial do la antaŭvida naturo, volanta krei ŝirmejon por elmigrado de plantoj kaj bestoj, ne starigus hodiaŭ la fundamentojn de nova ĉeftero sub la ekvatoro kaj konfidus al la infuzorioj ĝian konstruadon? Mi multfoje pensis pri tio, miaj amikoj, kaj mi firme kredas, ke la surfaco de la Tero iam tute ŝanĝiĝos, ke dum novaj kontinentoj leviĝos, la maroj inundos la antikvajn landojn. Tiam ankaŭ ĉi tiuj novaj landoj fariĝos neloĝataj; la varmo eskapos el ili, kiel la varmego de la korpo, kiun la animo kaj la vivo forlasis, malaperos el nia terglobo, se ne finfine, tiam almenaŭ provizore. Eble tiam la terglobo ripozos kaj poste reviviĝos en pli bonaj kondiĉoj. Sed ĉio ĉi, miaj amikoj, estas la sekreto de la Kreinto de Ĉio, kaj pro la laboro de la infuzorioj, mi estis tirita tro malproksimen pripensi la sekretojn de la estonteco.

– Mia kara Cyrus, – respondis Gideon Spilett. – Mi konsideras ĉi tiujn teoriojn kiel profetaĵojn kaj mi pensas, ke ili certe realiĝos.

– Ĝi estas la sekreto de Dio – diris la inĝeniero.

– Ĉio ĉi estas bona kaj bela – diris Pencroff, kiu tre vore aŭskultis. – Sed ĉu vi povas diri al mi, sinjoro Cyrus, ĉu la Insulo de Lincoln ankaŭ estis konstruita de tiaj infuzorioj?

– Ne – respondis Cyrus Smith. – Ĝi havas pure vulkanan komencon.

– Do ĝi malaperos iam?

– Tre verŝajna…

– Mi supozas, ke ni ne plu estos ĉi tie.

– Ho ne, ne zorgu, Pencroff, ni ne plu estos ĉi tie, ni ne volas morti ĉi tie, kaj sendube ni trovos rimedon por forlasi ĉi tiun lokon eventuale.

Ĉi tio estis la fino de la konversacio, kaj kun ĝi ankaŭ matenmanĝo. La kolonianoj revenis al esplorado de la ĉirkaŭaĵo kaj baldaŭ atingis la punkton kie la marĉo komenciĝis. Tio fakte estis ŝlimejoj, kies areo, limante la insulon sudoriente, povus esti dudek kvadrataj mejloj. La grundo konsistis el argil-silika silto miksita kun plantrestaĵoj. Kelkaj frostigitaj flakoj ekbrilis, reflektante la sunradiojn. Nek la ŝvelinta rivero nek la pluvoj povus krei ĉi tiujn malgrandajn akvojn. Oni povus konkludi, ke la marĉo estis nutrata de akvo, kiu tralikiĝis el la tero – kaj tiel ja estis. Ekzistis eĉ zorgo ke dum varma vetero la aero ne estu saturita per haladzoj povantaj kaŭzi kontaĝajn febrojn.

Aroj da birdoj ŝvebis super la akvaj fiherboj kaj la surfaco de la senmovaj akvoj. Sovaĝaj anasoj, kantareloj, krekoj kaj galinaboj loĝis ĉi tie grandnombre kaj sen la plej eta timo oni povis facile alproksimiĝi al ili. Unu pafo de pafarmilo sendube estus mortigonta plurajn dekojn da tiuj birdoj, tiom densaj estis iliaj aroj; sed pafante pafarkon, oni ne timis ilin pro la pafbruo. Do ĉi-foje la pafistoj haltis ĉe dekduo da blankaj anasoj kun cinamokolora bando, verda kapo kaj platigita beko. Top reprenis la mortigitajn bestojn kun dediĉo. Kun la tempo, la kolonianoj intencis malsovaĝigi plurajn speciojn de tiu ĉi birdaro.

Ĉirkaŭ la kvina posttagmeze Cyrus Smith kaj liaj kunuloj turnis sin al la hejmo, kaj post transiro de Anasaj Kotoj, kiel ili nomis ilin, ili transiris la Riveron de Kompato sur ponto el glacio.

Je la oka vespere ili jam estis en Granita Palaco.


<<  |  <  |  >


La letero al prizorganto de la Edukada Servo

Via email: (se vi volas ricevi respondon)
La temo:
Atenton: ← Enskribu la vorton  ilo   , alie la letero malsendiĝos

Skribu la mesaĝon sube (ne pli ol 2048 literoj).

La nombro de literoj por uzado: 2048


La Fakgrupo de
Kemio-Fiziko-Informatiko

en la Unua Liceo Ĝeneraledukada
nomita al Kazimierz Brodziński
en Tarnowo
Str. Piłsudskiego 4
©2024 mag. Jerzy Wałaszek

La materialoj nur por edukada uzado. Ilia kopiado kaj multobligado licas
nur se oni sciigas pri la fonto kaj ne demandas monon por ili.

Bonvolu sendi demandojn al: i-lo@eduinf.waw.pl

Nia edukada servo uzas kuketojn. Se vi ne volas ricevi ilin, bloku ilin en via legilo.