Estis iam bela princo – la fabelo komenciĝis kiel vera teatraĵo.

Li pripensadis ĉiam nur pri la morto, pri la tempo, kiam li kuŝos en la tombo, dum la aliaj homoj paŝados sur la mondo, kiel li nun. La suno brilos, kiel hodiaŭ, kiel hieraŭ, kiel antaŭ miljaroj.

”Jes, kiel malgrandaj kaj mallongvivaj ni estas kompare kun ĝi, kiu eklumigas, kaj varmigas la teron! Komparate kun la eterneco, nia vivo estas nur unu guto en la maro. Ĉia vivo ĉi tie pasas, nur la mondo kaj la suno staras ĉiam neŝanĝeblaj!” ĝemetparolis lia koro.

Rajdante tra la kampoj, li iutage ekvidis antaŭ si florantan, serenaspektan knabinon. Li ektremiĝis, surprizita kaj ektimigita.

– Kara princo, ĉu vi serĉas fabelon?

– Jes, bela diino! Nia mallonga vivo ne plaĉas al mi!

– Jen la odoranta, vekiĝanta naturo, la printempa juneco kaj beleco, la dia poezio, la sankta mistero de la eterna mondfabelo!

Ĉu vi ne vidas, ne aŭdas ĝin? Ĉiu vivo, ĉiu estaĵo estas po unu rakonto. Rigardu naturon kaj vi vidos kaj aŭdos fabelojn.