AKTO TRIA

S^ro de Sotenville kaj S^ino de Sotenville en noktaj vestoj; Colin, portante lanternon; Angeliko kaj Klaŭdino ĉe la fenestro; Georgo Dandin.

Angeliko:

(Al gesinjoroj de Sotenville.)

– Ho, venu, mi vin petegas, venu doni al mi venĝon por la plej granda aroganteco de la flanko de edzo, al kiu la vino kaj ĵaluzeco, en tia grado konfuzis la cerbon, ke li plu scias nek kion li diras, nek kion li faras, kaj kiu mem sendis inviti vin, ke vi estu atestantoj de la plej granda sensencaĵo, pri kiu oni iam aŭdis. Jen li revenas, kiel vi vidas, lasinte atendi sin la tutan nokton; kaj se vi volos lin aŭskulti, li diros al vi, ke li havas kontraŭ mi la plej grandajn plendojn; ke dum li dormis, mi forŝteligis de li, por iri vagi, kaj cent aliajn samspecajn historiojn, kiujn li sonĝis.

Georgo Dandin:

(Al si mem.)

– Ha, kia malica kanajlo!

Klaŭdino:

– Jes, li volis kredigi al ni, ke li estis en la domo kaj ni estis ekstere; kaj ĉi tiun frenezaĵon oni ne povas elpeli al li el la kapo.

S^ro de Sotenville:

– Kio! Kion tio signifas?

S^ino de Sotenville:

– Kia furioza senhonteco, sendi voki nin!

Georgo Dandin:

– Neniam....

Angeliko:

– Ne, mia patro, mi ne povas plu toleri tiaspecan edzon; mia pacienco estas tute elĉerpita; kaj ĵus li diris al mi centon da plej ofendaj vortoj.

S^ro de Sotenville:

(Al Georgo Dandin.)

– Al la diablo! vi estas malnobla homo!

Klaŭdino:

– Estas terure, kiam oni vidas, ke malfeliĉan junan virinon oni traktas en tia maniero, kaj tio krias pri venĝo al la ĉielo.

Georgo Dandin:

– Ĉu oni povas....

S^ro de Sotenville:

– Iru, vi devus morti de honto.

Georgo Dandin:

– Lasu min diri al vi du vortojn.

Angeliko:

– Vi nur aŭskultu, li rakontos al vi belajn historiojn.

Georgo Dandin:

(Al si mem.)

– Mi enfalas en malesperon.

Klaŭdino:

– Li tiom multe drinkis, ke oni ne povas longe stari apud li; la vina odoro, kiun li elspiras, atingas ĝis ni.

Georgo Dandin:

– Sinjoro bopatro, mi vin petegas....

S^ro de Sotenville:

– Forŝoviĝu; vi malbonodoras vinon per via tuta buŝo.

Georgo Dandin:

– Sinjorino, mi vin petas....

S^ino de Sotenville:

– Fi, ne alproksimiĝu al mi, via spirado estas pesta.

Georgo Dandin:

(Al S^ino de Sotenville.)

– Toleru, ke mi....

S^ro de Sotenville:

– Foriĝu, mi diras al vi; oni ne povas toleri vin.

Georgo Dandin:

(Al S^ino de Sotenville.)

– Mi petegas vin, permesu, ke....

S^ino de Sotenville:

– Hu, vi min svenigas. Parolu de malproksime, se vi volas.

Georgo Dandin:

– Nu, bone! Jes, mi parolos de malproksime. Mi ĵuras al vi, ke mi eĉ ne moviĝis el mia domo, sed nur ŝi eliris.

Angeliko:

– Ĉu ne estas tiel, kiel mi diris al vi?

Klaŭdino:

– Vi vidas, kian verŝajnecon ĝi havas.

S^ro de Sotenville:

(Al Georgo Dandin.)

– Iru, vi mokas la homojn. Venu ĉi tien malsupren, mia filino.