AKTO TRIA

Klitandro, Lubin.

Klitandro:

– Estas jam profunda nokto, kaj mi timas, ke eble estos jam tro malfrue. Mi tute ne povas min orienti. Lubin?

Lubin:

– Sinjoro?

Klitandro:

– Ĉu per ĉi tie?

Lubin:

– Mi pensas, ke jes. Al la diablo! Kia malsaĝa nokto, ke ĝi estas tiel malluma!

Klitandro:

– Certe ĝi estas malprava; sed, se de unu flanko ĝi malhelpas nin vidi, de la dua flanko ĝi malhelpas nin esti vidataj.

Lubin:

– Vi estas prava; la nokto ne estas tiel malprava. Mi volus scii, vi, sinjoro, estas ja tiel instruita, kial en la nokto neniam estas tago?

Klitandro:

– Ĝi estas granda demando, kaj tre malfacila. Vi estas scivola, Lubin?

Lubin:

– Jes. Se mi estus lerninta, mi esplorus aferojn, kjujn oni neniam esploris.

Klitandro:

– Mi kredas. Vi havas la mienon de homo, kiu havas spiriton subtilan kaj penetrantan.

Lubin:

– Tute vere. Ekzemple, mi komprenas la lingvon latinan, kvankam mi neniam ĝin lernis. Kiam mi antaŭ nelonge vidis sur iu granda pordo la surskribon ”Collegium”, mi tuj divenis, ke, tio signifas kolegion.

Klitandro:

– Mireginde! Vi scias do legi, Lubin?

Lubin:

– Jes, mi scias legi presitajn literojn; sed neniam mi sukcesis lernatingi legi skribitaĵon.

Klitandro:

– Jen ni estas apud la domo.

(Frapinte la manplatojn.)

Tio estas la signalo, pri kiu mi interkonsentis kun Klaŭdino.

Lubin:

– Vorton de honoro, ŝi estas knabino, kiu valoras monon, kaj mi ŝin amas per mia tuta koro.

Klitandro:

– Ĝuste tial mi vin alkondukis kun mi, por ke vi pasigu kun ŝi la tempon babilante.

Lubin:

– Sinjoro, mi estas al vi....

Klitandro:

– Ts! mi aŭdas ian brueton.