La Edukada Servo
de I-LO en Tarnovo
Do strony głównej I LO w Tarnowie

Materialoj por geliceanoj
 

  Librejo       Enhavo       Reen       Antaŭen  


LA AVENTUROJ DE PINOKJO

Aŭtoro: Carlo Collodi

©2022 Geo
I-LO en Tarnovo

La Enhavo

Ĉapitro 19

Pinokjo estas prirabita je siaj moneroj, kaj por puno li ricevas kvar monatojn da malliberejo

Reveninte en la urbon, la marioneto komencis nombri la minutojn: unu, du, tri; kaj kiam ŝajnis al li, ke jam tempo estas, li tuj ekmarŝis sur la vojo al la Kampo de Mirakloj.

Dum li marŝis per hastaj paŝoj, lia koro forte batis, kaj tik-takis kiel murhorloĝo, kiam li kuris. Kaj dume li pensis en si:

– Se anstataŭ mil, troviĝus dumil moneroj sur la branĉoj? … Kaj se anstataŭ dumil pendus kvinmil? … Kaj se anstataŭ kvinmil mi trovus centmil? Ho, kiel granda sinjoro mi fariĝus! Mi volus havi belan palacon, mil lignoĉevalojn kaj mil stalojn por povi amuziĝi, kelon plenan de rosolio kaj alkermeso, librobretojn plenajn de konfitaĵoj, tortoj, kukoj, migdalaĵoj kaj kremaj vaflaĵoj.

Inter tiaj revoj, li venis proksimen al la kampo kaj haltis por rigardi, ĉu li jam povas vidi kreskantan arbon kun branĉoj pezaj de moneroj: sed li vidis nenion. Li do pluiris cent paŝojn: ree nenio; paŝis sur la kampon … tute ĝisiris la truon, kie li enterigis la zekinojn: denove nenio.

Tiam li enpensiĝis, kaj forgesante la regulojn de deco kaj bona konduto, li eltiris la manon el la poŝo, kaj longe gratis la kapon.

En tiu momento li ekaŭdis ŝiran ridegon en la oreloj, kaj suprenturninte la rigardon, li vidis sur arbo grandan papagon, kiu elŝiradis tiujn malmultajn plumojn, kiuj al li ankoraŭ restis.

img-19

– Kial vi ridas, – demandis lin Pinokjo kun kolera voĉo.

– Mi ridas, ĉar dum mi senplumigas min, mi tikliĝas sub la flugiloj.

La marioneto ne respondis. Li iris al la kanalo, plenigis per akvo sian pantoflon, denove komencis akvumi la teron super la oraj moneroj.

Kaj tiam alia rido, pli impertinenta ol la unua aŭdiĝis en la silenta soleco de la kampo.

– Ĉu finfine oni povas ekscii, Papago malbone edukita, – kriis Pinokjo koleriĝinte, – pri kio vi bonvolas ridi?

– Mi ridas pri tiuj sencerbuloj, kiuj kredas ĉiajn stultaĵojn, kaj kiuj lasas sin superruzi de tiuj, kiuj estas pli ruzaj ol ili.

– Ĉu eble vi parolas pri mi?

– Jes, mi parolas pri vi, kompatinda Pinokjo, pri vi, kiu pretas stulte kredi, ke oni povas semi kaj rikolti monon sur kampo, kiel fazeolojn kaj kukurbojn. Iam ankaŭ mi simile kredis, kaj nun mi manĝas ties agacajn fruktojn.

Nun, jam tro malfrue, mi devis konvinkiĝi, ke por kunmeti honeste iom da mono, oni bezonas aŭ gajni ĝin per laboro propramana, aŭ per eltrovemo de sia kapo.

– Mi ne komprenas vin, – diris la marioneto, kiu jam komencis tremi pro aĉa konjekto.

– Aŭskultu min! Mi klarigos la aferon pli detale, – daŭrigis la Papago. – Sciu do, ke dum vi forestis en la urbo, la Vulpo kaj la Kato revenis al tiu ĉi kampo, elprenis la monon el sub la tero kaj malaperis, kiel guto en la maro. Kiu atingos ilin, estas pli ol brava!

Pinokjo restis kun malfermita buŝo, kaj ĉar li ne volis kredi la vortojn de la Papago, komencis fosi fingre-unge la teron, kiun li akvumis. Li fosis, fosadis, faris truon tiel profundan, ke eniĝus pajlostako: sed la moneroj ne retrovi ĝis.

Tiam, kaptita de senesperiĝo, kure li reiris al la urbo, kaj iris rekte al la juĝejo por denunci al la juĝisto la du trompistojn, kiuj tiel aĉe priŝtelis lin.

img-20

La juĝisto estis simio el la raso de Goriloj: simio maljuna, kiun oni respektis pro liaj granda aĝo, blanka barbo kaj precipe pro liaj oraj senlensaj okulvitroj, kiujn li devis ĉiam surhavi pro okula sangabundo, turmentanta lin de pluraj jaroj.

Antaŭ la tribunalo Pinokjo rakontis per ĉiuj detaloj la malindan trompon, kies viktimo li fariĝis; li diris la nomon, antaŭnomon kaj rekonilojn de la trompistoj, kaj fine petis fari justecon.

La juĝisto aŭskultis lin kun granda bonvolemo: vigle kunsentis dum la rakontado, emociiĝis, kortuŝiĝis, kaj kiam la marioneto havis nenion pli por diri, li etendis la manon, kaj tintigis sonorilon.

Je la tintado ekaperis du buldogoj, ĝendarme vestitaj.

La juĝisto montris al Pinokjo, kaj ordonis al ili:

– Ĉi tiu kompatinda mizerulo estas priŝtelita je siaj kvar moneroj, do tuj prenu kaj metu lin en malliberejon.

Kiam la marioneto ekaŭdis tiun neatenditan verdikton, li restis kiel ŝtonigita kaj volis protesti, sed la ĝendarmoj – por eviti senutilan tempoperdon – ŝtopis al li la buŝon kaj forkondukis lin en malluman ĉelon.

Li devis restadi tie kvar monatojn, kvar longegajn monatojn, kaj li ankaŭ plue restus tie, se feliĉa okazo ne intervenus. Ĉar necesas scii, ke post elbatalo de granda venko super siaj malamikoj, la juna Imperiestro, reganta en la urbo Stultulkapta, ordonis aranĝi grandiozajn publikajn solenaĵojn, festlumigadon, artfajradon, ĉeval- kaj biciklokonkursojn, kaj por pli granda ĝojo li volis, ke oni malfermu la malliberejojn, ellasu ĉiujn malbonfarintojn.

– Se la aliaj eliros el la malliberejo, ankaŭ mi volas eliri, – diris Pinokjo al la gardisto.

– Vi ne, – respondis la gardisto, – ĉar vi ne estas grava fripono.

– Mi petas pardonon, – respondis Pinokjo, – ankaŭ mi estas malbonfarinto.

– En tiu kazo vi havas por tio mil kaŭzojn, – diris la gardisto; kaj li levis respektoplene sian ĉapelon, kaj kun saluto malfermis la pordojn de la malliberejo, kaj ellasis Pinokjon.


<<  |  <  |  >


La letero al prizorganto de la Edukada Servo

Via email: (se vi volas ricevi respondon)
La temo:
Atenton: ← Enskribu la vorton  ilo   , alie la letero pereos

Skribu la mesaĝon sube (ne pli ol 2048 literoj).

La nombro de literoj por uzado: 2048


La Fakgrupo de
Kemio-Fiziko-Informatiko

en la Unua Liceo Ĝeneraledukada
nomita al Kazimierz Brodziński
en Tarnowo
Str. Piłsudskiego 4
©2022 mag. Jerzy Wałaszek

La materialoj nur por edukada uzado. Ilia kopiado kaj multobligado licas
nur se oni sciigas pri la fonto kaj ne demandas monon por ili.

Bonvolu sendi demandojn al: i-lo@eduinf.waw.pl

Nia edukada servo uzas kuketojn. Se vi ne volas ricevi ilin, bloku ilin en via legilo.