Granda rajdisto, kiu kune kun literoj estis forlasinta la unuan, multkoloran ilustraĵon de la fabellibro, aperis, kriante per forta, triumfa voĉo:

– Ŝi jam estas venanta, la bela fabelo! Jen ŝia sekvantaro! foriru, literoj!

La stansoldatoj, kuŝantaj en granda, ligna skatolo, apartenantaj al la frato de la dormanta knabino, vekiĝis kaj, elsaltante, ili baldaŭ staris en la vico antaŭ la nobla rajdisto, por fari ordon.

La dormoĉambro plilongiĝis, plilarĝiĝis; stranga lumo ekbriligis la ĉambron.

Tintiloj kaj sonoriloj eksonis. Malgrandaj gnomoj, apogante sin sur bastonetoj, alvenadis. Babilante kaj ridetante ili ekĉirkaŭstaris la liton de Judito. Ilin sekvis mentonbarbaj koboldoj kun trumpetoj kaj lanternoj.

Starante spalire kun la stansoldatoj, subite ĉiuj eksilentis.

Jen jam estis la ĉarmega knabino, kun ora diademo en nigraj harbukloj. Ŝi estis la fabelo, unu el la multnombraj servistinoj de la fabelreĝino. Beletaj elfinoj ĉirkaŭiris ŝin, portantaj plurkolorajn, bonodorajn bukedojn. La ĉambrego fariĝis paradiza, belegaspekta ĝardeno.