La patrino, kaj la fileto ellasis la kuniklojn de la kaĝoj, ke tiuj libere kurade, herbon manĝade ĝuu la vivon en la ĉirkaŭbarita kurejo de la ĝardeno.

Sur la somera herbo, sub la griotarbo ĉirkaŭ la kaĝoj la kunikloj tiel vigle saltadis, ludis unu kun la aliaj, ke la du domaj katidoj enviis. La katetoj saltis sur la teron de la barilo kaj unue surteron kuŝante atentis la kuniklojn, poste sur la tero ruliĝadi komencis. Tiel vokante al komuna ludo la saltadantajn mallongvoston havantojn. La kunikloj unue nur rigardis ilin., nevolante ludi kun la nekonataj longvostanoj, subite al la katidoj alkuregante forpelis la fremdulojn.

Post tio la etaj katoj suprensidis sur unu kaĝtegmenton kaj de tie atentis la kuniklan gajecon.

Dume la patrino purigis la kuniklo - hejmojn, de tempo al tempo malsuprenkliniĝade al la sube estantaj lokoj. La fileto portis la bonodoran fojnon kaj hordeon en la jam purajn kaĝojn.

Subite la patrino tion rimarkis, ke ŝi povas movi ŝian kapon nek dekstron, nek maldekstron, ĉar io tre tiras ŝian hararon. Ŝi pensis, eble la vento blovita kaĝtegmento kaŭzas tion, eble en ĝin kroĉiĝeblis ŝia hararo. Fine, tamen la patrino sukcesis liberiĝi iomete. Ŝi tiam ekvidis, ke la katidoj kiel bridon, tiel prenas ŝian hararon. La patrino karese ektiklis la katidojn. Ili tiam tuj ĉesigis la ludon, sed novan agon, novan ludon pridecidis. Ili unue saltis sur la kapon de la patrino, poste ĝisfino ili kuris sur dorsode la patrino. Poste la katidoj saltis al la tero kaj malaperis en la ĝardeno.