El la pruo de la Mayflower II malaperis la funelo de torentkaptilo, kaj kuke kun ĝi ankaŭ la ujo de kampgeneriloj kaj ĝemelaj subtenantaj pilonoj, antaŭe elstarantaj antaŭ la Heksagono. En ilia loko aperis nova prua sekcio, formita kiel cilindro kun kupolo ĉe ĝia ekstremo, kiu entenis pliajn pramhalojn, staciojn por orbitŝipoj kaj helpŝipoj, vastan malalt-gravitan distran komplekson loĝigantan cilindran remadbasenon kaj naĝejon, kaj ankaŭ novan centron por pli altaj teknikaj studoj kaj scienca esplorado. Eĉ pli signifaj ŝanĝoj okazis ĉe la pobo, kie la originala termonuklea propulso estis anstataŭigita per antimateria propulssistemo, evoluigita el la prototipo sukcese testita sur Kuan-yin kaj ĉi tie vastigita al eĉ pli grandaj dimensioj.

Colman, kiel estro pri dezajnlaboroj en la teamo gvidata de Bernard Fallows, estis profunde implikita en la evoluigo de ĉi tiu nova sistemo. Li invitis surŝipen sian edzinon, Kath, kaj ilian kvarjaran filon, Alex, por atesti kun li la ceremonion, kiu devis okazi sur la ĉefa aleo de la nova prua sekcio. Multaj konataj vizaĝoj de antaŭ kvin jaroj ankaŭ estis videblaj. Malmultaj el ili perdis reciprokan kontakton dum tiu tempo, sed estis malofte, ke tiom multaj estis en la sama loko samtempe – krom iliaj ĉiujaraj reunuiĝoj. La plejparto de la D Kompanio estis kunveninta por la okazo: Sirocco kun Shirley kaj iliaj ĝemelaj filinoj; Hanlon, nun instruisto ĉe la Militista Akademio en Franklin, akompanata de Janet kaj iliaj du infanoj; Driscoll, dum ferio de sia magia turneo – unu el la plej popularaj distraĵoj sur Kirono; Stanislau, nun specialisto pri komputilprogramado; Swyley, reĝisoro kaj produktanto de filmoj, kutime pri la usona submondo – kun kelkaj belaj knabinoj ĉirkaŭantaj lin kien ajn li iris... Kaj tiom da aliaj... Jean Fallows estris la biokemian esplorprogramon ĉe la universitato, kie Pernak konstante esploris "malgrandajn eksplodojn"; Marie ankaŭ studis biologion tie. Jay, jam dudekjara kaj havanta junan filon, konstruis por Franklin, nun granda kaj floranta urbo, malmodernan fervojon, kies vagonoj estis tirataj de vivgranda vaporlokomotivo, formanta turisman allogaĵon kaj historian kuriozaĵon: ĉiu vizitanto de la urbo devis rajdi ĝin almenaŭ unufoje. Veronica, aktiva arkitekto, alvenis kun Casey, Adam, kaj Barbara. Celia rifuzis surŝipiĝi sed spektis la ceremonion el ekrano en sia marborda domo, kiun ŝi kunhavis kun Lechat; kaj Wellesley faris la vojaĝon de sia farmo en Occideno por vidi sian malnovan ŝipon renomita kaj komisiita al uzado.

Kelkaj el la ĉeestantoj ne estis ĉi tie ankoraŭ antaŭ kvin jaroj, ĉar ili alvenis per la kosmoŝipo de OAF, dum aliaj alvenis en eŭropa misio, kiu atingis Alfa Centauri-on jaron poste. Antaŭe, oni nomis ilin ĉinoj, hindoj, japanoj kaj indonezianoj, aŭ rusoj, germanoj, francoj, hispanoj, italoj… Sed nun ili estis simple kironanoj. Ankaŭ ili komprenis, ke la malnova socio neniam povus adaptiĝi al kulturo de alt-evoluinta teknologio, senlimaj rimedoj kaj vasta prospero, ĉar la pasinteco ŝarĝis ĝin per tro multaj memdetruaj elementoj. La nova socio povus esti konstruita nur tia, kia ĝi estis: lumjaroj da spaco kaj unika heredaĵo apartigita de la sociaj mekanismoj, kiuj transdonis de generacio al generacio la kredon, ke malamo, superstiĉo, avideco, timigado, perforto kaj senpenseco estis enecaj karakterizaĵoj de la homaro.

Semajnon post la mallonga oficperiodo de Lechat kiel Direktoro, lasera ligo alportis novaĵojn el la Tero pri la masakro furiozanta tra la planedo. Post tio, la komunikado rompiĝis, kaj dum kvin jaroj neniu signalo alvenis. Sendube, devis esti lokoj, kie homoj sukcesis pluvivi. Sed la unua provo de la homaro krei florantan civilizon finiĝis per fiasko... Aŭ preskaŭ fiasko, ĉar io valora tamen estis atingita laŭvoje: la homaro leviĝis de primitivaj, animalecaj komencoj al nivelo, kie homaj, ne bestaj, valoroj povis disvolviĝi. Kaj ĝi elĵetis sian propran semon, kiu enradikiĝis, kreskis kaj floris en la suno de malproksima stelo. Kaj tiam la homaro mortis, kiel ĝi devis.

Sed la posteuloj, kiuj kreskis el tiu semo, revenos kaj replenigos la dezertan Teron. En ses monatoj, la rekonstruo de la ŝipo estos kompleta, kaj ĝi plonĝos reen en la vakuon, komencante sian unuan malkovran revenvojaĝon; vojaĝon, kiu daŭros malpli ol trionon de la tempo, kiun prenis la flugo ĉi tien. Lechat estos Misia Direktoro, Fallows estos Ĉefo de Inĝenierarto, kaj Adam gvidos unu el la sciencaj teamoj. Colman ankaŭ revenos al la ŝipo kiel Inĝenierarta oficiro, Kath plenumos sian revon vidi la Teron, kaj Alex, kiam ili revenos al Kiron, havos la jam aĝon de Jay. Multaj el la malnovaj, konataj vizaĝoj estas reen sur la ŝipo, kiu estis ilia hejmo dum dudek jaroj – kelkaj pelataj de nostalgio, aliaj de la senpacienco, kiu kreskis dum kvin jaroj sur la surfaco de la planedo. Kiam la lasta parolado finiĝis, la okuloj de Kath ekbrilis pro ekscito kaj antaŭĝojo. Silento falis super la kunveninta homamaso. Lechat paŝis antaŭen por tranĉi la rubandon kaj formale komisii la ŝipon al uzo, kiun li nun komandus. Kath premis la brakon de Colman, kaj Kulas la 2-a, starante apud ili, levis Alex-on alten en siaj brakoj por ke li pli bone vidu la falon de la kurtenoj, malkaŝante bronzan plakedon sur kiu, per du-futaj literoj, brilis surskribo: HENRY B. CONGREVE – la nova nomo de la ŝipo, kiu portos la infanojn de la Tero hejmen.

LA FINO