Ixtl atendis. En liaj pensoj, kiel en kalejdoskopo, flagris bildoj de ĉio, kion li iam ajn renkontis antaŭe. Li rememoris sian planedon, kiu jam delonge estis detruita. Tiu ĉi memoro plenigis lin per fiero, kaj samtempe per kreskanta malestimo al tiuj dukruraj estaĵoj, kiuj plej videble pensis, ke ili sukcesos kapti lin.

Li rememoris tempon, kiam lia raso povis kontroli la movojn de tutaj sunsistemoj. Nur poste ili rezignis interstelan vojaĝadon kaj ekhavis pacan vivon, kreante belecon el la fortoj de la naturo kaj vivante en konstanta krea ekstazo.

La kaĝo flugis rekte al li. Ĝi facile glitis tra la breĉo en la fortokampo, kiu tuj fermiĝis. Ĉio iris tre glate. Ixtl ne povus profiti de la momenta kampomalŝalto eĉ se li volus, sed li ankoraŭ ne planis fari tion, ĉar li sciis, ke li ne povas fari ajnajn minacajn movojn ĝis li troviĝos ene de la ŝipo. La konstruaĵo el metalaj stangoj malrapide moviĝis al li. Du manipulistoj estis tre singardaj. Unu el ili tenis ian armilon. Ixtl havis supozon ke ĝi povis lanĉi atommisilojn. Ĉi tio gajnis al li iom da respekto, sed li ankaŭ sciis, ke tiaj armiloj havas limigitan efikon. Oni povas batali per ili en la kosma spaco, sed ili ne kuraĝus uzi tian potencan energion ene de ŝipo.

Ĉi tio igis lin realigi sian celon eĉ pli klare. Sed provizore li bezonas surŝipiĝi! Eniri internen!

Tuj kiam li faris sian decidon, la kaĝo falis sur lin kaj la metala pordo senbrue fermiĝis. Ixtl kaptis la plej proksiman stangon.

* * *

Kune kun la aliaj, Grosvenor mallarĝigis la okulojn ekvidante la lumon inundantan Ixtl-on, kiu kunpremiĝis en la angulo de sia malliberejo. Li vidis skarlatan, brilan, cilindran korpon, okulojn similajn al ardantaj karboj, fingrojn kiel dratoj, kaj entute strangan aspekton kiu skuis lin ĝis la kerno.

– Ĝi verŝajne pensas, ke ĝi estas ege... belaspekta! – ili aŭdis la senspiran voĉon de Siedel.

Tamen, la ne-tiel-sukcesa provo de ŝercado forskuis ilin el ilia stuporo kaj hororo. Iu viro diris rigide:

– Se la vivo evoluas, kaj nenio disvolviĝas sencele, tiam kial estaĵo vivanta en la spaco bezonas brakojn kaj krurojn? Indus esplori ĝian internon, sed ĉiuj kameroj paneis. La vibrado igis la lensojn perdi fokuson kaj la bendo certe estis difektita. Ĉu mi mendu la novan?

– Neee… – En la voĉo de Morton aŭdiĝis hezito, sed post momento li finis per pli decida tono: – Ni jam perdis multan tempon. Ja ni povas rekrei la kondiĉojn de la ekstera spaco en la laboratorio kaj samtempe flugi je maksimuma rapideco.

– Ĉu per tio mi komprenu, ke vi intencas ignori miajn proponojn? – ekdiris la fizikisto von Grossen. – Vi rememoras al vi, ke mi rekomendis almenaŭ semajnan esploron antaŭ ol decidi kunporti ĉi tiun estaĵon surŝipen.

– Ĉu iu alia ankoraŭ havas iajn obĵetojn? – Morton demandis. Li klare maltrankviliĝis. Grosvenor diris:

– Mi kredas, ke ĉar ni prenis ĉiujn antaŭzorgojn komence, nun ni ne devas iri al la alia ekstremo kaj tute forlasi sekurecajn rimedojn.

– Ĉu iu alia pli? – Morton insistis. Kiam neniu respondis, li demandis: – Smith?

– Kompreneble, pli aŭ malpli frue ni ĉiuokaze surŝipigos ĝin. Ni ne devas forgesi, ke la estaĵo vivanta en la vakuo de la spaco estas la plej nekutima fenomeno, kiun ni renkontis dum la tuta ekspedicio. Eĉ katido, kiu povis spiri kloron same facile kiel oksigenon, bezonis ian specon de termika energio, kaj la malvarmo kaj manko de premo en la kosma spaco estus mortigaj al ĝi. Se, kiel ni suspektas, la natura vivejo de tiu ĉi estaĵo ne estas vakuo, tiam ni devas determini kial kaj kiel ĝi troviĝis en ĝi – respondis Smith.

Morton sulkigis la frunton.

– Mi vidas, ke ni devos voĉdoni pri tio. Ni povas ĉirkaŭi la kaĝon per muroj el metalo, kiuj havas la saman fortikecon kiel fortokampo. Von Grossen, ĉu tio kontentigas vin?

– Nun ni komencas prudente paroli – ĝojiĝis von Grossen. – Sed antaŭ ol ni malŝaltos la fortokampon, ni kverelos pli ol unufoje.

Morton ridis.

– Kiam ni pluflugos, vi kaj la aliaj povas priparoli tion eĉ ĝis la fino de nia vojaĝo. Ĉu iu alia havas obĵetojn? Grosvenor?

Grosvenor balancis nee la kapon.

– Ŝajnas al mi, ke metala ekrano sufiĉos – li diris.

– Lasu ĉiujn, kiuj kontraŭas, paroli – Morton ekpetis. Kiam neniu oferis sin, li ordonis al la homoj manovrantaj la kaĝon: – Transportu ĝin ĉi tien, por ke ni povu starigi energian ŝildon.

* * *

Ixtl sentis malgrandan vibradon de la metalo, kiam oni funkciigis la motorojn. Li vidis, ke la stangoj moviĝas. Post momento li ekkonsciis pri intensa, agrabla tiklado. En lia korpo okazis io, kio ĝenis ĉiujn liajn pensojn. Kiam li rekonsciiĝis, li vidis, ke la kaĝo ŝvebas super li kaj li kuŝas sur la dezerta ŝipkorpo.

Kun teruro li konsciis, kio okazis. Post pafo el vibra pafilo, li forgesis ŝanĝi la strukturon de siaj atomoj. Tio igis lin gliti tra la metala strukturo de la kaĝo.

– Bona ĉielo! – La baskrio de Morton preskaŭ surdigis Grosvenor-on.

Briletante per sia karmezina korpo, Ixtl kuregis al la luko trans la ombritan surfacon de la ŝipkorpo. Li plonĝis en ĝian malhelan profundon. Ĉi-foje li ne forgesis ŝanĝi la strukturon de atomoj kaj lia korpo penetris tra la duobla interna pordo. Li trovis sin ĉe la komenco de longa, hela koridoro. Por la momento li estis sekura. Li ankaŭ komprenis unu aferon.

Komencante ferocan batalon por transpreni kontrolon super la ŝipo, li havos unu signifan avantaĝon, krom la fakto ke lia korpo atingis la plej altan nivelon de evoluo. Liaj kontraŭuloj ankoraŭ ne sciis, kiom danĝeraj estas liaj intencoj.