La figuro de la fantomo jam malklariĝis kaj aeriĝis, atinginte la ĉielon, kiu montriĝis mirinde bela. La princo suprenrigardis kaj ekvidis la dolĉafablan vizaĝon de Li mem. Li falis teren senkonscie. Rekonsciiĝinte, li flustris:

”Granda, majesta, Vi estas, patro nia.”

Larĝa ĉielarko aperis. Belkreska knabino malsuprenpaŝetis, alparolante la princon:

”Mi estas la feliĉo. Dio faris min reĝino de la mondo.

”La unua homparo nomis min eterna vivo. Sed kiam la prahomoj perdis tiun ĉi donacon de Dio, mi forlasis ilin. De tiam ni serĉas nin reciproke: la homo feliĉon, mi la homon.

”Mi estas la simbolo de la homa kaj surtera vivo: nun oni nomas min morto. Sed mi estas bonkorulino, liberigante la mortemulojn de ĉiu malbono. La mortdeva okulo ne povas vidi la senmortecon. Nur vi estas la elektito de Dio. Vi ne mortos, vi vivos eterne en la fabelo.”