La giganta antikva ŝipo estis en la hipersfero preskaŭ kvar horojn. Ĉi tio preskaŭ sufiĉis por vojaĝi al la Suno. John paŝis maltrankvile ĉirkaŭ la Centra Kontrolĉambro. Lin turmentis ia stranga, malbona sento. Logike, post ok jaroj, ne estis kialo por la Vul teni la Sunsistemon sub konstanta gvatado. Estis vere, ke eble oni povus fari kaŝe iuj laborojn en la minejoj eĉ ĉe la ekzistanta radioaktiveco, sed kial potenca imperio devus turni al si la kapon pri tio? Kaj fakte ĉio, kion oni povus ekspluati sur aŭ proksime de la Tero, oni povus trovi egalsukcese sur aliaj planedoj sen radioaktiveco. Koncerne surterajn tenejojn de finitaj aŭ duonfinitaj armiloj, pri tion Vul ankaŭ ne devis zorgi. Ĉar estis pli facile produkti la samajn aĵojn aliloke ol preni kaj desinfekti ion el la Tero. La nura kialo de la decido de John estis la malkapablo akiri armilon alimaniere. John estis nervoza – ja li donis al Vulmot kialon por rememori la Teron. Se la Vul estas sufiĉe saĝaj por diveni la partoprenon de la teranoj en la atakoj kontraŭ la elstarantaj postenoj de Bizh, ili ankaŭ povas sekvi la saman pensmanieron kiel li.

Laŭ la kronometro, restis malpli ol kvaronhoro por planita emerĝo al la surfaco de la mondo ne pli malproksime de la Suno ol la orbito de Plutono. Tamen, ne tro proksime al ĝia ekliptika surfaco por eviti asteroidojn. Se Vul decidis observi la Sunsistemon, ili estos sekure kaŝitaj ĝuste sur la surfaco de planedoj aŭ asteroidoj. Kaj ili estos pretaj por nula salto en ajna momento dum lia granda ŝipo devos atendi kvar minutojn. Preskaŭ kvar minutojn, ĉar kiel li kun Bart sukcesis konstati, ke la ŝipo de Klee atingis pretecon por salti en hipersferon en tri minutoj kaj dudek sekundoj. Tamen daŭre tio estis tro multe por la kondiĉoj de la spacbatalo. Neniam estas certe ĉu la ŝipkorpo eĉ el tiel fortika metalo, eltenus salvon pafitan de pezaj krozŝipoj.

John haltis antaŭ la masdetektila sfero ĉe la fino de la instrumentpanelo. Bart staris apud li. – Mi dezirus – li murmuris mallaŭte – ke ĝi estus pli precize skaligita. Kiam ni aperos nun, montriĝos multe da ekbriloj. Suno kaj planedoj. Sed mi tute ne scias, ĉu ni ankaŭ vidos asteroidojn. Kaj se okazos, ke ni devos forkuri, mi preferus bone scii kie ni estas.

John kapjesis. Ĉiuj helaj punktoj devus kuŝi en la ebenokaj kvar aŭ kvin colojn sub la centro de la sfero, kio, kompreneble, respondis al la nuna pozicio de la ŝipo en normala spaco. La suno aperos kiel bluverda lumeto, sed la resto de la sistemo povas esti iomete neklara. Tute ne estas bone, ke post ĉi tiuj ok jaroj li ne povis scii la precizan pozicion de la planedoj sur iliaj orbitoj. Subite io venis al li en la kapon. Li haltis, rigardis la flankan panelon kun la mistera surskribo "hipersfero". Li rapide proksimiĝis kaj decide puŝis la ŝaltilon sub la plej granda ciferplato. La optika iluzio de sfero aperis tuj, sed ĉi-foje ĝi estis kovrita per multkoloraj, brilaj punktetoj.

– Bart! Venu ĉi tien! – Bart moviĝis malrapide, sed li preskaŭ kuris la lastajn paŝojn. Li haltis kaj stupore rigardis.

– Kio diable tio ĉi estas? Ni ja estas en la nulo!

John ridetis, ŝajne trankvile, sed li tremis pro emocio. – Jes. Ni estas. Sed tio vidas en la hiperspaco! Rigardu! Jen certe estas la Suno, kaj tie planedoj. Verdaj. Interesa, ĉu? Verdo signifas planedojn. Bluverdo – steloj. Sed kion signifas ĉi tiuj flavaj punktoj en la sama distanco de tiu verda lumeto? Ĉiu estas kvin aŭ ses milimetroj en diametro.

Subite li rigardis Bart-on. – Ĉu vi scias – li demandis – kion ĉi tiuj flavaj povus signifi?

Lange rigardis dum momento, poste eligis mallongan krion, same mallonge kaj forte enspiris. – Mi pensas, ke mi scias, John. Ĉi tiuj estas ŝipoj. Ŝipoj kun skipoj kaj energiprovizoj. Taĉmento pri specialaj taskoj. Tridek aŭ pli da ŝipoj, ĉiuj sur la surfaco de iu planedo aŭ granda asteroido. Ne demandu min kiel ĉi tiu sorĉistŝipo povas detekti fremdan floton je tia distanco estante en hiperspaco mem. Mi eĉ ne aŭskultos tian demandon. – Subite li ridetis. – Mi vetas, ke ĉi tiu nia ludilo konas aliajn interesajn lertaĵojn. Se ni... – li ​​kliniĝis antaŭen, elektis la tenilon per la mano, turnis ĝin – provu ĝin iomete?

La aranĝo de lumoj sur la nemateria sfero malpliiĝis sen ŝanĝi sian pozicion. La tenilo ne lasis esti turnita plu.

– Do – ekridklukis Bart – tio estis la pozicio en la plej granda skalo – li turnis la tenilon en la kontraŭa direkto. La atingo pliiĝis, la ekstremaj lumetoj emerĝis sur la surfacon de la sfero. Kiam Bart turnis la tenilon al la kontraŭa rezisto, la tuta Sunsistemo malaperis. Bart montris al malgranda blanka lumeto. – Kio laŭ vi ĝi estas, John?

– Maksimume peco da roko apude.

Bart grimacis. – Sciu, ĝi tute ne estas tiel bona. Ni vidos ĉiun pecon da rubo, kiun ni traflugas en nulo.

– Tute male. Se ni nun vidos, ke ni povus emerĝi ene de iu planedo, ni povos eviti ĝin. Ĉi tio praktike eliminas nuligon!

Bart ridetis embarase. – Vi pravas, John. Mi ne pensis pri tio. Sed kial ni ne malkovris ĉi tiun magian tabulon pli frue? Ni ja eniris hiperspacon sur ĉi tiu ŝipo ĉirkaŭ dek du fojojn. Jen! En ĉi tiu situacio, ni verŝajne ne flugos tiom malproksimen kiel ni planis?

– Ne. Ni haltos ekster la atingodistanco de la masdetektiloj, kio estos sufiĉe malproksime konsiderante la grandecon de ĉi tiu koloso. Tiam ni precize determinos la pozicion kaj movon de la Tero, kaj sekve ni malsuprenflugos en hiperspaco ĝis la atmosfero. Krom se, kompreneble, ni ne vidos flavan ekbrilon proksime.

– Estis neniu. Ili lokis sin en pli foraj regionoj de la sistemo. Kompreneble ili povus esti pli proksimen, sed mi pensas, ke ili tion ne faris.

– Malgraŭ ĉio – John skuis la kapon – ili verŝajne flugas ĉirkaŭ la Tero de tempo al tempo, eĉ nur por kontroli ĉu iu ŝtelflugis preter ili – li turnis sin kaj paŝinte al sia sidloko, li aktivigis la interfonon por la tuta ŝipo. – Ĉiuj staru pretaj por emerĝo! – li diris. – Kaj batalpreteco ĉe Armitaj Skoltŝipoj! Ŝajnas, ke estas gastoj en la sunsistemo. Ni provos trompi ilin, sed se ili rimarkos nin kaj venos rigardi tiel grandegan ŝipon, ni lanĉos vin kiel svarmon da vespoj. Se ĉi tio okazus, ataku forte ĝis la eskapo en nulon. Mi tuj programos planon por ebla batalo kaj renkontiĝo en hiperspaco.

John ne bezonis rigardi por scii, ke apude sidanta Bart ridetas, kapjesas kaj murmuras ion al si konfuze.

La granda ŝipo ŝvebis super tio, kio iam estis orienta Sumatro. La viroj staris silente rigardante la ekranojn. Eĉ John, kiu kontraŭe al la ceteraj vidis la Teron jam post la Pereo, estis same forte ŝokita kiel la aliaj. Subkonscie li atendis, ke nun li vidos nur nudan planedon: rokojn bakitajn de la suno, brunan teron ĉizitan de pluvoj. Kiam li estis ĉi tie kun Daal, la folioj ankoraŭ pendis sur la branĉoj de arboj. Ili estis brunaj kaj sulkitaj. Li atendis, ke nun verŝajne ĉi ĉio jam malaperis, sed ne. La plejmulto el la arboj ankoraŭ staris, nur kelkajn mejlojn flanke malhela strio markis la vojon de iu fajrego. Sed eĉ tie, la nigriĝintaj branĉstumpoj elstaris akuze direktitaj al la ĉielo. Eĉ kelkaj el la folioj ankoraŭ ne falis. Tio estis morna parodio de vivo. Ekzistis malmulte da damaĝo pro putrado ĉar bakterioj ankaŭ estas formo de vivo, kaj vivo sur la Tero estis subite haltigita. Mortintaj arbradikoj ankoraŭ ligis grundon, protektante ĝin kontraŭ tro rapida erozio.

Lignaj kabanoj faris eĉ pli strangegan aspekton. Skurĝataj de pluvoj, malsekigitaj tabuloj, eĉ en ĉi tiu humida regiono, ne ŝimkovriĝis kaj ne putriĝis. Ne estis eĉ spuro de termita aŭ rata agado. Ĉu birdnesto farita el interplektitaj branĉetoj sub la tegmento de kabano devus konserviĝi? En ĝi estis ankoraŭ birdaj ovoj, kvazaŭ atendantaj la varmon de la lanuga brusto, por ke la idoj povu eloviĝi.

Tio estis koŝmaro. Post ok jaroj, mortintaj korpoj de homoj ankoraŭ kuŝis kiel en sekva tago post la holokaŭsto. Viroj, virinoj kaj infanoj kurbiĝintaj apud la bestoj, kun la kapoj etenditaj kaj la membroj rigidaj. John rimarkis mortan hundon apud la korpo de malgranda knabo – kiu el ili mortis pli frue? Kiu el ili rampis al la alia kun la lastaj el siaj fortoj? El la interfono li aŭdis obtuzitajn ekkriojn de kolerego, kiam naŭzo kaj frenezo interrompis silentan observadon al la homoj.

Montoj aperis en la okcidento. La plej altaj pintoj estas nudaj kaj rokaj. Poste ĉe la piedo de la monteto aperis la brilanta surfaco de la morta lago kiam la ŝipo iomete leviĝis, evitante la pintojn. Estis strange rigardi nun la akvon, John ĉiam havis la senton, ke la lago estas io viva. Kaj la maro, al kiu ili ĵus alproksimiĝis? Kiel post la morto de la Tero la ondoj povus ankoraŭ rampi laŭ la bordoj, amasiĝi kaj pulsi per sia propra morta vivo? Li klinis sin por premi la prembutonon. – Doktoro? – li diris.

– Jes, Sinjor'.

– Kiam vi havos datumojn pri la atmosfero?

– Mi povos prepari plenan raporton post unu horo. Sed oni jam povas diri, ke la kvanto de stroncio 90 estas mortiga. Krome, estas surprize granda kvanto da kobalto. Mi ne pensis, ke ĉi tiu tipo de metalo povus esti atomigita en erojn sufiĉe malgrandajn por resti en la atmosfero dum tiom da jaroj. Mi suspektas, ke ventoblovo levis polvonubon sufiĉan por detekti.

– Kobalto 60? – John nevole sulkigis la brovojn. – Kiel ĉi tio povus okazi?

– Eble unu el la kapoj rekte trafis la tenejon de ordinara kobalto? Mi pensas, ke tio sufiĉus.

– Jesss – John pensis momenton. – Kaj kia estas la ĝenerala situacio? Ĉu vi pensas, ke residua radioaktiveco de konstruaĵoj kaj aparatoj povas minaci nin malgraŭ la protektaj vestoj?

– Mi timas ke jes, precipe kun longa restado sur la surfaco de la Tero. Eble danke al absorbiloj...

– Feliĉe, ni havas abunde da ili. Kaj en la libera spaco? Ĉu tro trapasus la kombineon?

– Mi pensas ke ne. Maksimume dum pluvo. Sed nun mi povas nur diveni...

– Bone – John suspiris. – Dankon.

Li malrapide leviĝis de la seĝo kaj iris al Bart.

– Mi pensas, ke ni unue provos tion en Balkanio. Tie oni produktis multon antaŭ la detruo. Kaj nun estas seka sezono tie – li ​​penetre rigardis Bart-on. – Mi lasas al vi la komandon.

Bart forte sulkigis la brovojn kaj kunpremis la lipojn por momento.

– Ĉu vi intencas diri, ke vi iros malsupren? Tio ne havas sencon! Vin ne povas manki.

– Iru al diablo! Ĉu vi pensas, ke mi povas reteni la respekton de la ŝipanaro sendante ilin al ĉi tiu infero dum mi restas sekure sur la ŝipo? Ne, Bart. Ne estas tigroj aŭ lupoj tie. Estas nenio ordinara, kion normala instinkto povas kontraŭstari. Radioaktiveco funkcias sekrete. Vi ne povas vidi aŭ senti ĝin, sed ni ambaŭ scias, kiel ĝi mortigas. Ĝi influas la cerbon, la legaĵojn de instrumentoj... ni havos nombrilojn ĉe ni. Se io okazos, ni tuj revenos surŝipen.

Lange aspektis konvinkita sed malkontenta. – Kio okazos – li demandis – se Vul aperos? Ĉu vi pensas, ke ili rigardos vin kaj forflugos?

– Ankaŭ tion mi konsideris. Ne forgesu pri la planoj de la Omniarch.

– Kion ili rilatas al tio?

– Se tro multaj el ni mortos ĉi tie, la Omniarch estos devigita gardi la ŝipanaron tre zorgeme. Alivorte, ĉu li tion ŝatas aŭ ne, li devos trakti la ceterajn kiel neanstataŭeblan reproduktan materialon. Mi ne povas simple oferi la respekton de la skipo se ni ankoraŭ estos kompakta grupo. Krome, komunikado povas varii. Mi devas esti sur la Tero por fari decidojn pri kion preni kaj kiel tion fari. Vi, viavice, estas la ununura, pri kiu mi povas fidi, kiu sufiĉe bone konas la ŝipon kaj povos ĝuste taksi la situacion, se io komencos okazi malbone.

Lange ekmurmuris ion mallaŭte, poste levis la ŝultrojn.

– Bone. Vi komandas. Kiel vi solvos la problemon de energio necesa por funkciigi gruojn?

– Unue, ni serĉos fontojn kiuj povus esti funkciigitaj. Nur se ni trovos nenion, ni tiros la dratojn de la ŝipo. Mi supozas, ke ni povas fari tion sen multe da risko ke radioaktiveco enŝipiĝus.

– Eble jes. Kiom longe la unua deĵoro restos malsupre?

– Dek horoj inkluzive de tempo por alivestiĝi kaj desinfektiĝi. Ĉiukaze ili ne plu laboros sen ripozi kaj manĝi. Por komenco ĉirkaŭ dudek homoj flugos kun mi. Se ĉio iros bone, ni pliigos la duan skipon. Ja ĉiuj havos sufiĉe da laboro kaj surŝipe kaj tie malsupre. Kaj oni scias, ke ni ne povas antaŭvidi ĉion.

– Kiam vi malsupreniĝos?

– Post kiam ni elektos fabrikojn kaj havos supraĵan ideon pri la situacio tie? Ni komencos prepariĝi post la sekva manĝo.

* * *

Protektaj skafandroj – kvankam faritaj el eble la plej malpezaj materialoj, inkluzive de plasto kaj kunmetaĵo de magnezio kaj aluminio – estis destinitaj por uzado en kosma spaco, kaj ne sur planedoj. Tiurilate moviĝi en ili estis tre ĝena. Ĝenerala rekono de la areo, kiu normale prenus duonhoron maksimume, daŭris pli ol du horojn en la skafandroj. John malfacile povis deteni sin senĉese rigardadi la radiadoregistrilon muntitan sur la maldekstra maniko de lia skafandro. Li ŝvitis abunde pro nervozeco kaj la skafandro ne povis fari ĝustatempe la sorbadon de fluidoj. Eĉ pli malbone, estis facile imagi al si, ke la malbonfarto kaj glueca dorso estis la rezulto de radiado penetranta la protektan skafandron. Malgraŭ tio la alcela laboro progresis multe pli bone al ili ol li atendis. Dum la sepa kaj oka horoj, ili sukcesis liveri dek sep finitajn lanĉilojn sur ilian enorman ŝipon, kiu dum la tempo de tiuj laboroj ŝvebis suspendita en la aero kelkajn colojn super la surfaco de la laborplaco. La lukoj estis malfermitaj ĉe unu ekstremo (la kluzinternoj estis malplenigitaj), elkuris el ili elektonutraj kabloj.

La tipa lanĉilo estis granda. Je sesdek futoj longa kaj preskaŭ naŭ futoj en diametro, ĝi pezis ĉirkaŭ kvin tunojn. Oni aplikis grav-propulson en ĝi. Ĉe la pli dika ekstremo estis ŝirmaj slaboj fiksitaj solide por absorbi la ŝokon de ŝarĝado de pafaĵoj, kaj aktivigaj bobenoj enigitaj en fleksebla metalplasto. Laŭlonge de interno de ĉiu tubo oni lokis kvardek ok slabojn kontrolitajn per surprize simpla komputilo. Dank' al tio la pafaĵo ĉiam ripozis egale laŭ la akso de la lanĉilo. Ankaŭ granda avantaĝo de ĉi tiu aparato estis ke ĝi povis pafi ajnan pafaĵon ĝis sep kaj duono da futoj en diametro kun rapideco de ĝis tri mil futoj per-sekunde. Dank' al taŭge profilitaj kontaktoj, la ŝipkomputilo povis eĉ lastmomente programi la sentivecon de la pafaĵo al varmo, maso, optika persekutado, planita vojstrio aŭ vaganta flugo kongrua kun la teorio de hazardludoj. Oni povis lanĉi ĵetaĵon kun propra propulso aŭ kutiman pafaĵforman pecon da metalo. Estis ankaŭ eble sendi en la spacon malgrandajn savkapsulojn. Kaj fine eblis eĉ lanĉi homon en kosmoskafandro (tio estis la tiel nomata "kadeta flugo"), sed ĉi tiu maniero vojaĝi el ŝipo al ŝipo ne estis vaste aprezita. Sume tipa lanĉilo estis tre universala parto de ŝipekipaĵo.

Ĉe instalado de lanĉiloj konstruitaj sur la Tero estos multe da laboro. La bazoj sur la batalstacioj de la ŝipo ne kongruis kun la lanĉilbazoj. Ĉi tio eĉ postulis ŝanĝon de la ŝraŭbkaneloj sur la kunigaj ŝtudoj kaj la elektrajn konektojn. Teknike ĝi ne estis problemo, sed ĝi postulis multe da malfacila kaj longtempdaŭra laboro. John ankoraŭ konsideris kion fari kun la grandegaj lukoj, kiuj sufiĉis ne nur por tio, ke malfermite ili povis kluzi Armitan Skoltan Ŝipon. Eĉ post ĵetfermo de la kovrilo restis multe pli ol sufiĉe da loko por permesi al malamikaj misiloj aŭ elektraj frapoj trapasi. Necesis ne 87 futojn, sed maksimume dudek, por ke la lanĉiloj havu mezan pafangulon. Ĉi tio tamen estis ankoraŭ alia detalo malĉefa vid-al-vide de la bonŝanco ke li jam havas dek sep kompletajn lanĉilojn en la tenejoj.

Sed komence de la naŭa horo aperis la unuaj problemoj.

La teamo de John estis ene de la dua magazeno, kolektante pli da lanĉiloj kiujn la radgruo povis facile atingi, kiam la aŭdiloj en lia kasko ekzumis malforte.

– Jen Braysen – li diris, sentante sin iom maltrankvila.

La voĉo de Bart estis morna. – John! Kelkaj Vul-ŝipoj direktiĝas al la Tero!

John sentis, ke lia stomako streĉiĝas iomete. – Ĉu vi vidas ilin sur la masdetektiloj? – li demandis.

– Ne. Ni iomete ludis per la aparatoj. Vi konas tiujn ciferdiskojn sur la tabulo sur risortoj. Sama aro troviĝas sur la ĉefa pupitro. Kiam la aro de kvar komutiloj estas malŝaltita, ĝi donas la saman detektsistemon kiel tiu en la nulo. Samtempe, la detektilsfero ŝanĝiĝas tiel ke oni povas vidi flavajn lumetojn kaj ĉion alian kiel sur radaro. Nuntempe, kvar ŝipoj proksimiĝas al ni de asteroidoj kaj de pli malproksimaj planedoj en la sistemo. Ĉar ni estas sur la tagflanko de la Tero, ili ankoraŭ ne povas vidi nin. Sed tio ne daŭros longe, se ili pli proksimiĝos aŭ venos en la orbiton de la Tero. Vi parolis pri la bezono de forta lumigado dum la dua skipo.

La sango komencis pulsadi en la tempioj de John, kaj li subite sentis delonge forgesitan soifon, kiun salivglutado ne povis estingi. – Bart! – li diris. – Ni laboros en la mallumo. Nun malkonektu la dratojn, fermu la lukojn kaj forflugu.

– Vi eble ne intencas diri, ke vi restas tie malsupre, ĉu? – La voĉo de Bart estis plena de surprizo kaj nekredemo.

John ekkoleris. – Damne, Bart! Aŭskultu kion mi diras! Ni estas duonvoje pretigi ĉion por la dua skipo. Se ni forkuros nun, oni devos rekomenci ĉion. Ni bone povas helpi nin kun la koncentritaj tabeloj kaj akvo, kiujn ni havas en niaj skafandroj. Estas malfacile antaŭvidi, kion faros la Vul. Ĉu ili alteriĝos ien aŭ ĉu ili simple ĉirkaŭflugos la Teron kelkfoje, faros fotojn, legos la instrumentojn kaj revenos al la ceteraj. Sed vi ne povas resti kie vi estas. Vi estos vidita kiel skarabo sur blanka tablotuko. Leviĝu al la maksimuma limo kaj estu preta envojiĝi en ajna momento.

– John, ĉu vi estas freneza!? Ni povus egalbone enŝipigi vin antaŭ la forflugo. Mi...

– Neniel egalbone, diable! Ni estas nur duonvoje en la laboro. Eliĝu el la atingodistanco de detektiloj kaj observu ilin. En la plej malbona kazo, vi ĉiam povas fari nul-salton ĝuste ĉi tien kaj preni nin en kelkaj momentoj. Ek finfine! Vi malŝparas vian tempon!

Ankaŭ Bart koleriĝis. – En ordo, heroo! – li ekkriis. – Kiom longe ni devas resti for?

John hezitis – li ​​faris tiujn decidojn preskaŭ instinkte. Sen pripenso. Ili ankoraŭ devas elteni pliajn dek horojn en siaj skafandroj. Radiado ene de la magazeno ne estis tiel granda kiel ili komence pensis.

– Ĝis dek horoj – li diris. – Depende de tio, kion faras la Vul. Se vi bezonos malsupreniĝi pretaj por batali, memoru, ke vi povas ataki ilin per dek ŝipoj antaŭ ol la Vul komprenos la situacion. Sed ne faru tion krom se vi devos. Nun envojen!

Bart ne respondis. Sed dum kelkaj sekundoj la dratoj estis malkonektitaj, la grandegaj lukoj fermiĝis, kaj la ŝipo komencis leviĝi supren. Starante en la poro de la magazeno, John rigardis kiel la ŝipo iom post iom malgrandiĝis, malaperante inter la nuboj en la ĉielo.

Li pene glutis la salivon. Nun kiam la ŝipo estis for, li sentis sin eta kaj tre soleca. Kaj stulta. Ja Lange povis eble esti prava...

Pasis proksimume dek minutoj. Poste forta bruo tremigis la skafandron de John. Tio estis la ŝipo malaperanta el la supra parto de la atmosfero. John turnis sin kaj rigardis en la malhelan internon de la magazeno. La tuta skipo aŭdis lian konversacion kun Bart, kaj nun la viroj staris silente rigardante la Komodoron. Li ne povis vidi iliajn okulojn en la ombro de iliaj kaskoj. Li sentis eĉ pli fortan senton de kulpo kaj dubo.

– Nu kion? – li diris pli severe ol li intencis. – Ni revenu al la laboro dum estas ankoraŭ lumo.

Dum momento neniu diris ion, kvankam tri el ili turnis sin por rigardi la lokon, kie ili laboris antaŭe. Poste Coulter demandis, – Kaj el kie ni prenos la nutradon nun kiam la ŝipo forflugis?

John alproksimiĝis al la pordo de la magazeno. – Ni trovos energifonton. Provizore mi trenos ĉi tiujn dratojn tien, kie ili ne videbliĝos. Fred! Kontrolu kaj alportu tiujn bateriojn, kiujn ni vidis. La gruo povas ja funkcii per rekta kurento.

Post tio, neniu plu parolis, sed la silento kiu sekvis estis signifa.

Post dek tri horoj en la skafandro kaj sen normala manĝaĵo, John sentis kapturniĝon. Krome, malgraŭ la malsekeco ene de la skafandro kaj la akvo, kiun li trinkis el la ujo de tempo al tempo, li ĉiam pli soifis. Li sciis, ke neniu kvanto da akvo povas kvietigi tian soifon, kaj tio siavice tute ne plibonigis lian farton.

Li ekstaris, malegale spirante, kaj komencis marŝi – li sentis, ke li devas fari ĉion eblan por kontraŭstari tiun teruran skuadon de ĉiuj siaj muskoloj. Li demandis sin, ĉu la aliaj sentas sin egale mizeraj – ŝajnis al li, ke unu el ili ĵus ploris. La nura penso esti en kaptilo povus igi onin al frenezo, eĉ sen ajnaj fizikaj malsanoj. Sed neniu el ili suferis aldone pro la terura, neestingebla soifo de dron. Maksimume Fred, kiu malkovris la dron-on ankoraŭ sur Jessa.

John panike ĉirkaŭrigardis – Fred Coulter sidis apogante sin kontraŭ la muro kun la kruroj etenditaj, kun la kapo klinita malantaŭen tiom kiom la skafandro eblis. Se li dormus, tio estus bonega. John mem volus ekdormi.

La suno devis subiĝi jam sufiĉe malalten – la mallumo en la magazeno malrapide pliprofundiĝis. Neniu laboris, ĉar ili jam finis ĉion, kion ili povis fari, kaj John ne povis plani ion pluan por nun. La plej multaj el la viroj sidis, kelkaj kuŝis.

Li turnis sin, ŝancelpaŝe iris al la elirejo, kaj etendis sian brakon en kirasa ganto por apogi ĝin kontraŭ la pordokadro. En la sama momento li rememoris, ke tiu ĉi pordo havis pli da radiado ol ĉio alia, do li nur rigardis eksteren, serĉante la homon, kiun li starigis garde – Cameron? – lia voĉo estis neklara kaj knara. – Cameron. Kie vi estas?

Post longa momento, li ekvidis misformitan figuron glitantan laŭ la flanko de la konstruaĵo almenaŭ okdek jardojn for. Li sentis akran pikon de ĵaluzo. – Cameron devus esti restanta ĉe sia posteno...

John movis direkte al li. Ekvidinte lin, Cameron levis sian manon al la kontrolbutonoj sur la maldekstra brusto de sia skafandro. – Ricevo malŝaltita – John murmuris, kaj konsideris ĉu tio estas grava malobservo de ordoj kaj reguloj. Kiaj ordonoj kaj reguloj? Al la diablo kun ili. Li aŭdis la voĉon de Cameron: – Ĉu vi bezonas min, Komodoro?"

Li bezonis plenan minuton por rememori, kion li volis demandi. Li fine demandis:

– Ĉu vi vidis...?

Cameron ŝajnis tre bone teniĝi, li alpaŝis pli proksimen.

– Ili denove flugis ien suden de ĉi tie. Antaŭ kelkaj minutoj. Aŭ eble kelkajn horojn? Mi ne scias. Mi vidis ilin en la sunlumo. Kaj mi aŭdis, do ili certe devis flugi en la atmosfero.

John estis tiel laca, ke li eĉ ne povis ĝemi. Li diris: – Mi maltrankviliĝis kiam mi ne vidis vin.

Cameron malklare ridetis – Tio estas amuza, Komodoro. Ĉu vi scias kial mi iris tien? Mi pensas, ke starante mi endormiĝis por momento kaj dormeme iris serĉi la viran necesejon.

John longe pensis kaj fine decidis, ke ĝi certe estis amuza. Iam en la estonteco, se estus ankoraŭ estonteco antaŭ ili, ili ridos pri tio. Nun li nur rigardis la malheliĝantan ĉielon. Li ne fidis siajn mensajn kapablojn en la momento, sed li preskaŭ konkludis, ke la Vul certe pensis saĝe kaj sendis taĉmenton en la Sunsistemon. Poste li ŝanĝis sian iradon de pensoj kaj diris: – Mi ne vidas kialon por pluteni la vartan deĵoron, Jim. Se vi volas kuŝi ie... La vizaĝo de Cameron estis preskaŭ nevidebla en la mallumo kiam li diris: – Mi restos ĉiuokaze, Komodoro. Por la okazo... Bart iomete ŝanĝis la ordonojn – John finis – kaj revenis por ni iom pli frue. Ankaŭ mi volis iomete stari ĉi tie. Vul ĉiuokaze ne devus povi vidi aŭ foti nin en ĉi tiu lumo. Ni sidu apud la magazena muro.

Ili ne multe konversaciis. Unu aŭ dufoje – John ne povis precize memori tion – li pene leviĝis kaj rigardis internen en la magazenon por vidi kiel fartas la ceteraj. Nun jam ĉiuj sidis aŭ kuŝis, neniu diris ion ajn. Ĉiuj daŭris en streĉa atendo.

La ĉielo estis tro malluma por ke ili povu vidi sian ŝipon krom se ĝi estis sufiĉe malproksime ekster la atingo de la Tera ombro. John ĵetis rigardon al la kronometro, sed li eĉ ne plu povis distingi la lumantajn ciferojn. Li timis, ke ili ankoraŭ havis almenaŭ du horojn por atendi. Kaj povis esti, ke Bart devos malsupreniĝi en batalalarmo. En batalo tiel proksime al la planeda surfaco multaj danĝeraj aferoj povus okazi... John ĉesis zorgi. Li salutus bombon aŭ elektran ŝokon kiel benon. Li murmuris al si malklare – aŭ vi postvivos aŭ ne. Kaj tio estas nur via kulpo. Ĉesu finfine trinki ĉi tiun akvon, ĉar ĝi nur plimalbonigas la kondiĉon de via urina veziko, kaj tute ne reduktas vian soifon. Vi ne ricevos eĉ peceton da dron ĉi tie.

* * *

Li dormis, kiam la voĉo de Bart subite sonoris en la aŭdiloj. Li vekiĝis malrapide, ankoraŭ ne kredante, ne komprenante la vortojn: – Ili forflugis, John! Reen al siaj kaŝejoj. Mi supozas, ke ili konstatis, ke ĉi tie estas nenio viva.

John mallonge subridis, – Kaj eble ili pravis?

Li aŭdis la voĉojn de la ceteraj homoj nun vekiĝintaj – surprizitaj, plendantaj aŭ histerie ridantaj. Per ia miraklo, John sukcesis leviĝi, kolekti la tutan unuan skipon ĉirkaŭ si kaj marŝi kun ĉiuj al la ferdeko de la ŝipo.