Ĉu la floroj havas animon? demandis la princo, ekvidinte la reaperintan floron.

– Jes! Ĉiu estaĵo en la naturo! Kiam la floroj dormas, la animoj forlasas ilin, vi devus fariĝi tre malgranda. Prenu tiun velkintan floron kaj enirigu vian animon.

La princo pli kaj pli malgrandiĝis, fariĝante floro. La suno subiris, la floroj ekdormis, la animoj eliris. La princo vidis sin malgranda kaj enmiksis sin inter ili.

Kunveninte sur la kampo, la animoj amuziĝis per ludo kaj dancado. Jen aperis ilia reĝino, bela kiel kristala stelo, varme salutante la princon, sian novan amikon.

– Via vivo estas plej agrabla. Ŝajnas al mi, ke mi jam estis iam floro.

– Jes, vi estis! respondis la florreĝino.