AKTO TRIA

S^ro de Sotenville, S^ino de Sotenville, Angeliko, Georgo Dandin, Klaŭdino, Colin.

S^ro de Sotenville:

– Venu ĉi tien, mia filino, por ke via edzo petu de vi pardonon.

Angeliko:

– Mi! pardoni al li ĉion, kion li diris al mi? Ne, mia patro, mi neniel povas decidiĝi al tio; kaj mi petas vin disigi min de edzo, kun kiu mi plu ne povus vivi.

Klaŭdino:

– Kiel oni povus ĉion elporti!

S^ro de Sotenville:

– Mia filino, tiaj disiĝoj ne povas esti farataj sen granda skandalo; kaj vi devas montri vin pli saĝa ol li kaj pacienci ankoraŭ ĉi tiun fojon.

Angeliko:

– Kiel! pacienci post tiaj indignindaĵoj! Ne, mia patro, tian aferon mi ne povas konsenti.

S^ro de Sotenville:

– Estas necese, mia filino, kaj mi tion al vi ordonas.

Angeliko:

– Ĉi tiu vorto fermas al mi la buŝon, kaj vi havas super mi senliman potencon.

Klaŭdino:

– Kia bonkoreco!

Angeliko:

– Estas ĉagrene, se oni estas devigata forgesi tiajn ofendojn; sed kian ajn perforton mi devas fari al mi, mi devas vin obei.

Klaŭdino:

– Malfeliĉa ŝafeto!

S^ro de Sotenville:

(Al Angeliko.)

– Alproksimiĝu!

Angeliko:

– Ĉio, kion vi devigas min fari, servos al nenio; kaj vi vidos, ke morgaŭ ĉio denove rekomenciĝos.

S^ro de Sotenville:

– Ni faros ordon.

(Al Georgo Dandin.)

Venu, genuiĝu!

Georgo Dandin:

– Genuiĝi?

S^ro de Sotenville:

– Jes, genuiĝu, kaj tuj!

Georgo Dandin:

(Genue, kun kandelo en la mano; al si mem.)

– Ho, ĉielo!

(Al S^ro de Sotenville.)

Kion mi devas diri?

S^ro de Sotenville:

– Sinjorino, mi petas vin pardoni al mi....

Georgo Dandin:

– Sinjorino, mi petas vin pardoni al mi....

S^ro de Sotenville:

– La sensencaĵon, kiun mi faris....

Georgo Dandin:

– La sensencaĵon, kiun mi faris...

(Al si mem.)

edziĝante kun vi.

S^ro de Sotenville:

– Kaj mi promesas al vi pli bone konduti en la estonteco.

Georgo Dandin:

– Kaj mi promesas al vi pli bone konduti en la estonteco.

S^ro de Sotenville:

(Al Georgo Dandin.)

– Gardu vin, kaj sciu, ke ĝi estas la lasta el la arogantaĵoj, kiun mi toleras.

S^ino de Sotenville:

– Per Dio! se vi ankoraŭ unu fojon permesos al vi, oni instruos al vi la respekton, kiun vi ŝuldas al via edzino kaj al tiuj, de kiuj ŝi devenas.

S^ro de Sotenville:

– Jen jam tagiĝas. Adiaŭ!

(Al Georgo Dandin.)

Iru en vian domon kaj penu esti bonkonduta.

(Al S^ino de Sotenville.)

Kaj ni, mia koro, ni iru enlitiĝi.