El interna urbo de Miŝkolc, kune kun mia tri jara infano, mi jam iris al nia hejmo. Nia fileto estis laca kaj mishumora. Li ĉiamaniere volis sidiĝi sur la vintra strato sur la neĝo-kaĉan trotuaron. Mi ne permesis tion, do li forte, histerie ekploris. Unue mi silentigis lin, sed poste lasis plori, ĉar jam mi tre sopiris la baldaŭan hejmen-alvenon.

Iome li ankoraŭ ploretis, sed subite li ĉesis. Tiam al li turnante min mi diris, ke mi ĝojas, ke li lasis la ploregon.

Li tuj sciigis min: mi ne pensu, ke li finis, li nur ripozas.