La dua parto

Forlasito


Ĉapitro I

Pro la grajno el plumbo.  La konstruado de pirogo.  La ĉasoj.  Sur pinto de monkoko.  Nenio atestas la ĉeeston de la homo.  Nab kaj Pencroff fiŝkaptas.  Renversigita testudo.  Malapero de testudo.  La klarigo de Ciro Smith.

 

Pasis sep monatoj, tagon post tago, de la momento kiam la pasaĝeroj de balono estis ĵetitaj sur la Insulon Linkoln. De tiu ĉi tempo ili senefike serĉadis homan postsignon sur la insulo. Neniam fumo montris la ĉeeston de la homo sur ĝia surfaco. Neniam manlaboro atestis lian restadon, nek en tempo pasinta, nek en tempo nuna. La insulo estis ne nur neloĝata nun, sed ankaŭ ĝi verŝajne estis neloĝata ekde ĉiam. Kaj jen subite la tuta konstruaĵo de deduktoj falis pro unu simpla metala grajno trovita en la korpo de senkulpa ronĝulo!

Estis sendube, ke tiu ĉi plumbo originis de pafarmilo, kaj kiu alia, se ne homo povus ĝin uzi?

Kiam Pencroff metis la grajnon el plumbo sur la tablon, liaj kompanoj rigardis lin kun profunda mirkonsterno. En iliaj mensoj subite aperis ĉiuj eblaj konsekvencoj de tiu ĉi ŝajne malmulte signifa, tamen nekutime grava incidento. Abrupta apero de ia supernatura estaĵo ne impresus ilin pli. Ciro Smith ne hezitis formuli hipotezojn, kiuj vekiĝis en lia kapo lige al tiu mirinda kaj neatendita okazaĵo. Li prenis en sian manon la grajnon el plumbo, turnis kaj returnis ĝin, tuŝis ĝin perfingre kaj fine diris:

– Ĉu vi povas tutcerte afirmi, – li demandis Pencroff-on, – ke la pekario trafita per tiu ĉi grajno el plumbo estis tri monatoj aĝa kaj ne pli?

– Ne pli, sinjoro Ciro, – respondis Pencroff. – Ĝi ankoraŭ suĉis sian patrinon, kiam mi ĝin trovis en la fosaĵo.

– Do, – diris la inĝeniero, – tio pruvas, ke dum la lastaj tri monatoj iu pafis per fusilo sur la Insulo Linkoln.

– Kaj ke grajno el plumbo, – aldiris Gideono Spilett, – trafis, tamen ne morte, tiun ĉi malgrandan animalon.

– Tio ĉi estas senduba, – diris daŭre Ciro Smith, – kaj jen estas konsekvencoj, kiujn konvenas dedukti de tiu ĉi incidento: aŭ la insulo estis loĝata antaŭ nia alveno, aŭ iu albordiĝis tie ĉi dum tri lastaj monatoj. Ĉu tiuj homoj alvenis vole aŭ nevole, tio estas pro albordiĝo aŭ pro rompiĝo de sia ŝipo? Tiun ĉi punkton oni ne povas klarigi alie, ke pli tarde. Nun ni eĉ ne povas diveni, ĉu ili estas Eŭropanoj, ĉu Malajoj, amikoj aŭ ne, kaj ankaŭ ni ne scias, ĉu ili ankoraŭ loĝas sur la insulo, ĉu ili jam ĝin abandonis. Tamen tiuj ĉi demandoj interesas nin tro rekte, ke ni restu pli longe en necerteco.

– Ne! Centfoje ne! Milfoje ne! – ekkriis la maristo levante sin de ĉe la tablo. – Krome ni ne estas aliaj homoj sur la Insulo Linkoln! Kia diablo! La insulo ne estas granda, kaj, se ĝi estus loĝata, tiam ni ĝis nun renkontus iun el ĝiaj loĝantoj!

– Prave, mi mirus, se estus alie, – diris Harbert.

– Estus eĉ pli mirinde, mi supozas, – rimarkis la reportero, – se tiu ĉi pekario naskiĝus kun grajno el plumbo en sia korpo!

– Escepte se, – diris serioze Nab, – Pencroff havis en...

– Kion vi pensas al vi, Nab, – ripostis Pencroff. – Ĉu eble mi portus dum kvin aŭ ses monatoj grajnon el plumbo en mia buŝo kaj ne rimarkus tion ĉi? Kaj kie ĝi povus sin kaŝi? – alĵetis la maristo malfermante larĝe la buŝon por montri bonegan dentaron. – Rigardu bone, Nab, se vi trovos en tiu ĉi makzelo eĉ unu putran denton, tiam mi permesas al vi eltiri duonan dozenon da aliaj!

– Efektive, la hipotezo de Nab estas neakceptebla, – respondis Ciro Smith, kiu, malgraŭ la graveco de la situacio, ne povis sin deteni de rideto. – Estas certe, ke pafo de fusilo okazis sur la insulo dum tri lastaj monatoj. Tamen mi emas pensi, ke se kelkaj homoj albordiĝis sur tiun ĉi marbordon, tio devis okazi antaŭ nelonge aŭ ilia restado daŭris mallonge, ĉar mi ne dubas, ke se la insulo estus loĝata en la momento, kiam ni pririgardis ĝin de sur la alteco de la Monto Franklin, ni tutcerte rimarkus tion. Estas do probable, ke nur antaŭ kelke da semajnoj rompiĝuloj estis ĵetitaj de tempesto sur iun lokon de la marbordo. Ĉiaokaze ni devas esplori la aferon.

– Mi pensas, ke ni devas agi prudente, – diris la reportero.

– Tio estas ankaŭ mia opinio, – respondis Ciro Smith, – ĉar malfeliĉe ni devas timi, ke tiuj venantoj estas malajaj piratoj, kiuj albordiĝis sur la insulon!

– Sinjoro Ciro, – demandis la maristo, – ĉu ne estus konvene, antaŭ iri por serĉado, konstrui kanuon, kiu permesos al ni, ke naĝu aŭ supren laŭ la rivero, aŭ ĉirkaŭ la marbordon? Ni ja ne povas lasi, ke oni nin surprizu.

– Via ideo estas prava, Pencroff, – respondis la inĝeniero, – tamen ni ne povas atendi. Por konstrui kanuon oni bezonas almenaŭ unu monaton...

– Veran kanuon, jes, – respondis la maristo, – tamen ni ne havas bezonon por ŝipo kapabla elteni la maron, kaj en ĉirkaŭ kvin tagoj mi promesas konstrui pirogon sufiĉan por naĝi sur la Rivero de la Mizerikordo.

– En kvin tagoj, – ekkriis Nab, – fabriki boaton?

– Jes, Nab, boaton laŭ la Indiana maniero.

– El ligno? – demandis la negro ne tre konvinkita.

– El ligno, – respondis Pencroff, – aŭ pli ĝuste el arboŝelo. Mi ripetas, sinjoro Ciro, ke post kvin tagoj la afero estos finita!

– Se en kvin tagoj, estu tiel! – respondis la inĝeniero.

– Tamen intertempe ni devas nin severe gardi! – diris Harbert.

– Tre severe, miaj amikoj, – respondis Ciro Smith, – tial mi tre petas vin, ke vi limigu viajn ĉasojn al ĉirkaŭaĵo de la Granita Palaco.

La manĝado finiĝis en malpli gaja atmosfero, ol esperis Pencroff.

Tiel do, la insulo estas aŭ estis loĝata de iu alia ol la kolonianoj. Ekde la incidento de plumba grajno tio ĉi fariĝis fakto nediskutebla, kaj la malkovro provokis vivan maltrankvilon al la kolonianoj.
Ciro Smith kaj Gideono Spilett, antaŭ dormo, longe diskutis pri tiuj ĉi aferoj. Ili demandis sin, ĉu hazarde tiu ĉi incidento ne estis en rilato kun la neklarigeblaj cirkonstancoj de savo de la inĝeniero kaj kun aliaj strangaj faktoj, kiuj jam kelkfoje estis ilin mirigintaj. Sume Ciro Smith, post diskutado pri ĉiuj "jes" kaj "ne", finis dirante:

– Ĉu vi volas ekkoni mian opinion, mia kara Spilett?

– Jes, Ciro.

– Bone, jene: se ni traserĉos la insulon eĉ plej zorgeme, tiam ni trovos nenion!

Sekvantan tagon Pencroff komencis sian laboradon. Li ne intencis konstrui kanuon kun ĝustaj riparo kaj flankoj, sed simple flotkapablan ŝelon kun plata fundo, kiu bone taŭgus por la navigacio sur la Rivero de Mizerikordo, precipe proksime al ĝia fonto, kie la akvo ne estis profunda. Pecoj de trunkŝelo, ligitaj unu al la alia, devis sufiĉi por formi malpezan boaton, kaj por la kazo, ke pro naturaj obstakloj oni necesus porti ĝin, tio estus nek peniga, nek maloportuna. Pencroff pensis formi per vinktitaj najloj la ligaĵon de ŝelaj rimenoj tiel, ke ili bone adheru unu la alian, kio estis certigonta la fermitecon.

Antaŭ cio do oni devis selekti arbojn, kies elasta kaj fortika ŝelo taŭgis por la celo. Jen la lasta uragano faligis certan kvanton da duglasoj, kiuj taŭgis perfekte al tia konstruaĵo. Multaj el tiuj ĉi arboj kuŝis sur la tero, kaj restis nur disigi la ŝelon de ili, tamen tio estis la plej malfacila pro la neperfekteco de ilaro posedata de la kolonianoj. Sume eĉ tion oni finis sukcese.

Dume la maristo, helpata de la inĝeniero, tiel sin okupadis sen perdo de eĉ unu horo, Gideono Spilett kaj Harbert ne restadis senagaj. Ili respondadis pri provizado de la kolonio je nutraĵo. La reportero ne povis ĉesi admiri la junulon, kiu rimarkeble plilertiĝis en uzado de la arko kaj la lanco. Harbert montris ankaŭ grandan bravecon kun kunigita trankvilsangeco – la trajtojn, kiujn oni povis juste nomi "la prudenta kuraĝo". La du ĉasistoj, cetere obeante la rekomendojn de Ciro Smith, ne forlasadis la terenon en dumejla radio de la Granita Palaco, feliĉe la arbaroj en la plej proksima ĉirkaŭaĵo liveradis necesan kontingenton da agutioj, kapibaroj, kanguruoj kaj pekarioj, kaj se eĉ ĝis la ĉeso de malvarmegoj estis notinde malpli da ĉasaĵo falinta en enfalujojn, tiam la kuniklejo donadis sian kutiman tributon, kaj danke al tio oni povis nutri la tutan kolonion de la Insulo Linkoln.

Dum la ĉasado Harbert diskutadis kun Gideono Spilett pri tiu ĉi incidento de plumba grajno kaj pri la konkludoj, kiujn tiris la inĝeniero, kaj unu tagon – tio estis la 26-a de Oktobro – li diris al li:

– Tamen, sinjoro Spilett, ĉu vi ne trovas tre eksterordinara la fakton, ke se kelkaj rompiĝuloj albordiĝis sur tiun ĉi insulon, tiam ili ĝis nun ne montriĝis sur la marbordo proksime al la Granita Palaco?

– Tre mirinde, se ili ankoraŭ estus sur la insulo, – respondis la reportero, – Tamen tio entute ne estas stranga, se ili tie ĉi jam ne estas!

– Do vi pensas, ke tiuj homoj abandonis la insulon? – daŭre demandis Harbert.

– Tio estas pli ol probabla, mia knabo, ĉar se ilia restado estus pluiĝonta, kaj tiom pli se ili ankoraŭ estus tie ĉi, tiam ia incidento devus malkaŝi ilian ĉeestadon.

– Kaj se ili povis forlasi la insulon, – rimarkis la junulo, – tiam ili ne estis rompiĝuloj?

– Ne, Harbert, ili vere ne estis, aŭ, se mi tiel diras, ili estis provizoraj rompiĝuloj. Estas tre eble, ke forta vento ĵetis ilin sur la insulon, tamen ne damaĝis ilian ŝipon, kaj kiam la ventego kvietiĝis, ili povis denove naĝi sur la maron.

– Unu estas certa, – diris Harbert, – ke sinjoro Smith ĉiam prefere pli antaŭtimis ol deziris la ĉeeston de aliaj homoj sur nia insulo.

– Efektive, – respondis la reportero, – laŭ lia opinio, sur tiuj ĉi akvoj povas naĝadi nur malajaj piratoj, kaj tiuj ĉi ĝentlemanoj estas do aĉuloj, kiujn estas bone eviti.

– Kaj ĉu ne estas eble, sinjoro Spilett, – daŭre demandis Harbert, – ke unu tagon ni trovos iajn postsignojn de ilia albordiĝo, kaj tiam ni ekkonos la aferon?

– Mi ne diras "ne", mia knabo. Kampadejo abandonita aŭ fajro estingiĝinta povas montri al ni la vojon, kaj tiajn ĉi postsignojn ni serĉos dum la estonta esplorado. Tiun ĉi tagon la du ĉasistoj troviĝis en la arbaro najbara al la Rivero de Mizerikordo, rimarkinda pro arboj tre belaj. Tie ĉi, inter aliaj, leviĝadis sur la altecon de preskaŭ ducent futoj kelkaj de tiuj ĉi bonegaj koniferoj, kiujn la indiĝenoj de Nov-Zelando nomas "kaŭrio".

– Mi havas ideon, sinjoro Spilett, – diris Harbert. – Se mi grimpus sur la pinton de unu el tiuj ĉi kaŭrioj, tiam eble mi povus observi la landon en pli larĝa radio?

– La ideo estas bona, – respondis la reportero, – tamen ĉu vi povos grimpi ĝis sur la pinton mem de unu el tiuj ĉi gigantoj?

– Mi provos tion, – respondis Harbert.

La junulo, vigla kaj lerta, saltis sur la unuajn branĉojn, kies aranĝo plifaciligis la grimpadon, kaj en kelkaj minutoj li atingis la pinton, elstarantan super tiu verda plataĵo, kiun formis la branĉaro de la arbaro. De sur tiu ĉi loko la rigardo povis etendiĝi sur la tutan porcion sudan de la insulo, ekde la Kabo de Krifo sudoriente ĝis la Promontoro de Reptilio sudokcidente. Nordokcidente leviĝadis supren la Monto Franklin, kiu maskis grandan parton de la horizonto.

Ĝuste de tiu ĉi loko Harbert povis precize observi tutan, ankoraŭ nekonatan porcion de la insulo, kiu donas aŭ donis la rifuĝejon al fremduloj, pri kiuj pensis la kolonianoj.

La junulo rigardis kun ekstrema atento. Sur la maro estis nenio en vido. Li vidis velon nek en la horizonto, nek en la proksimo de la insulo. Ĉiaokaze, ĉar la masivo da arboj kaŝis la marbordon, estis eble, ke iu ŝipo, precipe post perdo de mastaro, povis albordiĝi kaj konsekvence estis nevidebla por Harbert.

Inter arboj de Fora Okcidento ankaŭ nenio videbliĝis. La arbaro formis nepenetreblan kupolon, okupantan kelkajn kvadratmejlojn, sen herbejo, sen maldensejo. Estis eĉ neeble sekvi la kuron de la Rivero de Mizerikordo kaj rimarki la lokon en montaro, kie ĝi prenas sian fonton. Estis eble, ke ankaŭ aliaj torentoj fluadis okcidenten, sed nenio permesis tion konstati.

Tamen, se eĉ ĉiuj indicoj de kampado eskapis al Harbert, tiam ĉu fumo ne devus deklari la ĉeestadon de la homo? La atmosfero estis pura, kaj la plej nuanca vaporo distingiĝus nete sur la fono de ĉielo.

Dum unu momento ŝajnis al Harbert, ke li vidas leĝeran fumon leviĝantan okcidente, tamen observo pli atenta montris, ke li sin trompis. Do li rigardadis tre atente per sia akra vido, sed absolute nenion li povis rimarki.

Harbert malsuprengrimpis de kaŭri, kaj la du ĉasistoj revenis al la Granita Palaco, Tie ĉi Ciro Smith aŭskultis la rakonton de junulo, balancis la kapon kaj diris nenion. Por li estis evidente, ke sen kompleta esplorado de la insulo oni ne povas juĝi la aferon.

Postmorgaŭ, la 28-an de Oktobro, okazis alia incidento, kiu ankaŭ multe pensigis ĉiujn.

Vagantaj sur la marbordo, dek miloj for de la Granita Palaco, Harbert kaj Nab feliĉe kaptis bonegan akiraĵon. Tio estis mara testudo de genro kelonio, kies ŝelo admirige reflektis verdajn brilojn.

Harbert rimarkis tiun ĉi testudon en la momento, kiam ĝi glitis inter rokoj por atingi la maron.

– Al mi, Nab, al mi! – li ekkriis.

Nab tuj alkuris.

– La bela animalo! – diris Nab, – tamen kiel ni ĝin kaptu?

– Nenio estas pli facila, Nab, – respondis Harbert. – Ni turnu ĝin sur ĝian dorson, kaj ĝi ne povos eskapi. Prenu vian lancon kaj imitu min.

La reptilio, sentante danĝeron, kaŝis sin en sian ŝelon. Oni vidis jam nek ĝian kapon, nek ĝiajn piedojn, kaj ĝi senmoviĝis kiel roko.

Harbert kaj Nab enpuŝis siajn bastonojn sub la sternumon de la animalo, kaj unuigante siajn fortojn, turnis ĝin, ne senpene, sur ĝian dorson. Tiu ĉi testudo, kiu mezuris tri futojn de longo, devis pezi ne malpli ol kvarcent funtojn.

– Bone! – ekkriis Nab, – jen ĝojiĝos la amiko Pencroff!

Efektive, la amiko Pencroff estus sendube ĝoja, ĉar la viando de tiuj ĉi testudoj, kiuj nutriĝas per zosteroj, estas ekstreme bongusta. En tiu ĉi momento de sub la ŝelo oni vidis nur malgrandan, platan kapon, sed tre plilarĝigitan per grandaj fosoj tempiaj, kaŝitaj sub osteca arko.

– Kaj nun, kion ni faros kun nia ĉasaĵo? – diris Nab. – Ni ne povas ja tiri ĝin al la Granita Palaco!

– Ni lasos ĝin tie ĉi, ĉar ĝi ne povas sin returni, – respondis Harbert, – kaj ni revenos kun ĉareto por transporti ĝin hejmen.

– Do decidite.

Por plia certeco Harbert apogis la testudon per ŝtonoj, kion Nab konsideris sennecesa. Post tio la du ĉasistoj revenis al la Granita Palaco marŝante laŭlonge de la plaĝo, kiun larĝe malkovris la malfluso. Harbert, volante fari surprizon al Pencroff, diris al li nenion pri la bonega testudo senmovigita sur la sablo. Du horojn poste Nab kaj li revenis kun ĉareto al la loko, kie ili ĝin estis lasintaj. La "bonega testudo" tie ne estis. Nab kaj Harbert rigardis unu la alian kaj poste ĉirkaŭ si. Ja tio ĉi estis la sama loko, kie la testudo estis lasita. La junulo trovis eĉ ŝtonoj, per kiuj li ĝin estis apoginta, do li ne povis sin trompi.

– Aĥ! – diris Nab, – ĉu tiuj bestoj povas sin returniĝi?

– Ŝajne jes, – respondis Harbert, kiu povis kompreni nenio kaj rigardis la ŝtonojn disĵetitajn sur la sablo.

– He, Pencroff ne estos kontenta!

– Kaj sinjoro Smith embarasiĝos klarigante tiun ĉi malaperon! – pensis Harbert.

– Bone, – decidis Nab, kiu volis kaŝi sian malsukceson, – ni diros al neniu.

– Eĉ kontraŭe, Nab, ni devas diri pri tio, – respondis Harbert.

Kaj ili ambaŭ, tirante post si la senutilan ĉareton, revenis al la Granita Palaco.

Alveninte al kanufarejo, kie la inĝeniero kaj la maristo komune laboradis, Harbert rakontis tion, kion estis okazinta.

– Ho! La mallertuloj! – ekkriis la maristo. – Lasi eskapi al almenaŭ kvindek supoj!

– Tamen, Pencroff, – replikis Nab, – Tio ja ne estas nia kulpo, ke la besto eskapis, ĉar mi diras al vi, ke ni renversis ĝin!

– Do vi ne renversis ĝin sufiĉe bone! – ripostis la malindulga maristo.

– Ne sufiĉe bone! – ekkriis Harbert. Kaj li rakontis, kiel li eĉ estis apoginta la testudon per ŝtonoj.

– Tio do estas miraklo! – replikis Pencroff.

– Mi kredis, sinjoro Ciro, – diris Harbert, – ke la testudoj, turnitaj sur siajn dorsojn, ne povas memturniĝi sur siajn piedojn, precipe unu tiel granda.

– Tio estas vero, mia infano, – respondis Ciro Smith.

– Do, kiamaniere ĝi povus tion fari...?

– En kia distanco de la maro vi lasis tiun testudon? – demandis la inĝeniero, kiu ĉesis sian laboron kaj meditis pri la incidento.

– Ne pli ol dek kvin futojn, – respondis Harbert.

– Kaj la maro estis malalta en tiu momento?

– Jes, sinjoro Ciro.

– Do, – respondis la inĝeniero, – kion tiu testudo ne povis fari sur la sablo, tion ĝi faris en la akvo. Ĝi turniĝis kiam la fluso levis ĝin, kaj ĝi fornaĝis trankvile sur la altan maron.

– Ho! Kiaj mallertuloj ni estas! – ekkriis Nab.

– Tio estas precize, pri kio mi havis honoron diri al vi!

Ciro Smith donis klarigon, kiu estis sendube akceptinda. Tamen ĉu li mem estis vere konvinkita pri tiu ĉi klarigo? Oni ne povis tion certe konstati.

Noto: Ĉi tio estas ekzerca projekto. Tial ĝi povas enteni erarojn kaj mistradukaĵojn. Se vi rimarkas ion neĝustan aŭ eraran, bonvolu min sciigi pri tio. Dankon.


<<  |  <  |  >