La Edukada Servo
de I-LO en Tarnovo
Do strony głównej I LO w Tarnowie

Materialoj por geliceanoj
 

  Librejo       Enhavo       Reen       Antaŭen  


LA AVENTUROJ DE PINOKJO

Aŭtoro: Carlo Collodi

©2022 Geo
I-LO en Tarnovo

La Enhavo

Ĉapitro 17

Pinokjo manĝas la bombonojn, sed ne volas preni laksigilon; sed kiam li vidas la enterigistojn, kiuj venas forporti lin, li tamen ĝin glutas. Poste li mensogas, kaj pune pro tio lia nazo komencas kreski

Apenaŭ la tri kuracistoj forlasis la ĉambron, la Feino sidiĝis apud Pinokjo, tuŝis lian frunton, kaj rimarkis, ke lin turmentas nedireble alta febro.

Tiam ŝi solvis blankan pulvoron en duonglaso da akvo, donis ĝin al la marioneto, kaj diris al li ameme:

– Trinku ĝin, kaj post kelkaj tagoj vi resaniĝos.

Pinokjo rigardis la glason, iom fortiris la lipojn kaj demandis:

– Ĉu dolĉa aŭ amara?

– Amara, sed ĝi utilos al vi.

– Se amara, mi ĝin ne volas!

– Aŭskultu min: trinku ĝin!

– Amaraĵoj al mi ne plaĉas.

– Trinku ĝin, se vi ĝin trinkos, mi donos al vi pecon da bombonoj por redolĉigi al vi la buŝon.

– Kie estas la bombono?

– Jen ĉi tie, – diris la Feino, kaj elprenis unu el ora bombonujo.

– Unue mi volas la bombonon, poste mi trinkos tiun amaran sukaĉon …

La Feino donis al li la bombonon. Pinokjo diskrakigis kaj glutis ĝin dum minuteto, kaj diris lekante la lipojn:

– Kiel bele estus, se ankaŭ la bombonoj estus medikamento!… Mi kuracus min ĉiutage.

– Nun plenumu vian promeson, kaj eltrinku ĉi kelkajn gutojn da akvo, ili resanigos vin.

Pinokjo prenis maleme la glason, enŝovis la nazon, poste metis ĝin al la buŝo, kaj denove enŝovis la nazopinton, kaj fine li diris:

– Estas tro amara, tro amara! Mi ne povas ĝin trinki.

– Kial vi diras tion, kiam vi ĝin eĉ ne gustumis?

– Mi povas ĝin imagi! Mi sentis ĝin je la odoro. Unue mi volas alian bombonon … poste mi ĝin trinkos!

Tiam la Feino – kun granda pacienco de bona patrino – metis al li alian bombonon en la buŝon; poste ŝi denove etendis al li la glason.

– Tiel mi ne povas ĝin trinki! – diris la marioneto, farante mil grimacojn.

– Kial?

– Min ĝenas la kuseno ĉe la piedoj.

La Feino forprenis la kusenon.

– Vane, ankaŭ tiel mi ne povas ĝin trinki …

– Kio vin ankoraŭ ĝenas?

– Min ĝenas la pordo de la ĉambro, estas duone malfermita.

La Feino aliris, kaj fermis tute la pordon.

– Por diri la veron, – ekkriis Pinokjo erupciante en ploron, – mi ne volas trinkiĝi tiun amaran sukaĉon: ne, ne, ne!

– Knabeto mia, vi pentos tion …

– Al mi ne gravas …

– Via malsano estas grava …

– Al mi ne gravas …

– La febro vin prenos en kelkaj horoj en la transmondon.

– Al mi ne gravas.

– Ĉu vi ne timas morti?

– Tute ne! … Prefere mi mortos, ol trinkos ĉi tiun medikamenton.

En tiu momento la pordo de la ĉambro malfermiĝis, kaj enpaŝis kvar peĉe nigraj kunikloj, kiuj portis malgrandan ĉerkon sur la ŝultroj.

– Kion vi volas de mi? – ekkriis Pinokjo terurite, kaj eksidis en la lito.

– Ni venis por preni vin, – respondis la plej granda kuniklo.

– Ĉu preni min? Sed mi ja ankoraŭ ne mortis!

– Ankoraŭ ne: sed restis al vi nur kelkaj minutoj da vivo, ĉar vi rifuzis trinki la medikamenton, kiu resanigus vin el la febro!

– Ho Feino mia, Feineto, – komencis vekrii la marioneto, – tuj donu al mi tiun glason … Foriru, mi petas vin, ĉar mi ne volas morti, ne … mi ne volas morti …

img-17

Kaj li kaptis la glason per ambaŭ manoj, kaj malplenigis ĝin en unu gluto.

– Ne gravas! – diris la kunikloj. Ĉi-foje ni faris la vojon por ne pli ol nulo.

Kaj ili relevis la malgrandan ĉerkon sur la ŝultrojn, kaj grumblante kaj murmurante tra la dentoj ili forlasis la ĉambron.

Faktas, ke kelkajn minutojn poste Pinokjo saltis sana kaj vigla el la lito; ĉar necesas scii, ke lignopupoj havas la bonŝancon malofte malsaniĝi kaj rapidege resaniĝi.

Kiam la Feino vidis lin kuradi kaj petoli vigle kaj gaje, simile al juna kokido tra la ĉambro, ŝi lin demandis:

– Do estis utila al vi mia medikamento?

– Ĉu utila? Ĝi revokis min en la vivon!

– Do kial vi lasis vin tiom peti?

– Ni infanoj ĉiuj estas tiaj! Ni pli timas la medikamenton ol la malsanon.

– Hontu! La geknaboj devus scii, ke ĝustatempe enprenita medikamento povas savi vin de grava malsano, eble eĉ de la morto …

– Nu, alian fojon mi ne lasos min tiom peti! Mi rememoros tiujn nigrajn kuniklojn kun la ĉerko sur la ŝultroj… kaj tiam tuj mi prenos la glason, kaj ek, glug!

– Kaj nun venu al mi, kaj rakontu, kiel okazis, ke vi falis en la manojn de la banditoj.

– Okazis tiel, ke la marionetisto Fajromanĝulo donis al mi kelkajn orajn monerojn kaj diris: ”Prenu, portu ilin al via paĉjo!” Kaj mi anstataŭ tio trafis sur la vojo la Vulpon kaj Katon, du bravajn personojn, kiuj diris al mi: ”Ĉu vi volas, ke ĉi tiuj moneroj fariĝu mil kaj dumil?

Venu kun ni, ni kondukos vin al la Kampo de Mirakloj.”

Kaj mi diris: ”Ni iru!”, kaj ili proponis: ”Ni haltu ĉi tie, en la gastejo ”La Ruĝa Krabo” kaj post noktomezo ni ekiros.”

Kaj kiam mi vekiĝis, ili ne plu troviĝis tie, ĉar intertempe ili jam ekiris. Do ankaŭ mi ekiris nokte en kompleta mallumo, ŝajne neebla, kaj dumvoje mi trafis du banditojn, ambaŭ en karbosakoj, kiuj diris al mi: ”Elmetu la monerojn”; kaj mi diris: ”Mi ne havas”; ĉar la kvar orajn monerojn mi kaŝis en la buŝo, kaj unu el la murdistoj provis meti la manon en mian buŝon, kaj mi per ekmordo formanĝis lian manon, kaj elkraĉis ĝin, sed anstataŭ mano mi elkraĉis katpiedon. Kaj la murdistoj ĵetis sin post mi, kaj mi kuris, kuregis, ĝis ili atingis min, ligis min ĉe la kolo sur branĉo en ĉi tiu arbaro, kaj diris al mi: ”Morgaŭ ni revenos, ĝis tiam vi mortos kaj malfermos la buŝon, kaj tiel ni forprenos viajn ormonerojn, kiujn vi kaŝis sub la lango”.

– Kaj nun kien vi metis la kvar monerojn?

– Mi perdis ilin! – respondis Pinokjo; sed li mensogis, li ja havis ilin en la poŝo.

Apenaŭ li elbuŝigis tiun mensogon, lia nazo, jam sen tio ne mallonga, plilongiĝis je du fingroj.

– Kaj kie vi ilin perdis?

– En la arbaro ĉi-proksime.

Je ĉi dua mensogo la nazo ekkreskis plu.

– Se vi perdis ilin en la proksima arbaro, – diris la Feino, – ni serĉos kaj retrovos ilin: ĉar ĉio, kio perdiĝas en la proksima arbaro, ĉiam retroviĝas.

– Ho! nun ke mi bone ekmemoras, – respondis la marioneto embarasite, – mi ne perdis la kvar monerojn, sed pro neatento hazarde mi glutis ilin, dum mi trinkis vian medikamenton.

Je ĉi tria mensogo lia nazo komencis longiĝi kun tiel freneza rapido, ke la kompatinda Pinokjo povis turni sin al neniu flanko. Se li turnis sin ĉi-flanken, li batis la nazon kontraŭ la liton aŭ la fenestrovitrojn, se li turnis sin aliflanken, li batis ĝin kontraŭ la murojn aŭ la pordon de la ĉambro, kaj se li iom levis la kapon, li riskis puŝi ĝin en la okulojn de la Feino.

Kaj la Feino rigardis lin kaj ridis.

– Kial vi ridas? – demandis ŝin la marioneto, tute konfuzita kaj zorgega pro sia nazo, kiu bone videble kreskadis.

– Mi ridas pro la mensogo, kiun vi elteksis.

– De kie vi ja scias, ke mi mensogis?

– Mensogoj tuj rekoniĝas, mia knabeto, ĉar da ili estas du specoj: kiuj havas mallongajn krurojn, kaj kiuj havas longan nazon.

Pinokjo ne sciis, kie kaŝi sin pro la honto, kaj li provis forkuri el la ĉambro; sed li ne sukcesis. Lia nazo tiomgrade kreskis, ke ĝi ne trapasis la pordon.


<<  |  <  |  >


La letero al prizorganto de la Edukada Servo

Via email: (se vi volas ricevi respondon)
La temo:
Atenton: ← Enskribu la vorton  ilo   , alie la letero pereos

Skribu la mesaĝon sube (ne pli ol 2048 literoj).

La nombro de literoj por uzado: 2048


La Fakgrupo de
Kemio-Fiziko-Informatiko

en la Unua Liceo Ĝeneraledukada
nomita al Kazimierz Brodziński
en Tarnowo
Str. Piłsudskiego 4
©2022 mag. Jerzy Wałaszek

La materialoj nur por edukada uzado. Ilia kopiado kaj multobligado licas
nur se oni sciigas pri la fonto kaj ne demandas monon por ili.

Bonvolu sendi demandojn al: i-lo@eduinf.waw.pl

Nia edukada servo uzas kuketojn. Se vi ne volas ricevi ilin, bloku ilin en via legilo.