La Edukada Servo
de I-LO en Tarnovo
Do strony głównej I LO w Tarnowie

Materialoj por geliceanoj

  Librejo       Enhavo       Reen       Antaŭen  


LA INSULO MISTERA

Aŭtoro: Julio Vern

©2024 Geo
I-LO en Tarnovo

La Enhavo

La Edukada Servo
La Librejo
La Titola Paĝo

Unua Parto
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22
Dua Parto
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
Tria Parto
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20

Ĉapitro II

Unua boattesto. – Kesto sur la marbordo. – Trenado al Granita Palaco. – Enhavo de la kesto. – Kio mankas al Pencroff? – Evangelio. – Verso el la Sankta Biblio

La 29-an de oktobro, la ŝelboato estis preta. Pencroff plenumis sian vorton. En kvin tagoj li faris specon de kanuo, teksita el la flekseblaj vergoj de arbusto. Unu benko estis metita ĉe la malantaŭo, alia en la mezo por doni al la boato pli grandan fortikecon, kaj la tria ĉe la fronto; la longo de la boato estis dek du futoj, kaj la pezo ne atingis ducent funtojn. Oni lanĉis la boaton en la akvon senprobleme kaj portis la malpezan kanuon ĝis la rando mem de la maro kaj kuŝigis ĝin sur la sablon, kaj la fluso kaptis ĝin kaj suprenlevis. Pencroff tuj ensaltis en ĝin kaj komencis stiri.

– Hura! – li kriis, ne hezitante festi sian laboron tiamaniere. – Ni povas ĉirkaŭnavigi per ĉi tiu boato...

– La tutan mondon? – demandis Gideon Spilett.

– Ne, la insulon. Kelkaj ŝtonoj malsupren kiel balasto, unu masto antaŭe kaj velpeco, kiun sinjoro Cyrus faros por ni iam, kaj ni navigos malproksimen!

Per unu movo de la direktilo, Pencroff venigis sian kanuon al la bordo tra mallarĝa pasejo inter la rokoj. La vetero estis mirinda, la maro estis tiel trankvila, kvazaŭ ĝiaj akvoj estus enhavitaj ene de la mallozaj bordoj de lago, kaj la boato povis veturi tra la ondoj same sekure kvazaŭ ili estus la trankvilaj akvoj de la Rivero de Kompato.

Nab kaptis unu remilon, Harbert la alian, kaj Pencroff restis malantaŭ la boato ĉe la stirilo.

Post tri kvaronhoroj da navigado, kiam la boato preskaŭ alproksimiĝis al kurbiĝo kaj Pencroff volis ĉirkaŭnaĝi ĝin, Harbert leviĝis en la boato kaj montris iun nigran makulon, dirante:

– Kuŝas io nigra sur la bordo!

Okuloj de ĉiuj turniĝis en la indikita direkto.

– Efektive – diris la raportisto – io devas esti tie. Mi pensas, ke tio estas la restaĵoj de iu ruinigita ŝipo, duone enterigitaj en la sablon.

– Mi vidas! – ekkriis Pencroff. – Mi jam scias, kio tio estas! Bareloj, bareloj; kaj verŝajne ne vanaj!

– Albordigu la boaton, Pencroff! – diris Cyrus Smith.

Post kelkaj batoj de la remiloj, la boato albordiĝis ĉe malgranda haveno kaj la maristoj elsaltis sur la bordon.

Pencroff ne eraris. Tio estis du bareloj duone enterigitaj en la sablon, sed firme alkroĉitaj al larĝa kesto, kiun ili tenis flosanta ĝis ĝi estis elĵetita sur la bordon.

– Ĉu tio signifas, ke ŝipo kraŝis proksime de la insulo? – demandis Harbert.

– Kompreneble – respondis Gideon Spilett.

– Sed kio povus esti en ĉi tiu kesto? – malpacience ekkriis Pencroff.

– Kio estas en tiu kesto? Ĝi estas fermita ĉiuflanke, kaj estas nenio, per kio rompi la kovrilon! Ho, mi provos per ŝtono...

Kaj li ĵus volis disrompi el la flankoj de la kesto per ŝtono, sed la inĝeniero, tenante lin je la mano, diris:

– Estus domaĝe detrui la keston, ĉar ni eble bezonos ĝin. Ni kunportu ĝin al la Granita Palaco, kie ni povas malfermi ĝin pli facile sen difekti ĝin. Se ĝi alnaĝis ĉi tien, ĝi ankaŭ naĝos al la riverelfluejo.

La konsilo de la inĝeniero estis bona. La boato ne povus porti aĵojn enhavitajn en la kesto, kiu devis esti peza ĉar du malplenaj bareloj estis uzitaj por teni ĝin flosanta sur la akvo. Do estis pli bone treni ĝin al Granita Palaco.

Sed de kie venis ĉi tiu kesto? Cyrus Smith kaj liaj kunuloj zorge rigardis ĉirkaŭen, sed trovis neniun spuron.

Tamen ne estis dubo, ke iu ŝipo certe devis rompiĝi proksime; aŭ eble ĉi tiu akcidento eĉ rilatis al la trovita plumba grajno?

La kolonianoj kolektiĝis ĉirkaŭ la kesto, kiu estis kvin futojn longa kaj tri futojn larĝa. Ĝi estis farita el kverko, zorge fermita ĉiuflanke, kovrita per dika ledo, kaj fiksita per latunaj najloj. Ambaŭ potventraj bareloj, hermetike fermitaj, kiuj, post malfermo, montriĝis malplenaj, estis fiksitaj al ĝi per ŝnuroj ligitaj per nodoj, kiujn Pencroff tuj rekonis kiel maristaj. La kesto estis en bona stato ĉar ĝi estis elĵetita sur sablan bordon kaj ne sur la rifojn. Oni povis tutcerte diri, ke ĝi estis en la akvo dum mallonga tempo kaj ĵus albordiĝis.

Dume, la fluso komencis atingi la keston kaj necesis rapidi por eligi ĝin. Pencroff kaj Neb movis la sablon ĉirkaŭe per siaj remiloj por faciligi ekmovi la keston, kaj baldaŭ la boato, trenante la keston post si, eknaĝis al Granita Palaco.

Kiam ili alvenis tie, ili trenis la boaton kaj la keston sur la sablon, kaj Nab kuris por alporti la ilojn por derompi la kovrilon.

La interno de la skatolo havis duan tegaĵon de zinka folio por certigi ke la aĵoj enhavitaj en ĝi estis protektitaj kontraŭ malsekeco en ĉiuj cirkonstancoj.

La zinka kovrilo estis larĝe tranĉita, fleksita ambaŭflanke, kaj poste iom post iom diversaj objektoj estis eltiritaj el ĝi kaj metitaj sur la sablon. Estis interalie libroj, kies vido preskaŭ frenezigis de ĝojo Harbert-on, kaj kuirejaj iloj, kiuj siavice tre ĝojigis Nab-on.

Fakte, la kolonianoj havis kialojn por esti feliĉaj – la kesto enhavis diversajn ilojn, armilojn, instrumentojn, vestaĵojn kaj librojn, kies preciza listo ni provizas laŭ la notoj de Gideon Spilett:

Iloj: 3 tranĉiloj, ĉiu kun kelkaj tranĉrandoj; 2 hakiloj por haki lignon; 2 hakiloj por lignaĵista laboro; 3 rabotiloj; 2 aksoj; 1 dutranĉa ĉizilo; 6 tondiloj; 2 fajliloj: 3 marteloj; 3 boriloj; 2 turnboriloj; 10 sakoj da najloj kaj ŝraŭboj; 3 segiloj de diversaj grandecoj; 2 skatoloj da nadloj.

Armiloj: 2 buŝoŝargaj fusiloj; 2 prajmaj fusiloj; 2 pinglaj fusiloj; 5 ĉastranĉiloj; 4 sabroj uzataj en ŝipbataloj; 2 bareloj da pulvo po dudek kvin funtoj; 12 skatoloj da ĉapoj.

Instrumentoj: 1 sekstanto; 1 poŝlorneto; 1 lorno navigacia; 1 skatolo kun kompaso; 1 poŝkompaso; 1 Fahrenheit-termometro; 1 barometro; 1 skatolo kun ĉiuj fotografaj instrumentoj: lensoj, platoj, kemiaĵoj, ktp.

Vestaĵo: 2 dekduoj da ĉemizoj el originala lansimila ŝtofo; 3 dekduoj da ŝtrumpoj el la sama ŝtofo.

Pladoj: 1 ferkruĉo; 6 blankigitaj latunpotoj; 3 feraj teleroj; 10 kompletaj manĝilaroj konsistantaj el kuleroj, tranĉiloj kaj forkoj; 2 samovaroj; 1 portebla forno; 6 tablotranĉiloj.

Libroj: 1 Biblio enhavanta la Malnovan kaj Novan Testamentojn; 1 geografia atlaso; 1 vortaro de diversaj polineziaj lingvoj; 1 naturvortaro en ses volumoj; 3 rismoj da blanka papero; 2 neskribitaj registrolibroj.

– Oni devas konfesi – diris la raportisto, kiam la inventaro estis finita – ke la posedanto de ĉi tiu kesto estis praktika homo! Iloj, armiloj, instrumentoj, vestaĵoj, pladoj, libroj – nenio mankas! Ŝajnas, ke li antaŭvidis ŝiprompiĝon kaj tial li preparis sin tiel!

– Efektive, nenio mankas – murmuris Cyrus Smith, enpensiĝante.

— Oni povas esti certa — aldonis Harbert — ke la ŝipo, kiu portis tiun ĉi keston kaj ĝian posedanton, ne apartenis al malajaj rabistoj.

– Krom se ĝia posedanto falus en la piratan kaptitecon...– diris Pencroff.

– Verŝajne estas neeble – respondis la raportisto. – Pli verŝajne venis usona aŭ eŭropa ŝipo al ĉi tiu regiono kaj la vojaĝantoj, volante ŝpari necesajn objektojn, pakis ĉi tiun keston kaj mallevis ĝin en la maron.

– Ĉu ankaŭ vi pensas tiel, sinjoro Cyrus? – demandis Harbert.

– Jes, – respondis la inĝeniero – tiel povus okazi. Eble, antaŭvidante la ŝiprompiĝon, la pasaĝeroj kolektis la plej necesajn objektojn en ĉi tiu kesto, esperante trovi ĝin poste sur la marbordo...

– Eĉ skatolon da fotografia ekipaĵo! – rimarkis la maristo per nekredema tono.

– Rilate ĉi tiun aparaton – respondis Cyrus Smith – mi ne komprenas ĝian utilecon, ĉar kaj ni mem kaj aliaj ŝiprompiĝuloj bezonas pli grandan provizon da vestaĵoj aŭ armiloj!

– Eble ni trovos ian signon aŭ surskribon sur tiuj ĉi objektoj, laŭ kiu ni povus lerni ilian originon? – demandis Gideon Spilett.

Ĉiu objekto estis do zorge ekzamenita individue, precipe libroj, instrumentoj kaj armiloj. Bedaŭrinde, kontraŭe al kutima praktiko, ili ne havis fabrikmarkojn; ili estis en bona stato kaj ŝajnis ne esti ankoraŭ uzitaj. La samon oni povus diri pri la iloj kaj potoj, ĉiu objekto estis tute nova, pruvante, ke ili ne estis ĵetitaj en la keston hazarde, sed, male, ke la objektoj estis zorge elektitaj kaj zorge aranĝitaj. Ĉi tio ankaŭ estis evidentigita de la dua metala tegaĵo, protektanta ilin kontraŭ humideco, kiun oni ne povus haste luti.

Koncerne la naturscienca vortaro kaj la vortaro de polineziaj lingvoj, ili estis presitaj en la angla, sed ili havis nek la nomon de la eldonejo nek la daton de publikigo.

Estis simile kun la Biblio; ĝi estis angla eldono, rimarkinda pro sia presa tekniko, kaj estis ŝajne ofte legata.

La geografia atlaso estis tre valora ekzemplero kun nomenklaturo en la franca – sed ĝi havis nek la eldondaton nek la nomon de la eldonejo.

La trovita kesto estis vera trezoro por la loĝantoj de la Insulo de Lincoln. Ĝis nun ili devis gajni ĉion per malfacila laboro, sed nun la Providenco mem ŝajnis rekompenci iliajn malfacilaĵojn per malavaraj donacoj. Tial ili dankeme direktis siajn dankpreĝojn al la ĉielo.

Tamen iu ne estis tute kontenta... Pencroff. La kesto ne enhavis la unu aĵon, kiu estus de plej granda valoro por li kaj, laŭgrade diversaj aĵoj estis elprenataj el ĝi, lia "hura!" fariĝis pli kaj pli malforta, kaj post kiam oni finis la enhavoliston, oni aŭdis lin murmuri sub la spiro:

– Ĉio ĉi estas bela kaj bona, sed vi vidos, ke estas nenio por mi en ĉi tiu kesto!

Tio instigis Nabon demandi:

– Kaj kion vi atendis, amiko Pencroff?

– Duonon funton da tabako! – serioze respondis Pencroff – tiam nenio plu mankus al mi por feliĉo!

Ĉe tiu ĉi rimarko de la maristo, liaj kunuloj ne povis reteni ridon. La trovita kesto estis elokventa atesto de homa ĉeesto sur la insulo, kiun oni nun devis esplori kiel eble plej rapide. Tial, estis decidite, ke la sekvan tagon matene ili ekiros laŭ la lito de la Rivero de Kompato por atingi la okcidentan marbordon. Se hazarde troviĝis pluraj postvivantoj sur ĉi tiu flanko de la insulo, estis eble, ke ili estis senigitaj je ĉiuj vivrimedoj, kaj en tia okazo necesis tuj helpi ilin.

La tutan tagon oni pasigis alportante trovitajn aĵojn al la Granita Palaco kaj sisteme organizante ilin en la granda halo.

Tiu tago – la 29-an de oktobro – estis dimanĉo. Antaŭ nokta ripozo, Harbert demandis la inĝenieron, ĉu li ŝatus legi al ili fragmenton de la Evangelio.

– Tre volonte – respondis Cyrus Smith.

Do li prenis ĉi tiun sanktan libron en la manojn kaj ĵus estis malfermonta ĝin, kiam Pencroff petis de li elekti citaĵon hazarde, la inĝeniero malfermis la Evangelion en hazarda loko kaj trovis la okan alineon de la sepa ĉapitro de la Evangelio de St. Mateo. Li legis: Petu kaj estos donite al vi, serĉu kaj vi trovos.


<<  |  <  |  >


La letero al prizorganto de la Edukada Servo

Via email: (se vi volas ricevi respondon)
La temo:
Atenton: ← Enskribu la vorton  ilo   , alie la letero malsendiĝos

Skribu la mesaĝon sube (ne pli ol 2048 literoj).

La nombro de literoj por uzado: 2048


La Fakgrupo de
Kemio-Fiziko-Informatiko

en la Unua Liceo Ĝeneraledukada
nomita al Kazimierz Brodziński
en Tarnowo
Str. Piłsudskiego 4
©2024 mag. Jerzy Wałaszek

La materialoj nur por edukada uzado. Ilia kopiado kaj multobligado licas
nur se oni sciigas pri la fonto kaj ne demandas monon por ili.

Bonvolu sendi demandojn al: i-lo@eduinf.waw.pl

Nia edukada servo uzas kuketojn. Se vi ne volas ricevi ilin, bloku ilin en via legilo.