Kun maltrankvilo, kiun li provis ne montri, John rigardis la Omniarch-on programantan la hipersferadon. Ili devis fari salton longan je kelke da lumjaroj rekte en ĉirkaŭaĵon de la celplanedo sen korektiga salto. Tia vojaĝo, se oni ne havis precizajn datumojn, estis nomita hipersfera ruleto. Sed la Omniarch plej bone sciis, kion li faras.

Sur la masdetektilo de la malgranda ŝipo videbliĝis du sufiĉe grandaj lumpunktoj – unu paro de duoblaj steloj. Du pli malgrandaj, do iom pli for, signifis la duan paron. Efektive, tio estis perfekta loko por sekreta renkontiĝo. Granda Chelki turnis la kapon por rigardi John-on.

– Dek sekundoj, Komodoro.

John streĉis ĉiujn siajn muskolojn, poste malstreĉis ilin.

Hipersfero!

Ĉirkaŭ minuto kaj duono de objektiva tempo, tio estis multe. Kaj ŝipo emerĝanta el la hipersfero povus flankenpuŝi pecon da roko je grandeco de pugno, sed nenion pli masivan. John pene glutis salivon, revante pri muzhee da dron aŭ almenaŭ pri granda glaso da viskio. Li estis premanta kaj malfermanta siajn ŝvitkovritajn manojn. La kronometra montrilo atingis proksimaĵon de la markita punkto, John provis ne kunpremiĝi pro necerteco kaj timo...

Eliro!

Ili daŭre estis vivantaj. Kaj efektive, ili troviĝis sur orbito de planedo, kiu povus esti Marso, se ĝi havus pli da videblajn kraterojn. Atmosfero kun premo de ne pli ol dek funtoj je kvadrata colo, iom da oksigeno... La suno de la sistemo estis pala, blanka nano, kiu iam bruligis la vivon sur ĉi tiu planedo dum momento de la plej alta intenseco de radiado. Ĉar la planedo fakte estis arida, kvankam pro ia miraklo restis sur ĝi du malgrandaj maroj.

Ili kaŝe ŝteliris en la regionon de la Hohd, kaj la ekscito de John pro la penso pri la ŝipo de Klee neniel malpliigis lian malkontenton. Li ne ŝatis tian agadon malantaŭ la dorso de Vez Do Han. Sed ili jam estis en la celloko...

Grandaj, harplenaj manoj de la Omniarch libere moviĝis trans la pupitron. La ŝipo malsupreniigis la flugon kaj la aero komencis fajfi ĉirkaŭ la luko. Ili flugis flanken super la rando de la ovala altebenaĵo, poste haltis ĉe ĝia ekstremo. La Omniarch denove turnis la kapon. – Ni devas fari certan malpli gravan elfosadon – li diris – antaŭ ol ni komencos elfosi la grandan, John Braysen. Mi proponas delikatan baton el la lanĉilo por mueli la grundon en polvon kaj tiam elblovi ĉion per kunpremita aero.

John levis la ŝultrojn – Vi estas la estro ĉi tie. Kie ni komencos fosi?

– En loko sub ni, pli malpli dudek futojn sub la surfaco de la altebenaĵo troviĝas metala objekto du futojn en diametro kaj unu piedon dika. Ni povas precize determini ĝian lokon per magnetometro.

– En ordo – murmuris John. – Kio estas ĉi tio? La turo de la ŝipo de Klee?

– Ne, John Braysen. Ĉi tio ne estas parto de la ŝipo mem. Sub ni estas telerega aparato, kiu permesos nin venigi la tutan ŝipon ĉi tien. Por ĉiu, kiu trovus ĝin kaj ne konus almenaŭ fragmentojn da la Klee-teknologio, ĉi tiu etaĵo estus nesolvebla enigmo. Nu, ni alteriĝu kaj post lokalizo de la objekto, ni rapide eklaboru.

La teleregilo de Klee aspektis kiel granda metala ĉapelskatolo, sen videbla spuro de iu ajn junto. Perkutata de ĉiuj flankoj ĝi sonis obtuze, kiel unuforma metala solido, sed ĝi eble devis esti malplena ene. Krom ke Klee kreis iun nekredeble malpezan metalon.

La maniero malfermi la aparaton estis speciala. La Omniarch trovis longan kablon el magneta drato en la magazeno de la ŝipo kaj komencis kunruli simplan, kvankam nekutiman, bobenon. Li envolvis la tubon per tre longa spiralo, envolvis la spiralon tri fojojn, kaj muntis antikvan kontrol-aparaton sur peco de la ringo. Li multfoje envolvis la tuton per forta bendo.

– Nun – li diris al John – ni bezonas pulsan rektan kurenton, kies frekvencon ni povos varii de kvincent ĝis mil kvincent megacikloj. Ĉu la ŝipo havas iujn aparatojn kun similaj parametroj?

John konfuzite rigardis la kvar kruroj de Chelki, al liaj manoj tenantaj la aparaton. Veni ĉi tien... Nur poste li rimarkis ion similan al rideto sur la vizaĝo de la Omniarch kaj subite li ruĝiĝis.

– Certe – li murmuris. – Simple ni malkonektos la dratojn de la lanĉilo, se vi bezonos ne pli ol kelkajn amperojn kaj kelkcentojn da vatoj.

La Omniarch ekridetis distingeble. – Ĉu vi ne opinias, ke instali kaj alporti specialajn aparatojn ĉi tien povus evidentiĝi sufiĉe malprudente? Kaj – li ​​paŭzis momenton, leĝere movante la piedojn – bonvolu pardoni min, se mi ŝajnas iom ekscitita. Mi vidis nur filmojn pri la ŝipo, kiun ni elfosos ĉi tie. Kompreneble, se ĉio sukcesos. Krom tio, ke la ŝipo estas ankoraŭ unu plia gajno de la teknologio de Klee, la ŝipo ankaŭ estas grava elemento de miaj planoj.

John denove rigardis lin surprizite. – Ĉu vi diras, ke vi neniam antaŭe uzis ĉi tiun teleregilan aparaton?

– Mi uzis la aparaton kun tre interesaj rezultoj. Fakte, mi mem enterigis ĝin ĉi tie antaŭ kelkaj periodoj de via vivo. Sed la ŝipo mem... Nu, vi mem vidos... Post kelkaj minutoj, la kurento jam fluis tra la travidebla bobeno. La Omniarch staris kun siaj kruroj larĝe etenditaj super la aparato, lia kolo klinita flanken por ke li povu rigardi malsupren. Li tenis en la manoj malgrandan aparaton – frekvenc-elektilon malkonektitan de la lanĉilo. Li malrapide turnis la tenilon. Tamen, nenio ŝajnis okazi.

Kaj subite la antikva aparato ektremis, skuiĝis, saltis kelkajn centimetrojn, reĵetis sian supran klapon kiel kovrilon de ĉapelujo. Nur volvaĵoj de bendo tenis la tutan mureton kune.

Kun tremantaj manoj, la Omniarch komencis forigi la bendon kaj volvaĵdraton. Post momento, John ekvidis kompleksan amason da partoj, ciferdiskoj kaj markiloj. Li rekonis la skribon de Klee, kvankam li ankaŭ sciis ke neniu en la galaksio iam deĉifris tiun skribaĵon. La manoj de Granda Chelki eĉ pli tremis kiam li genuiĝis – malrapide fleksante unue unu kruron, poste la alian – sur la teron apud la aparaton. Li etendis manon al la teniloj, profunde enspiris, rigardis John-on.

– Se mi ĝuste komprenis la videojn kaj ĉion, kion mi sukcesis deĉifri el diversaj postsignoj, se la teknologio de Klee estas tiel fidinda kiel mi kredas, tiam la ŝipo eliĝos el la grundo malpli ol unu mejlon for. Eble plej bone estos, se ni ŝirmiĝos en nia ŝipo. Kvankam la vulkana aktiveco de tiu ĉi planedo jam delonge ĉesis, sed la forto, kiun ĝi uzos, estos grandega kaj povos, malgraŭ ĉio, okazi ia malgranda eksplodo.

Sentante la sangon pulsi perforte en liaj tempioj, stuporigita John sekvis la Omniarch-on portantan la aparaton en la ŝipon. El la alteco de kvin mil futoj kaj dek mejloj flanke, John observis kaj aŭskultis, kiel Chelki unue fiksis kaj, post preskaŭ nerimarkebla hezito, aktivigis la aparaton.

Dum kelkaj minutoj nenio okazis – John tremis pro streĉo, kolero kaj seniluziiĝo – poste... Li apenaŭ sukcesis regi la panikreflekson, kiu povis devigi lin senespere premi la startigilon kaj tuj eskapi kun akcelo de dek sep "g". Unue la surfaco de la planedo – ruĝeta kaj la nuda dezerto je mejlo sub la rando de la altebenaĵo – krakis laŭlonge de la linio. La fendo ŝvelis, disvastiĝis flanken, fariĝis grandega kaldrono de polvo kaj roko (kaj, post minuto, ankaŭ silto), leviĝantaj kaj disĵetataj kvazaŭ giganta submarŝipo estis emerĝanta el la dura grundo. Nur tiam la orelojn de John atingis obtuza roro de krakantaj rokoj. Io eliĝanta el la tero, devis eliĝi el tre profunde. Polvkaskadoj ŝprucantaj ĉiudirekten obskuris la areon, tiel ke unue John eĉ ne povis vidi kio estis tie emerĝanta. Kaj poste, kuŝante horizontale, malrapide, trankvile kaj majeste – kvazaŭ tiuj milionoj da tunoj da roko estus nur polveroj – la ŝipo de Klee eliĝis al la surfaco.

Dum longa momento, John sidis paralizita de sia propra nekredemo, kio malhelpis lin rigardi la ekranojn, kiuj povis konvinki lin, ke liaj okuloj tute ne mensogis al li. La ŝipo estis almenaŭ kvar mil futojn longa kaj ses aŭ sepcent futojn en diametro. Ĝi estis cilindra, kun la rondigitaj ekstremoj ne duonrondaj sed prefere parabolaj, kiel la pli mallarĝa fino de kokida ovo. Ekzistis neniuj turoj aŭ elstaraĵoj videblaj de ĉi tiu distanco. John rimarkis ĉirkaŭ la ŝipo iujn ringojn aŭ markojn ĉensimilajn, sed post momento li certiĝis, ke ili estas vicoj de neintertuŝigantaj cirkloj. Unu tia sekvo formis ringon. Estis – John rapide kalkulis perokule – dek ok ringoj, el kiuj ĉiu devis konsisti el kvardek aŭ kvindek cirkloj, se ĝi ĉirkaŭbrakis la tutan ŝipon. Tiam John konstatis, ke la cirkloj sur la surfaco de la ŝipo estis plej verŝajne lukokovriloj, faritaj el pli malhela metalo kaj tial kontrastaj al la senbrilarĝenta ŝipkorpo. Centoj da lukoj. Kaj tra ĉiu el ili povus facile trapasi ŝipo kiel tiu, en kiu John estis ĝuste nun. Subite li rimarkis, ke la monstro senĉese leviĝas kaj estis preskaŭ sur la sama nivelo kiel ili. Li turnis sin al la Omniarch:

– Hej, ĉu vi ne povas...?

Chelki jam turnis la tenilojn de la teleregila aparato. John denove ekrigardis la ekranon: la nereala, nekredebla ŝipo estis haltigita, nun flosante senmove sur ilia nivelo. Unu el la lukoj perforte malfermiĝis.

Chelki ridetis per maldikaj lipoj, sed liaj okuloj perfidis frenezan eksciton, lia voĉo iomete tremis:

– Ĉu ni eniru vian novan ŝipon, Komodoro Braysen?

* * *

La bezono de dekdupersona skipo ne rezultis el la bezono mane funkciigi la grav- aŭ hipersferan propulson, ankaŭ nek el iuj internaj mekanismoj – ĉiuj kontrolinstrumentoj situis sur unu pupitro en la grandega Centra Kontrolĉambro. Homoj estis ĉefe bezonataj por lerni pli pri la giganta kosmoaviadilo.

Ili nun estis ree ĉe la rendevuejo kun la Omniarch, inter paro da duoblaj steloj.

Zorge ekzamenante ĉiujn ŝaltilojn, puŝbutonojn kaj instrumentpanelojn, ili trovis la komuniksistemon ene de la grandega ŝipo. Dank' al tio, homoj de individuaj niveloj kaj ĉambroj povis transdoni informojn al la Centra Kontrolĉambro. Okazis multe dum premado de la puŝbutonoj aŭ manipulado de la ŝaltiloj sur la ĉefpupitro aŭ en la helpĉambroj situantaj ĉe ambaŭ ekstremoj de la ŝipo. La masivaj bazoj en la armilejoj turniĝis sensone – sed oni ne povis diveni, kiaj specoj de lanĉiloj iam estis muntataj sur ili. Multnombraj, multkoloraj lumoj ekbrilis en la ĉambroj, kornoj sonis por indiki ne eksteran danĝeron, sed nur la fakton premi la taŭgan puŝbutonon sur la ŝaltpanelo, pluretaĝaj kolonoj zumis pro troe amasigita energio atinganta milionojn da kilo-vatoj – kaj por neniu evidenta kialo!

John kaj la Omniarch, kompreneble, ne vagis tra la ĉambro blinde premantaj diversajn butonojn, antaŭ ol ili havis la kuraĝon ŝalti la prilumadon la unuan fojon, ili pasigis plurajn horojn por certigi, ke la ŝipo estas ekipita per tiaj perfektaj sekurecaŭtomatoj, ke la agoj de eĉ la plej senzorga malsaĝulo ne povus kaŭzi ajnan damaĝon. Ili ankaŭ lernis distingi avertosignojn skribitajn en antikva skribo – almenaŭ tiugrade la Omniarch sukcesis deĉifri la lingvon de Klee.

Estis ankaŭ io, kion John trovis konfuza.

– Ĉi tio estas – li diris, sulkigante la brovojn ĉe unu el la avertosignoj – malbenita koincido. En mia mondo, la ruĝo estis uzata por signifi danĝeron. Same en la Hohd kaj la Vulmot. Nun mi vidas tion ankaŭ en Klee.

– Ne estas koincido, John Braysen – Omniarch ridetis iomete. – Ankaŭ mia propra specio uzis ĉi tiun koloron, kiam ankoraŭ ni havis nian propran civilizacion. Ĉar ni ĉiuj havas ruĝan sangon, ĉu la simbolo ne estas evidenta?

John rigardis lin, iomete ruĝiĝis, ridetis:

– Vi pravas. Ni havus problemon, se ni trovus la produktojn de verdsangaj estaĵoj, ĉu ne?

– Mi pensas – serioze respondis la Omniarch – ke ni rapide lernus. Pro neceso.

Dum la esplorado montriĝis, ke Klee jam antaŭ longe uzis ĉiujn teknologiojn nun konsideratajn la plej novajn. Kaj aldone estis ankoraŭ kelkaj aliaj tute nekonataj al homoj aŭ al la Chelki. Ekzemple, en la Centra Kontrolĉambro, apud la ĉefa pupitro, estis ŝaltpanelo subtenata de kio aspektis kiel risortoj. Sed ili estis risortoj faritaj el ia plasto aŭ ceramiko, kaj tiel malmolaj, ke John eĉ iomete ne povis kunpremi du apudajn bukloj, kvankam li uzis la tutan forton de siaj fingroj. Ekzistis sesdek sep instrumentciferdiskoj sur la tabulo – plejparte en vicoj de tri. Estis ankaŭ kelkaj unuopaj ciferdiskoj kaj kelkaj duoblaj aroj. Krome, tie estis sennombraj ŝaltiloj, komutiloj kaj teniloj. Forlasante la ĉambron, la Omniarch haltis apud John, ridetis kaj diris per enigma tono:

– Vi povas iom eksperimenti. Nenio, kion vi povas fari kun ĉi tiu tabulo, estas danĝera.

Kaj li foriris. Iomete ofendita, John dum momento rigardis post li, poste turnis sin por denove rigardi la tabulon.

Ĝi estis proksimume ses futojn alta kaj dek futojn larĝa, elstarante ok aŭ dek colojn de la kontrolaparato, sed ĝiaj kurbaj flankoj preskaŭ tuŝis la ĉefpupitron, tiel ke la spaco malantaŭ la tabulo estis nevidebla – sendube ĝuste tie troviĝis la dratoj kaj ĉiuj instrumentoj.

John elektis komutilon sub la plej granda disko, ĉirkaŭ tri futojn en diametro, turnis ĝin al la ekstrema pozicio, kaj... saltis reen kiam travidebla sfero kun la diametro de la larĝo de disko materialiĝis antaŭ li. Li singarde alproksimiĝis – la lumo el la ĉambro penetris la sferon, la malhela disko malaperis. El la tabulo je unu piedo kaj duono konveksiĝis la duono de la sfero. Do la alia duono devis esti malantaŭ la tabulo, sed kie, ĉar estis nur kelkaj coloj da libera spaco tie? John etendis la manon por tuŝi la travideblan surfacon. Li sentis nenion – liaj fingroj simple nur trapasis tion, kio aspektis kiel plasto aŭ vitro. Li retiris la manon – sur la sfero ne estis la plej eta spuro. Li malŝaltis la elektron kaj la sfero malaperis, la malhela disko denove aperis. Li ŝaltis ĝin – la diskon ree anstataŭigis la sfero. Li rigardis ĝin dum momento, poste subite kuris al la masdetektilo – jes! La travidebla sfero sur la ekrano kun lumpunktoj reprezentantaj la duoblajn stelojn kaj etaj lumetoj reprezentantaj Luna-n kaj la skoltŝipon estis samgranda. Tre singarde, li etendis sian manon ekster la detektilon kaj tuŝis la surfacon de la sfero. Ĉi tiu estis tia, kia ĝi aspektis – plena, malvarmeta al la tuŝo. Li revenis al la risorte apogata ŝaltpanelo.

Neniu el la aliaj butonoj aŭ ŝaltiloj kaŭzis ajnajn ŝanĝojn sur la tabulo, aŭ eĉ la plej malfortan lumon ene de la iluzia sfero. Rigardante la surskribojn, John koncentrite sulkigis la brovojn – li rekonis nur unu kombinaĵon de signoj, okupantan unu tutan randon de la tabulo. La vorto signifis "hipersfero." Almenaŭ tiel tradukis ĝin la Omniarch. Ĝi estis verŝajne iu speciala tipo de masdetektilo, kiu povus esti aktivigita nur kiam la komputiloj estis programitaj por vojaĝi en la hipersfero. Eble ĉi tio estis iu detektilo de pretecstato por salti en hipersferon de ŝipoj en proksimaĵo, John tede malŝaltis la aparaton, la sfero malaperis.

Same enigma estis la aranĝo de kvar kronometroj super la malgranda helpkomputila tabulo. Post kurentŝalto al ĉi tiu tabulo, la kvar horloĝoj tuj ekkuris – la montriloj rapide faris kelkajn rotaciojn, vibrante je malsamaj rapidoj, kaj poste malrapidiĝis tiel ke ĉiuj kvar horloĝoj montris, kio ŝajnis esti, kvar malsamaj tempoj. Tri el ili montris datojn kaj tempojn, kiujn John ne komprenis. La montriloj de la kvara moviĝis samrapide kiel la montriloj de mana horloĝo, kvankam kompreneble ĉiuj ciferoj kaj skalo estis tute malsamaj. La internoj de la instrumentoj estis multe pli misteraj. Ekzemple, la ĉefa parto de la ŝipo – giganta mekanismo pli ol mil futojn longa kaj preskaŭ ducent futojn en diametro. Ne nur estis iu ajn aliro al ĝi, sed ŝajnis, ke neniam ekzistis iu ajn maniero atingi ĝian internon. Ĝi estis tro masiva kaj dika por ultrasona kaj magneta sondado. Tiel firme fiksita, ke la Omniarch kaj John konkludis, ke ĝi certe estis fandita en iu grandega muldilo kaj sekve la tuta ŝipo estis konstruita ĉirkaŭ ĝi. Ĝi eble estis farita el diversaj partoj, sed poste kovrita per solida metala ĉirkaŭkonstruo. La ŝipkorpo estis farita el la sama metalo, kiu estas pli forta ol ajna speco de ŝtalo.

La muroj de la ĉefa mekanismo devis esti almenaŭ dudek futojn dikaj, ili kaŝis energikonvertilojn de nekredebla potenco. La dratoj irantaj el la interno portis elektron, kiu povis bruligi ĉiun aparaton en la plej granda ŝipo, kiun John ĝis nun konis. Li pensis pri tio kelkdek da horoj antaŭ ol li parolis kun la Omniarch.

– Tie devas esti diable multe da brulaĵo! Kaj pli malbone, ke ni ne konas ian manieron replenigi ĝin, se ĝi iam elĉerpiĝos. Estas malfacile supozi ke la Klee konstruis ŝipojn por ununura uzo.

– Kiel vi rimarkas – la Omniarch ridetis – eble estas granda provizo da fuelo ĉi tie.

John rigardis lin momente – tiu ĉi Chelki estis certe tro mistera por li. Li murmuris:

– Cetere, vi neniam menciis, kiel vi sukcesis akiri tiun teleregilon. Aŭ kie vi vidis filmetojn pri kie la ŝipo estas kaŝita kaj iom pri ĝia funkciado. Mi pensas, ke eble tie povis esti aliaj indicoj pri kie serĉi la aliajn verkojn de Klee. Mi pensas pri tiuj, kiuj povus esti utilaj en bataloj.

La Omniarch konsente palpebrumis dufoje.

– Ĉu vi pensas, ke mi ne serĉis, John Braysen? Aliaj aĵoj povis eble esti detruitaj en naturaj katastrofoj aŭ ankoraŭ atendas por malkovo. Komprenu, ke mi ne povas moviĝi ĉien tiel libere kiel mi ŝatus. La Vulmoti havas spionojn en tre multaj lokoj.

John ne respondis. Sed li pensis, ke ĉiukaze li akiris informojn, aŭ spuron de informoj. La loko, kie la Omniarch akiris la teleregilon kaj spektis la filmon (Dio scias, sur kio la filmo estis registrita por konserviĝi dum tiom da jarcentoj) estis verŝajne ie en Vulmot-teritorio. La Omniarch nur uzis la vorton "loko" en specifa signifo, kaj kutime kiam li volis eviti doni al iu tro da indicoj. Li ankaŭ diris ke la virinoj estas kaŝitaj en certa "loko".

Post cent horoj (dum la lastaj okdek Bart Lange ankaŭ estis surŝipe), John estis certa, ke li povas funkciigi la masivan ŝipon sen la helpo de la Omniarch – la grav-propulso kaj hipersfera aparataro estis sufiĉe simplaj. Sufiĉa nombro da anglaj ekvivalentoj de la terminologio de Klee estis enigita en la memoron de la komputiloj, kaj la resto povus esti grade aldonata poste. Post ĉio, komputiloj ne zorgis ĉu ili uzas arabajn ciferojn kaj la decimalan sistemon anstataŭ la dekuma sistemo de Klee. Komence li intencis aliskali ĉiujn instrumentciferdiskojn pentrante sur ili simbolojn, kiujn homoj povis kompreni, sed li baldaŭ ekkomprenis ke estos multe pli facile interpreti la indikojn kiel ili montriĝas sur la originaj instrumentoj.

Dume, Omniarch forflugis, kunportante kun si la teleregilon. John tute ne ne ŝatis ĉi tion, sed li ne protestis. La plej multaj el liaj homoj jam alvenis po parte, ĉiufoje tiom da ili kiom unu ŝipo povis porti. Ĉiuj Armitaj Skoltoj tiam estis surŝipigitaj, kvartiroj, koridoroj kaj distroĉambroj estis preparitaj. Nun John ekokupiĝis pri la armiloj, lasante al Lang pluan ekzamenadon de la diversajn aparatoj kaj iloj. La nura ekzisto de la ŝipkorpo estis nekontestebla pruvo de la enorma fortikeco de la metalo. La magazenoj de la ŝipo enhavis grandegajn provizojn de tiu ĉi materialo, do Bart volis segi kelkajn pecojn kaj poste submeti ilin al fizikaj kaj kemiaj testoj. Estis ankaŭ interese, ke la lukokovriloj estis faritaj el ŝtalo. Post ĉio, ĝi estas multe pli malforta kaj pli elmetata al korodo kaj mekanika damaĝo ol la metalo de la ŝipkorpo kaj aliaj internaj strukturoj. Kompreneble, ĉi tio ankoraŭ devus esti kontrolita dum la batalo. Plej multe lin fascinis tio, ke malgraŭ sia aĝo, la ŝtalo ankoraŭ ne rustiĝis. Eble ĝi estis iel protektita en sia subtera ĉambro per la absoluta sekeco de la aero (kaj ĉu la aero?) aŭ per ia kemia rimedo.

La fakto, ke la lukokovriloj estis faritaj el pli fleksebla metalo rezultigis avantaĝon – por instali la misillanĉilojn kaj laserojn, homoj tranĉis truojn en la grandaj lukoj per ŝalmoj. Sume ĉio estis bona.

John pensis pri la dislokigo de la armilo dum sufiĉe da tempo. Kompreneble, la skipo inkludis inĝenierojn kaj artilerioficiron, kiuj povis plani la transporton, instaladon kaj ligon de la lanĉiloj. Tamen, ĝi estis grandega laboro. Ĉu la Omniarch permesos tion fari sur Akiel? Certe ne. Ĉio devas esti farita en la spaco per homaj manoj. Nu, laboro estas nur laboro. Restis nur unu afero – el kie akiri la mankantajn armilojn? Li decidis diskuti sian certan ideon kun Bart Lang.

– Ni havis ŝancojn – li diris – por akiri renovigeblajn Bizh-ŝipojn kiam ni lanĉis niajn atakojn. Nun ĉi tio ne plu eblas. Ili estas tro singardaj. Ni ankaŭ ne povas peti al la Hohd pliajn provizojn, ĉar ni ne povas pravigi tiajn grandajn bezonojn. Ni ne povas simple aĉeti armilojn ĉar ni ne havas monon por pagi pro ili.

Bart kapjesis kaj atendis pliajn vortojn.

– Venis al mi en la kapon, ke la Vul verŝajne neniam provis reakiri ion el la detruita Tero. Ja la tuta grandega produktado daŭris ĝis la lasta momento, kiam ĝi estis abrupte ĉesigita dum la holokaŭsto. Estis kaj certe estas multaj aĵoj, kiujn ni povus uzi. Sed aliflanke, ĝi estas vere granda entrepreno. Veni al la surfaco...

Bart rektiĝis abrupte.

– Ĉu vi ne pensas, ke nur tie kuŝi ok jarojn povus tiomgrade purigi la aparatojn?

– Kompreneble, necesus labori en taŭgaj kostumoj skipe, kaj la reakiritaj objektoj devus esti zorge desinfektitaj. La pluvoj certe lavis multajn el la plej malbonaj aĉaĵoj el la atmosfero. Kaj la municio kuŝanta en magazenoj kaj fabrikoj (vi scias, kiel oni prizorgis ĝin) certe ne estas tro poluita. Kaj tiam, jam en la spaco, ni povus seninfektigi kaj la ekipaĵon kaj la homojn en protektaj vestaĵoj per unu fojo. – Por momento li rigardis la vizaĝon de Bart. – Ni diru, ke ni kolektos cent misillanĉilojn kaj aldone kvindek laserojn kaj kvindek pezajn kanonojn...

Bart malfermis la buŝon. – Mi timas – li diris – ke la laseroj estis tuj detruitaj.

– Eble jes. Sed ĉi tio devas esti kontrolita. Post trenado de ĉio al loko sen atmosfero kaj lavado de tio per akvo enhavanta bariajn salojn...

– Kiel kaj en kio ni prenus tion? – Bart ridetis skeptike. – Vi mem parolas pri granda ŝargo kaj granda radioaktiveco.

– Prave. Sed ni ja havas grandan ŝipon. Ni povas facile dediĉi eĉ mil futojn de ĝia longo se necese. – Li ridetis ekvidinte la vizaĝon de Bart. – Kompreneble, mi tute ne pensas pri detranĉi pecon (mi ne deviĝus tranĉi aŭ soldi ĉi tiun metalon), sed ni povus meti ĉion ĉe unu ekstremo, ŝtopi tie la aeralfluon kaj eniri nur en skafandroj. Poste ja eblus malinfekti ankaŭ tiun ĉambron. Kaj eĉ se ne, do kio? Ĉiuj kune, ni ne sufiĉas por preni milonon de ĉi tiu ŝipo.

Bart eksaltis. – Diable! – li ekkriis. – Indas provi! Kaj mi vetos, ke ekzistas multaj reakciiloj en la mondo, kiuj povas faciligi senkontaminadon, pri kiuj ni eĉ ne aŭdis.

– Mi intencas – John diris trankvile – devigi la Omniarch-on, eĉ per ĉantaĝo, ke li mem aŭ liaj teknikaj posteuloj transdonu sian scion pri tiu ĉi afero al ni. Kaj eĉ en la plej malbona kazo, kio malutilas se iu lanĉilo aldone elsendos kelkajn Rentgenojn? Post ĉio, post kiam ĝi estos jam instalita, ni povas resti for de ĝi.

– Ni vere povas – Bart konsentis. La ekscito videbliĝis sur lia vizaĝo. – Kiom da ŝipanoj ni prenas? – Li demandis.

– Eĉ pli ol ni povas havi protektajn vestaĵojn. Ni havos diable tre multe da laboro. Mi intencis preni preskaŭ ĉiujn, krom la skipoj necesaj sur Luna kaj kelkaj malgrandaj ŝipoj. La moralo de la ŝipanaro lastatempe plimalatiĝis, do eble ĝi pliboniĝus post vidi la Teron? La plej multaj el ili ne vidis nian sunsistemon post...

Bart pensis momenton, poste malrapide kapjesis kaj diris: – Mi pensas, ke vi pravas. Koncerne min, mi eble ne povus rezisti la tenton nun. Eble tio ĉi estas terura, sed... Sed, malgraŭ ĉio, mi volas vidi kiel Ĝi aspektas post esti morta dum ok jaroj.