La birdoj flugetadis, ĝojkantante, la floroj movis la kapojn en printempa venteto, la papilioj flirtadis, la abeloj zumadis, la princo staris senmove.

Jen bela, ruĝa papilio; li kaptis ĝin.

– Ĉarma estaĵeto, rakontu al mi fabelon!

– Aŭskultu! Estis iam juna dancistino, tiel bela, ke eĉ la birdoj ekstaris, vidinte ŝin. Ŝi povis danci tiel ĉarme kiel la anĝeloj mem!

La papilio malaperis, belega knabino dancis en la teatro.

Antaŭ la reĝo kaj liaj korteganoj ŝi saltadis tiel alte kaj facilmove, ke ŝi ŝajnis havi flugilojn. Oni kredis, ke ŝi estas vera feino.

La reĝo aranĝis grandan edziĝofeston. Sed la juna dancistino forkuris el la palaco por vivi en la libera naturo. Vidante la flirtantajn birdojn kaj papiliojn, ŝi volis iĝi malpeza papilio, flugetante de floro al floro.

Ŝia deziro estis plenumita. Dancante kaj saltante, ŝi flugpendis en la aero kaj aliiĝis. Kiel purpura papilio ŝi komencis flirtadi, bonkore dankante al la ĉiopotenca Dio. Ŝi ricevis de Li la senmortecon, por ekĝojigi la naturon per sia gracia flugetado.

Kiu ŝin kaptas, povas vidi la mirakton de la naturo: la belan dancistinon.

La papilio denove aperis, briletanta en la sunlumo kiel granda perlo. Ekflugetinte, ĝi sidigis sin sur blankan floron.