La Edukada Servo
de I-LO en Tarnovo
Do strony głównej I LO w Tarnowie

Materialoj por geliceanoj

  Librejo       Enhavo       Reen       Antaŭen  


ORIENTA ALMANAKO

Diversaj aŭtoroj

©2024 Geo
I-LO en Tarnovo

La Enhavo

Konsolo al la mortintaj vojirantoj.

Funebra rakonto de Van Jan-Min[32].

La 3-an de Julio, unu senoficulo, kiu diris, ke li venas el Pekino, kaj kies nomo ne estis sciata, kun unu filo kaj servisto preterpasante Lunĉan-urbeton por ricevi ian vakantan oficon, haltis en ies hejmo. Mi vidis lin post la malalta plektobarilo, kaj volis demandi ion pri Pekino. Sed tiu intenco ne estis efektivigita, ĉar tuj mallumiĝis, ekpluvis. Morgaŭ matene mi sendis mian serviston inviti lin, sed vane: li jam foriris delonge.

Ĉirkaŭ tagmezo iu persono, kiu venis de la monto “Cent-piedoj”, diris, ke li vidis unu maljunulon mortintan apud la monto, kaj du junuloj malĝojege ploris apude.

– Ho, − mi diris, certe la senoficulo mortis! Domaĝe.

Vespere, alia homo sciigis min, ke apud la monto estas jam du mortintoj, kaj unu apudulo nur sopiris sidente senmove. Laŭ lia klarigo pri la okazintaĵo kun priskribo, kiel la mortintoj estas vestitaj, kian aĝon ili havas, mi sciis, ke la filo ankaŭ mortis!

Morgaŭ matene ankoraŭ unu preteriranto anoncis, ke malsupre de la monto restas tri senvivaj korpoj. Ho ve, ankaŭ mortis la servisto!

Konsiderante, ke la mortintoj nek familianon, nek parencon havas, mi kun du servantetoj ekiris al la loko kun necesaj iloj por enterigi ilin. La servantetoj, ŝajnis al mi, iris ne volonte. Kio? – mi diris, ho ve! sciu, ke ni ja estas similaj al ili!

Aŭdante mian diron, la servantetoj eklarmis kaj volonte obeis. Sur la monto ni fosis tri kavojn kaj entombigis la tri kadavrojn. Poste, per unu kokido kaj tri vazoj da rizo regalante la tri spiritojn, mi kun larmoj diris al ili.

– Ho, ve! domaĝe! Mi estas oficisteto de Lunĉana oficiala hotelo[33], mia patra urbo estas Ĉekiano. Do, mi kaj vi, ni ambaŭ estas fremduloj en tiu ĉi loko. Mi ne scias, kie estas via patra urbo kaj kial vi venas fariĝi ĉi-tiea spirito?! Oni diras: “Neniam prenu la oficon en tro malproksima loko”. Mi? Mi meritas, ĉar mi estas krimulo[34]. Ĉu vi havas do iun krimon? Mi ja scias, ke la salajro de l’ ofico, vakanta por vi, nur estas tre malgranda, t. e. por ĉiu monato kvin doŭoj da rizo[35]. Tian malgrandan sumon vi ja povus ricevi per laboro en kamparo kun via familio! Kial vi pro ĝi ruinigis vian korpon, plie eĉ vian filon kaj serviston? Ho, ve! Domaĝe.

Se vi vere ŝatus la kvin doŭojn da rizo, vi eble ĝojus survoje. Do kial vi prezentis suferŝajnan mienon, kiun mi vidis antaŭ hieraŭ post plektobarilo? Certe! vi ja havis, mi scias, internan doloron pri io.

Jen ricevis vi neĝon, jen hajlon, jen staras montpinto, jen valo: vi iris sur la tre malfacila vojo. Pro soifo kaj malsato vi certe jam velkis, pro longa irado viaj muskoloj jam laciĝis. Ekstere vi ricevis naturan batadon, interne spiritan. Do, per kio vi povis eviti la mortiĝon? Mi pli frue divenis vian sorton nebona, mi konjektis, ke vi mortos tiel baldaŭ, kaj ke via filo kun la servisto ankaŭ tuj formortos. Vi mem kaŭzis tion. Ĉu ne estas bedaŭrinde?

Mi nur konsideris, ke viaj tri korpoj nekovrite kuŝas, tial mi venas per tero kovri vin, kaj pro tio mi sentas kortuŝon. Ho ve, domaĝe! Se mi ne kovrus vin, amasoj da vulturoj kaj, kiel arbo, dikaj serpentoj ankaŭ povus kaŝi vin en siaj stomakoj! Kvankam vi jam estas senkonsciaj, tamen mia konscienco riproĉis min, devigante min al tio. Jam du jarojn mi restas tie ĉi; malgraŭ tio, ke malbona vetero kaj naturo[36] min batadas, mi ja fartas bone, ĉar interna doloro neniam okazis al mi. Tial mi tre domaĝas ne por mi mem sed por vi! Nun mi por vi kantos, aŭskultu:

La longa montaro fariĝas barilo,
Tre alta de ter’ al ĉielo. Fremdulo,
Pri sia patrurb’ sopirante, ne scias,
La orient’, okcident’ kie estas.

* * *

Sed sama la suno kaj tero ja estas;
Krom sia patrurb’ oni kie ajn povas
En sia vagado tra malproksimaĵo
Iradi. Spirito! Fantomo! Silentu!

Plie mi konsilos vin, aŭskultu:

Ni ambaŭ estas forirantaj
De l’ hejmoj. Ni kun tieuloj
Ne povas interkompreniĝi
Per siaj dialektoj 
[37]. Tial
La sorto estas tre danĝera.
Se mi ĉi tie mortos, kun vi
Kaj via fil’ kaj la servisto
Mi amikiĝos en la mondo
Subtera, ni vagados kune.
Se mi ne mortos kaj revenos
La hejmon, ankaŭ via filo
Kaj la servisto sekvos post vi.
Do ne malĝoju pro perdiĝo
De la akompanant’. Sur kampo
Multege da tombaroj estas,
En kiuj restas ĉiuj ostoj
De la samdistriktuloj. Do vi
Konatiĝu unu kun alia.
Ne malsatiĝu! Manĝu venton
Kaj trinku roson. En mateno
Kunvagadu kun la cerv’. Vespere
Kunkuŝu kun la pork’.
Paciĝu vi! Ne diabliĝu!

El la lingvo ĥina trad.

K. Ĉ. Ŝan.

Shaghai (Ĥinl.).


<<  |  <  |  >


La letero al prizorganto de la Edukada Servo

Via email: (se vi volas ricevi respondon)
La temo:
Atenton: ← Enskribu la vorton  ilo   , alie la letero malsendiĝos

Skribu la mesaĝon sube (ne pli ol 2048 literoj).

La nombro de literoj por uzado: 2048


La Fakgrupo de
Kemio-Fiziko-Informatiko

en la Unua Liceo Ĝeneraledukada
nomita al Kazimierz Brodziński
en Tarnowo
Str. Piłsudskiego 4
©2024 mag. Jerzy Wałaszek

La materialoj nur por edukada uzado. Ilia kopiado kaj multobligado licas
nur se oni sciigas pri la fonto kaj ne demandas monon por ili.

Bonvolu sendi demandojn al: i-lo@eduinf.waw.pl

Nia edukada servo uzas kuketojn. Se vi ne volas ricevi ilin, bloku ilin en via legilo.