AKTO UNUA

S^ro de Sotenville, Klitandro, Georgo Dandin.

S^ro de Sotenville:

– Sinjoro, ĉu vi min konas?

Klitandro:

– Kiom mi scias, .... ne.

S^ro de Sotenville:

– Mia nomo estas barono de Sotenville.

Klitandro:

– Mi tre ĝojas.

S^ro de Sotenville:

– Mia nomo estas konata de la kortego; kaj en mia juneco mi havis la honoron esti el la unuaj, kiuj distingiĝis ĉe la nobelara armiĝo en Nancy.

Klitandro:

– Mi gratulas.

S^ro de Sotenville:

– Sinjoro mia patro, Jean-Gilles de Sotenville, havis la gloron partopreni persone en la granda sieĝo de Montauban.

Klitandro:

– Mi estas ravita.

S^ro de Sotenville:

– Mi havis praavon, Bertrandon de Sotenville, kiu estis tiel eminenta en sia tempo, ke li ricevis la permeson vendi sian tutan bienon, por veturi trans la maron.

Klitandro:

– Mi volonte kredas.

S^ro de Sotenville:

– Oni raportis al mi, sinjoro, ke vi amas kaj persekutas iun junan personon, kiu estas mia filino, kaj pri kiu mi interesiĝas tiel same, kiel pri la homo, kiun vi vidas (montrante Georgon Dandin), kaj kiu havas la honoron esti mia bofilo.

Klitandro:

– Kiu? mi?

S^ro de Sotenville:

– Jes; kaj estas al mi tre agrable paroli kun vi, por ricevi de vi, mi petas, klarigon pri tiu afero.

Klitandro:

– Ĝi estas stranga kalumnio! Kiu tion diris al vi?

S^ro de Sotenville:

– Iu, kiu pensas, ke li bone tion scias.

Klitandro:

– Tiu iu mensogis. Mi estas honesta homo. ĉu vi opinias min kapabla, sinjoro, por tia malnobla agado? Mi amindumus junan kaj belan personon, kiu havas la honoron esti la filino de sinjoro barono de Sotenville! Mi tro multe vin respektas kaj tro multe estas preta vin servi, por ke mi faru ion similan. Kiu ajn tion diris al vi, estas malsaĝulo.

S^ro de Sotenville:

– Nu, mia bofilo?

Georgo Dandin:

– Kio?

Klitandro:

– Estas fripono kaj sentaŭgulo.

S^ro de Sotenville:

(Al Georgo Dandin.)

– Respondu!

Georgo Dandin:

– Respondu vi mem!

Klitandro:

– Se mi scius, kiu li povas esti, mi enpuŝus al li, en via alesto, la spadon en la ventron.

S^ro de Sotenville:

(Al Georgo Dandin.)

– Pruvu do la aferon.

Georgo Dandin:

– Ĝi estas tute pruvita. Ĝi estas vero.

Klitandro:

– Ĉu ĝi estas via bofilo, sinjoro, kiu....?

S^ro de Sotenville:

– Jes, li estas ĝuste tiu, kiu plendis al mi pri tio.

Klitandro:

– Certe, ĝi estas lia feliĉo, ke li havas la honoron aparteni al vi; alie mi bone instruus lin fari tiajn parolojn pri persono kiel mi.