AKTO DUA

S^ro de Sotenville, S^ino de Sotenville, Georgo Dandin.

Georgo Dandin:

– Nu, vi ne volis kredi al mi antaŭ, kaj via filino venkis; nun mi havas en la mano la eblecon vidigi al vi, kiel ŝi min aranĝas; kaj, dank’ al Dio, mia malhonoro estas nun tiel klara, ke vi ne povos plu dubi pri ĝi.

S^ro de Sotenville:

– Kiel, mia bofilo! vi ĉiam ankoraŭ ripetas tion saman?

Georgo Dandin:

– Jes, ĉiam ankoraŭ; kaj neniam mi havis por tio tiom da kaŭzo, kiel nun.

S^ino de Sotenville:

– Vi denove volas turni al ni la kapon!

Georgo Dandin:

– Jes, sinjorino; kaj kun mia kapo oni agas pli malbone.

S^ro de Sotenville:

– Ĉu vi neniam laciĝos tedi nin?

Georgo Dandin:

– Ne, sed mi forte laciĝas esti moke trompata.

S^ino de Sotenville:

– Ĉu vi neniam volas liberigi vin de viaj strangaj pensoj?

Georgo Dandin:

– Ne, sinjorino sed mi tre dezirus liberigi min de edzino, kiu min malhonoras.

S^ino de Sotenville:

– Granda Dio! nia bofilo, lernu paroli konvene.

S^ro de Sotenville:

– Al la diablo! serĉu esprimojn malpli ofendajn.

Georgo Dandin:

– Kiu perdas, tiu ne ridas.

S^ino de Sotenville:

– Memoru, ke vi edziĝis kun nobela fraŭlino.

Georgo Dandin:

– Mi tion memoras sufiĉe, kaj mi ĉiam nur tro multe memoros tion.

S^ro de Sotenville:

– Se vi tion memoras, tiam penu paroli pri ŝi kun pli da respekto.

Georgo Dandin:

– Sed kial ŝi pli ĝuste ne penas agi kun mi pli honeste? Kio! ĉar ŝi estas nobelino, ŝi devas havi la liberecon fari al mi, kion ŝi volas, kaj mi ne devas kuraĝi eĉ diri vorteton?

S^ro de Sotenville:

– Kio do fariĝis al vi, kaj kion vi povas diri? Ĉu vi ne vidis hodiaŭ matene, ke ŝi eĉ ne konis tiun, pri kiu vi parolis al mi?

Georgo Dandin:

– Jes; sed kion vi diros, se mi nun vidigos al vi, ke la amisto estas kun ŝi?

S^ino de Sotenville:

– Kun ŝi?

Georgo Dandin:

– Jes, kun ŝi, kaj en mia domo.

S^ro de Sotenville:

– En via domo?

Georgo Dandin:

– Jes, en mia propra domo.

S^ino de Sotenville:

– Se ĝi estos tiel, ni estos por vi kontraŭ ŝi.

S^ro de Sotenville:

– Jes, la honoro de nia familio estas por ni pli kara ol ĉio en la mondo; kaj se vi diras la veron, ni malkonfesos en ŝi nian sangon kaj ni forlasos ŝin al via kolero.

Georgo Dandin:

– Vi bezonas nur sekvi min.

S^ino de Sotenville:

– Gardu vin kontraŭ trompiĝo!

S^ro de Sotenville:

– Ne faru kiel antaŭe.

Georgo Dandin:

– Mia Dio! Vi tuj vidos.

(Li montras en direkto al Klitandro, kiu elvenas kun Angeliko.)

Nu, rigardu, ĉu mi mensogis?