Ankaŭ Judito havas sian fabelon. Ŝi ne sciis tion ĉi. Sed la filo de la suno, restinte vespere, kiam la sunreĝo kunvokis al ĉielo siajn filojn, ĉe la bonkora Judito, diris al ŝi ĉion, rakontante al ŝi belegajn fabelojn la tutan nokton.

Sed la sunreĝo bone sciis, ke unu radio mankis, kaj dissendis siajn multnombrajn filojn por serĉi ĝin.

La suno jam leviĝas, ruĝkolora, kiel pura purpuro. El ĝia brila vizaĝo eliris ora araneo, komencante plekti lumantajn fadenojn, varmajn lumradiojn, sur kiuj malsuprengrimpis diverskolorigitaj paĝioj, servantoj de la ĉielreĝo.

La araneo plektas oran reton, brilantan vualon, purpuran kurtenon, por kovri la sanktecon de la dia fabelo al la realeco de la tera vivo.

Judito malfermas siajn okulojn pli kaj pli. Ŝi sentas la varmigantajn radiojn, ekbriligantajn la ĉambron. La suno kisas ŝiajn vangojn, ŝiajn okulojn, salutante ŝin: ”Bonan matenon, Judito!”

Vekiĝinte, Judito ĉirkaŭrigardis ekmirigite, malĝoje flustrante:

– Kiel bela estis la nokto, kiel dolĉa la sonĝo, plena de fabeloj!

Sed mi nur sonĝis!

– Jes, vi sonĝis, Judito, kaj vi povas ĝoje trasonĝi la junecon, la plej puran sonĝon de via senkulpa vivo, vian belan fabelon! diris karesvoĉe la suno kaj kisis ŝin denove. El ŝiaj okuloj ekrigardis la ĉiela filo kaj la dia patro ekridetis ankoraŭ pli agrable…