AKTO DUA

S^ro de Sotenville, S^ino de Sotenville, Angeliko, Georgo Dandin, Klaŭdino

Klaŭdino:

– Forte, sinjorino, batu bone!

Angeliko:

(Ŝajnigante, ke ŝi parolas al Klitandro)

– Se vi ankoraŭ ion havas sur la koro, mi estas ĉi tie, por respondi al vi.

Klaŭdino:

– Rimarku ĝin bone, kun kiu vi ludas.

Angeliko:

(Ŝajnigante sin mirigita)

– Ha, mia patro, vi estas ĉi tie!

S^ro de Sotenville:

– Jes, mia filino; kaj mi vidas, ke koncerne la saĝon kaj kuraĝon vi montras vin inda ido de la domo de Sotenville. Venu ĉi tien, alproksimiĝu, ke mi vin ĉirkaŭprenu!

S^ino de Sotenville:

– Ankaŭ min ĉirkaŭprenu, mia filino. Ha, mi ploras de ĝojo, kaj mi rekonas mian sangon en la agoj, kiujn vi ĵus faris.

S^ro de Sotenville:

– Mia bofilo, kiel ravita vi devas esti! kaj kiel plena de dolĉeco certe estas por vi ĉi tiu okazaĵo! Vi havis justan kaŭzon por maltrankviliĝi; sed viaj suspektoj montriĝas forpelitaj en la plej brilanta maniero.

S^ino de Sotenville:

– Sendube, nia bofilo, kaj vi devus nun esti la plej feliĉa el ĉiuj viroj.

Klaŭdino:

– Certe. Kia virino, kia virino! Vi estas tro feliĉa, ke vi ŝin posedas, kaj vi devus kisi la teron, kie ŝi paŝis.

Georgo Dandin:

(Al si mem)

– Ha, perfidulino!

S^ro de Sotenville:

– Kio ĝi estas, mia bofilo? Kial vi ne dankas iomete vian edzinon por la amo, kiun, kiel vi vidas, ŝi montras rilate vin?

Angeliko:

– Ne, ne mia patro, ne estas necese; li nenion ŝuldas al mi por tio, kion li ĵus vidis; kaj ĉio, kion mi faras en tiu rilato, estas nur pro amo al mi mem.

S^ro de Sotenville:

– Kien vi iras, mia filino?

Angeliko:

– Mi foriras, mia patro, por ke mi ne estu devigata akcepti liajn komplimentojn.

Klaŭdino:

(Al Georgo Dandin)

– Ŝi estas prava, ke ŝi koleras. ŝi estas virino, kiu meritas esti adorata, kaj vi ŝin ne traktas, kiel vi devus.

Georgo Dandin:

(Al si mem)

– Kanajlo!