Celia, denove pli simila al si mem en la svetero kaj jupo, kiujn Jean donacis al ŝi, sidis ĉe la manĝotablo en la salono de la Fallow-soj, premante ambaŭmane tason da forta kafo. Ŝi estis pala kaj elĉerpita; ŝi diris malmulte de kiam ŝi alvenis kun Colman tra la malantaŭa enirejo kvardek minutojn antaŭe. La maglevo al Franklin ne funkciis, la finstacio ĉe Cordova Village estis fermita, sed la tunelsistemo sub la setlejo permesis pasi sekrete; Colman ne volis altiri ies ajn atenton per alteriĝo de milita pasaĝera transportilo sur la gazonon.

– Ĉu vi sentas vin iom pli bone? – Jean demandis, verŝante al Celia pli da kafo. – Ĉu vi certas, ke vi ne ŝatus kuŝiĝi kaj ripozi dum duonhoro antaŭ ol vi foriros? Ĝi farus al vi bonon. – Celia skuis la kapon. Jean gestis rezignacie kaj metis la kruĉon sur la varmigilon, poste sidiĝis inter Celia kaj Marie.

Trans la ĉambro, en la niĉa areo sub la mura ekrano, Bernard, Lechat, Colman kaj Jay redaŭrigis sian konversacion. – Ni ne scias precize kion ili havas, sed ĝi estas io absolute detruiga – Jay diris al Colman. – Ni pensas, ke ili jam provis ĝin. Ĝi kreis plian krateron sur unu el la lunoj – kelkcent mejlojn larĝa – kiu ne estis tie antaŭ unu jaro. Imagu al vi, kio faris ĝin, tio trafas la ŝipon.

– Ĉu vi pensas, ke tio eblas? – Colman demandis kun mieno samtempe kaj maltrankvila kaj malfidela.

– Ja la Kironanoj celis tion la tutan tempon – diris Lechat. – Ili faris ĉion eblan por allogi kiel eble plej multajn homojn for de siaj malamikoj kaj gajni ilin al sia flanko. Ĉu ili ne faris same kun ni? Kiam tiuj surŝipe malgrandiĝos al manpleno, nekapablaj adopti la Kironin pensmanieron, ili seniĝos de ili same kiel ili seniĝis de Padawski. Ilia socio ĉiam funkciis laŭ ĉi tiu principo; kiam restos kelkaj lastaj, kiuj ne volas rekonsciiĝi je ajna kosto, ili ne plu dorlotos ilin. Kaj ili faros same al la ŝipo, se Sterm faros eĉ unu minacan movon per tiu armilo, kiun li havas tie supre. Mi estas konvinkita pri tio. La Kironanoj sekurigis sin antaŭ longe. Tio estas tipa por ilia pensmaniero.

Colman, pripensinte tion, sulkigis la brovojn kaj skuis la kapon suspirante. – Sed ili certe ne atakos sen averto dum ankoraŭ estas tiom da homoj tie supre. Ĉu ili povus ne averti lin pri tio... ne diri al Sterm, kio minacas lin?

– Mi ne scias – diris Bernard dubinde. – Estas multe pli da homoj sur la planedo ol sur la ŝipo, kaj ilia tuta vivmaniero estas en danĝero. Do eble ili ne avertos lin. Kiu certe scias kiel la Kironanoj pensas en vere kritikaj situacioj? Aŭ eble ili pensas, ke homoj povas eldedukti ĉion ceteran mem?"

Ĉe la tablo, kie Celia kaj Jean sidis, Marie – aŭskultante silente kaj komprenante malmulte el ĝi – ekrigardis demande sian patrinon.

– Do kion ili havas? – Colman denove demandis. – La misiloj estus senpovaj ĉi tie, kaj ili scias tion. La Mayflower II povas haltigi misilojn antaŭ ol ili atingas distancon de dek mil mejloj. Kaj surfac-bazita radiadarmilo estas senpova se ĝi devas pafi supren tra la atmosfero. – Li demande etendis siajn manojn. – Ili havas preskaŭ nenion krom normajn komunikadajn relajsojn kaj observadajn satelitojn en orbito. Ambaŭ lunoj estas ekster la atingo de la radiadĵetiloj. Do kio alia ĝi povus esti?

– Laŭ tio, kion Jerry Pernak diras, ĝi iel rilatas al antimaterio Jay diris. – La Kironanoj uzas tute novan teorion pri elementaj partikloj. Tio signifas, ke ili povas malmultekoste produkti amasojn da antimaterio. Do ili povas fari materio-antimateriajn neniigajn bombojn, krei superintensajn radiadfontojn, aŭ eble… kiu scias? Sed ĝi devas esti io tia.

La mencio pri antimaterio rememorigis al Colman ion. Li apogis sin sur la sofo kaj provis rememori ion el la pasinteco. Li klinis sian kapon flanken kaj ekrigardis Bernard-on. – Ĉu vi scias, ke la Kironanoj rekonstruis la Kuan-yin-on en ŝipon kun antimateria propulso? – li demandis.

Bernard kliniĝis antaŭen kaj subite iĝante serioza. – Ne, mi ne sciis – li diris. – Ĉu tion ili faris al ĝi? Kiel…? – Li silentiĝis.

Jay kaj Colman ekrigardis unu la alian, ambaŭ samtempe atingante la saman konkludon. – Jen tio – Jay murmuris.

La mieno de Bernard estis serioza kaj pensema. – Radiada frapo de antimateria propulso povus trabati truon en kontinento de iu ajn planedo, kiu troviĝus proksime al la malĝusta flanko de lanĉanta ŝipo – li flustris, duone al si mem. – Ĝi estis en orbito la tutan tempon, rekte sub niaj nazoj. Ili havas la plej grandan radiadan projekciilon, kiun oni povas elpensi, ĝuste ĉi tie, rondirante en la spaco apud la Mayflower II. Ili plenigis ĝin per infanoj kaj amuzaj robotoj, do ni neniam suspektis ion ajn.

Kiam ili komencis pensi pri tio, longa silento falis. Do, de la momento kiam la Mayflower II eniris orbiton ĉirkaŭ Kirono, armilo kiel ombro sekvis ĝin, kapabla frakasi ĝin en atomojn en palpebrumo. Kaj la kamuflaĵo estis perfekta: ja la Teranoj mem metis ĝin tien. Ĝi estis la plej mortiga instrumento de morto iam elpensita de la homa raso. Ne mirinde, ke la Kironanoj povis superoferti ajnan veton metitan sur la tablon kaj ŝajnigi kredi je ajna blufo. Ili povis lasi la bankon kreski tiel alte kiel iu ajn deziris, atendante la finon de la ofertado; ili ĉiam tenis la plej altajn, gajnantajn kartojn en siaj manoj. Aŭ eble la Smith & Wesson-on, kiun Chiang menciis ĉe Shirley tiam – eble ne tute ŝerce?

– Eble ni ne estas la solaj, kiuj rimarkis, ke estas ekstra truo en Remus? – Jay fine diris. – Kion mi volas diri estas, ke ni havas sufiĉe da sciencistoj, kiuj havas aliron al Kironaj registraĵoj tiel facile kiel iu ajn. La Kironanoj ne tenas sian fizikan esploradon sekreta.

– Ili povus havi aliron – Bernard konsentis. – Sed ĉu ili serĉis ĝin? La maniero kiel Sterm funkcias ne sugestas tion. – Jay ŝultrolevis. – Eble li pensas, ke li havas avantaĝon super ili en interpafada duelo? Aŭ eble li estas simple nur frenezulo?

Lechat jam pripensis ĉion, faris konkludojn, kaj maltrankviliĝis. – Eble la Kironanoj jam donis averton, nur neniu komprenis ĝin? Certe ili jam signalis, ke ili estas proksimaj al deviga situacio?

– Kion vi celas? – Colman demandis. Lechat ekrigardis maltrankvile Celian, poste reen ilin. – Howard Kalens – li diris mallaŭtvoĉe. – Ĉu tio ne povus esti la fina averto? Rigardu la efikon, kiun ĝi havis sur la Armeon, kvankam ili tie ŝajne ne povas tiri la ĝustajn konkludojn el ĝi. – Li ekrigardis Jay. – Mi ne pensas, ke ili miskalkulis tie. Ili devis tiel agi.

Bernard rektiĝis kaj profunde enspiris. Li estis ĵus dironta ion, kiam Jeeves interrompis, anoncante vokon de la Kironana reto. Estis Kath, parolanta el sia loĝejo en Franklin. Kiam Bernard akceptis la konekton, ŝi diris: – Mi ricevis novaĵojn de Casey. Li alprenis la pakaĵon kun Adam kaj ili veturas kun ĝi hejmen. Venis en mian kapon, ke vi ŝatus scii ĝin.

Ĝojaj ridetoj dispelis la malgajan etoson regantan en la ĉambro. Ĉe la tablo, Jean laŭte suspiris pro malŝarĝiĝo. Bernard ridetis al la ekrano. – Ni dankas – li diris. – Tio feliĉigis nin ĉiujn. Ni baldaŭ denove vokos vin. – Kath rapide ridetis al ili kaj malaperis de la ekrano.

– Veronica sukcesis! – Jean ekkriis feliĉa. – Steve, mi tute ne scias, kiel vi faris ĝin.

– Indas havi amikojn – murmuris Colman.

– Gratulon, Steve – Bernard diris, ridetante. – Mi scivolas, kion ili nun faros al ŝiaj gardistoj?

– Mi tre ĝojas – Lechat diris mallaŭte. Jay ekridetis, kaj ridetis ankaŭ Marie, ĉar ĝi certe estis bona novaĵo. Strange estis nur, ke ĝi tute ne tuŝis Celian.

Ŝi daŭre sidis rigardanta la tason tenatan en siaj manoj, kun la sama forestanta esprimo sur ŝia vizaĝo. Ŝia neatendita manko de reago igis la reston de la grupo silentiĝi kaj rigardi ŝin necerte. Tiam Jean ekparolis heziteme: – Mi ne pensas, ke vi estas impresita, Celia. Ĉu io malbonas?

Celia ŝajnis aŭdi nenion. Ŝia menso ankoraŭ estis ĉe la konversacio antaŭ la voko de Kath. Post mallonga silento, ŝi ekparolis sen movi la kapon: – Tio ne estis la averto de la Kironanoj.

La kunvenintoj interŝanĝis konfuzitajn rigardojn. Jean skuis la kapon kaj, turnis sin al Celia: – Pardonu min, sed mi ne komprenas. Kial…

– La Kironanoj ne mortigis Howard-on – deklaris Celia. – Mi faris tion ĉi.

Silento falis, kvazaŭ ŝtalaj kurtenoj apartigus la ĉambron de la resto de la mondo. Kvar simplaj vortoj tuj forpelis ĉiujn pensojn pri Kuan-yin, armiloj kaj antimaterio. Ĉiuj vizaĝoj turniĝis nekredeme al Celia, kiu daŭre sidis, rigardante antaŭen. Lechat leviĝis de sia seĝo kaj malrapide paŝis al ŝi; post mallonga hezito, la aliaj sekvis lian ekzemplon. Li volis diri ion, sed Celia komencis paroli per malproksima kaj sentona voĉo, ŝia rigardo tiel senmova kvazaŭ ŝi parolus nur al la tason tenatan en siaj manoj.

– Mi ne povus plu vivi kun homo, kiu fermis sian menson al la realeco. Vi tute ne scias, kio tio estis. Li kreis sian propran fikcion, kaj li atendis, ke mi dividu ĝin kaj helpu konservi ĝin. Estis neeble. – Ŝi paŭzis por gluti iom da kafo. – Do, ĉi tiu afero kun Sterm... ĝi okazis... Howard eksciis... – Celia fermis siajn okulojn, kvazaŭ por forpeli la rememoron pri io, kion ŝi vidis denove. – Li tute freneziĝis... ni batalis unu kontraŭ alia, kaj... – Ŝi silentiĝis. Post kelkaj sekundoj, ŝi malfermis siajn okulojn kaj rigardis senesprime antaŭen. – Eble mi volis, ke li eksciu... mi provokis ĝin. Vi vidas, post ĉiuj ĉi tiuj jaroj, mi sciis profunde en mia animo, ke mi ne povas simple foriri aŭ forlasi lin. Kio alia restis por mi? – Ŝiaj okuloj subite pleniĝis per larmoj, kaj ŝi levis sian naztukon al sia vizaĝo.

Jean mordis sian lipon, hezitis momenton, kaj fine metis konsole sian manon sur ŝian ŝultron. – Vi ne devus pensi tiel – ŝi diris emfaze. – Vi volas preni la tutan kulpon je vi kaj...

Celia subite levis la kapon, rigardante Lechat-on. – Sed mi pafis lin nur dufoje, ne sesfoje, kiel konstatis la soldatoj. Kaj kiam mi foriris, estis neniu rompoŝtelo en la domo. Ĉu vi komprenas, kion tio signifas?

Lechat rigardis ŝin, sed li ankoraŭ ne povis konkludi finrezulton. Apud li, Colman kunpremis siajn makzelojn. – Iu aranĝis ĝin por ŝajni kvazaŭ la Kironanoj faris ĝin – li raŭke diris.

La makzelo de Bernard falis. – Sterm? – li flustris senspire, poste rigardis Celian. – Ĉu vi diris al li?

Celia kapjesis. – Tiun saman vesperon, tuj kiam mi surŝipiĝis. Mi kredas, ke mi havis histeriatakon aŭ ion similan. Sed... jes, mi diris al li.

Lechat malrapide kapjesis. – Kaj post kelkaj horoj, li aranĝis eksteran operacion tie, kaj la sekvan matenon li preparis puĉon, kun la Kironanoj kiel preteksto. Sed kiu aranĝis tion por li?

– La SS – Colman tuj respondis. – Ĝi estis laboro de profesiuloj.

– Ĉu ili konsentus pri tia laboro? – Jean demandis dubinde.

Colman kapjesis. – Certe. Ili estas selektitaj kaj trejnitaj por sekvi ordonojn kaj ne starigi demandojn. Kelkaj el ili pafus siajn proprajn patrinojn se ilia superulo donus tian ordonon. Kaj Stormbel estis implikita je tio. Ĉio kongruas. – Li pensis ankoraŭ momenton, poste turnis sin al Lechat kaj Bernard: – Estis multaj suspektindaj cirkonstancoj ĉirkaŭ la fuĝo de Padawski ankaŭ. Ĝi ne povus esti okazinta tiel sen interna helpo. Multaj el ni estis konvinkitaj, ke ĝi estis preparita por tenti la Kironanojn venĝi.

Lechat levis siajn brovojn, pli kaj pli sulkante sian frunton. – Kaj poste tiuj bomboj aperis... – Li ekrigardis Celian. – Ĉu tio estis ankaŭ la faro de Sterm?

– Mi ne scias, sed ĝi tute ne surprizus min – Celia respondis. – Mi scias la veron pri Howard ĉar... ĉar..."

– Ĉu iu alia scias pri Howard? – Colman demandis. – Ekzemple Veronica?

Celia nee skuis la kapon. – Ĝis nun neniu.

Colman profunde enspiris. Nun li jam sciis, kion Celia timis, kaj kial Sterm ŝin gardis. Sendube ĝis li fintraktos la pli urĝajn aspektojn de la neatendita ŝanco, kiun li ricevis.

– Veronika nenion povus fari – Celia daŭrigis. – Mi ne serĉis iun, al kiu mi povus pardonpeti. Mi havas ion multe pli gravan por diri. Ne ekzistas menso pli danĝera ol tiu de la homo tie supre ĉe la stirilo. Li estas nenormale inteligenta, plene regas siajn kapablojn, kaj estas absolute freneza. Sterm kredas, ke li estas neeraripova kaj nevenkebla, kaj nenio haltigos lin. Li havas tion, kio restas de la Armeo, en siaj manoj, ĉar li sukcesis konvinki ilin al mensogo. Kaj mi estas la sola persono, kiu povas malkaŝi ĝin. Nekropsio nenion rivelos – la korpo jam estas kremaciita. – Celia rigarde skanis ĉiun el ili laŭvice. Ili rigardis ŝin teruritaj – ili komprenis, kion Colman komprenis antaŭ momento.

– Jes, mi sciis, kio minacas min, sed ĝi tute ne gravis – Celia diris. – Mi daŭre povas malkaŝi la mensogon. Mi volas publike ripeti ĉion, kion mi diris al vi kaj ĉion, kion mi scias – al la popolo, al la Armeo, al la Kironanoj – al ĉiu, kiu povas lin haltigi. La sistemo, kiu permesas al homoj kiel Sterm atingi ĉion, kion ili volas, frenezigis mian edzon kaj poste ĵetis lin al la lupoj por esti vorita. Ne povas esti plu da viktimoj. Tial mi fuĝis.