La rakontota evento okazis dum la 51-a UK en Budapeŝto (1966), kiam super la enirpordo de kongresejo la gastojn atendis jena teksto sur tabulo okulfrapa:

Salaton al la gastoj! anstataŭ la vortoj: Saluton al la gastoj!

En la kongresa halo post la oficiala inaŭguro estis granda tumulto.

Ĉiuj serĉis aliulojn por diversaj celoj.

Min esperantigis samideano doktoro Ludoviko Gyıry Nagy, kiu estis la prezidanto de nia Departamenta Esperanto Komitato en Miskolc. Li estis amiko de doktoro Kolomano Kalocsay; ili ne nur kune finis la abbituran ekzamenon en la sama gimnazio, kaj ankaŭ kune ellernis la Esperantan lingvon en 1912.

Do, sinjoro doktoro Lajos Gyıry Nagy fieris je mia Esperanto lingvoscio, kion mi de le alproprigis; li volis prezenti min al sia amiko.

Iuloke en la kongresejo oĉjo Ludoviko diris al mi, ke mi ekatendu lin tie, ĉar li vidis sinjoron Kalocsay en la proksimo kaj prezentos min al li.

Mi ne atendis longe, ĉar li baldaŭ revenis, akompanante iun viron.

Mi pensis ke tiu estas samideano Kalocsay, ĉar li tihavis la saman staturon, eĉ la saman vizaĝon, kiun mi konis per fotoj. Oĉjo Ludoviko diris al la viro atendi tie, li baldaŭ revenos.

Ne volante resti senvoĉa, mi alparolis la sinjoron esperantlingve.

– Estu kore salutata! Mi tre ĝojas ekkoni vin, kiel elstaran amikon de la Esperanto literaturo. Mi estas lernantino de doktoro Ludoviko Gyıry Nagy… ktp.

La fremdulo pacience finaŭskultis min, poste ridante respondis.

– Multaj miskonis min dum ĉi tiu UK, pensante, ke mi estas samideano Kolomano Kalocsay. Mi tre bedaŭras, sed mi ne estas li. Mi nur similas al li: mi estas tute kalva, kiel li. La sinjoro estis Polo. Lian nomon mi bedaŭrinde jam forgesis.