La naturo eksenmoviĝis, la princo diris:

– Mi vidas, ke ekzistas ankoraŭ multe da malbonaj homoj sur tiu ĉi mondo.

– Jes! La fabeloj tre ofte parolas pri ili.

Vivis iam malbonkora maljunulino, kiu malamis la mondon.

Ŝi estis tiel potenca, ke eĉ spiritoj obeis ŝin.

Por mortigi kiel eble plej multe da homoj, ŝi faris ensorĉitan, belegan arbareton, el kiu neniu plu povis eliri. Ĉiu estis dediĉita al la neevitebla morto, ĉar la okuloj de la fikse rigardanta maljunulino lin tuj aliformigis en ŝtonon. Nur teruraj, senvivaspektaj statuoj staris tie en la reĝolando de la morto.

Iam deiris en tiun arbareton la juna reĝidino mem kaj fari- ĝis ŝtono. La sovaĝa sorĉistino malafablamiene ekridaĉis, kontentege kaj ekĝojigite enrigardante la noblan viktimon.

Senlima timo kaptis la urbanoj; neniu kuraĝis forlasi la domon.

La malfeliĉa reĝo sidis pala kaj senmova sur sia trono.

Liaj haroj griziĝis pro malĝojo.