Ingrid levis sian glason kaj ekrigardis Hans-on Kloss. Ŝi ridetis; ĝi estis la spitema rideto de dorlotita knabino, konscianta, ke incitetante sian partneron ŝi nenion riskas. Li ne foriros.

– Ĉu vi koleras? – ŝi demandis.

Li ekpensis, ke ŝi estas diable bela kaj ke tio ĝenas lin. Se ŝi nur ne havus tiajn klarajn okulojn!

– Oni ne povas koleri pri vi – li diris. – Ĉu ni dancu?

– Ne. Vi ja ŝajne revis pri esti sola duope.

Jes, ŝi promesis, ke ili pasigos la vesperon kune, sed ŝi venigis al la Ora Drako Schultz-on kaj tiun Bertan, kiu konstante babilis kaj estis kvazaŭ ĵaluza pri Ingrid, ĉar eĉ kiam ili dancis kune, ŝi ne ĉesis observi ilin. Kloss sentis sur si la tutan tempon atenteman rigardon de Berta. Ĉu ankaŭ ŝi? Oni devis konsideri ĉion ekde hieraŭ, tio estas, ekde la momento kiam li ricevis tiun ĉi taskon, la plej malbonan el ĉiuj, aŭ pli ĝuste, la plej naŭzan el ĉiuj, li sciis, ke li komencis malfacilan ludon.

– Pri kio vi pensas? – demandis Ingrid. – Kial vi nenion diras?

– Mi pensas pri vi – li respondis.

La knabino sur la podio kantis sentimentalan tangon. Oni malheligis  la lumojn; ŝajnis ke la homamaso sur la dancejo frostiĝas por momentoj, kaj poste balanciĝas laŭ la takto de muziko, nur por frostiĝi denove.

– Mi ŝatas ĉi tiun Oran Drakon – deklaris Ingrid – Ĝi estas la plej simpatia loko en Berlino.

Li pensis, ke en ĉi tiu plej simpatia loko oni povas renkonti la tutan altan mondon de la Gestapo kaj SS. Superaj oficiroj venantaj por kelktaga forpermeso trovas alkoholon kaj knabinojn ĉi tie, en la mallarĝaj stratoj de Charlottenburg. Ili ŝatas sentimentalajn tangojn kaj la ludon de koloraj lumoj. Li pensis, ke li malamas ilin kaj pene alvokis rideton sur sian vizaĝon. Li rigardis Ingrid-on, kaj pli ĝuste ŝian glason: ĝi daŭre  estis preskaŭ plena. Li ankoraŭ hezitis, sed li jam sciis, ke li ne havas alian elekton.

– Pri kio vi pensas, Hans? — ŝi ripetis. Kaj poste, ne atendante respondon, ŝi diris mallaŭte, rigardante lin per siaj grandegaj okuloj: Mi estis ĉi tie lastfoje en frua printempo, kun Heini. Oni ne dancadis en tiu tempo, estis funebro pro Stalingrado. Eble ni eĉ sidis ĉe la sama tablo kaj Heini, ĝuste same kiel vi nun – ŝi rigardis Kloss-on pli ĝentile – ofendiĝis, ke mi kunportis Bertan kun mi.

– Kiu estis Heini?

La rigardo de Ingrid malmoliĝis.

– Sekvan tagon mi revenis al Stokholmo – ŝi diris. – Kaj mi neniam plu vidis Heini-on. Li mortis en julio, antaŭ tri monatoj.

La muziko ĉesis. Berta kaj kapitano Otto Schultz, kiun oni nomis la plej eleganta oficiro de la Abwehr, revenis al la tablo. Berta alpremiĝis en la brakon de Ingrid.

– Se vi scius kiel tiu Otto dancas – ŝi pepis. – Li estas bonega... Ĉu vi ankoraŭ ne drinkis vian glason? Kion vi ambaŭ faris?

Kloss ne aŭskultis ŝian babiladon. Li pensis pri la glaso de Ingrid kaj pri tio, ke li senbezone hezitis. La ŝanco pasis.

– Jam forgesu lin – la voĉo de Berta denove atingis lin. – Vi estas juna kaj bela, la tuta mondo kuŝas ĉe viaj piedoj. Ĉu vi ne rimarkis, kiel la viroj rigardas vin... Mi aŭdis konversacion ĉe la tabloj: "Tiu bonega knabino – diris unu belstatura kolonelo, estas la sveda kantistino, Ingrid Kield". Jen tie, ĉe la tria tablo.

– Tio ĉi min ne amuzigas – diris Ingrid. Schultz ripetis iun ŝercon la duan fojon, poste Ingrid ekstaris kaj mem invitis Kloss-on por danci. – Vi apartenas al la speco de timemaj, sentimentalaj homoj  – ŝi deklaris, kaj kiam li brakumis ŝin pli forte, ŝi aldonis: – Kaj tamen aroganto. Ni konas unu la alian nur ekde hieraŭ.

– Mi simple havas nur tre malmulte da tempo – li flustris, kaj ĉi-foje li ne mensogis.

– Kaj ĉu vi vere pensas, ke vi povos uzi ĉi tiun tempon? – ŝi ekridis, kaj li denove pensis, ke Ingrid Kield, kies precizan, tamen tro sekan kaj konkretan priskribon li ricevis de centrejo la antaŭan tagon, pli kaj pli plaĉas al li. Ŝia vizaĝo estis proksima, li povis rigardi en ŝiajn okulojn, sed li rigardis for. Tiun ĉi knabinon, kiun li tenis en siaj brakoj, li estis mortigonta. Li havas malmulte da tempo, dudek horojn maksimume.

– Mi fakte foriros morgaŭ matene – ŝi diris – aŭ pli ĝuste, postmorgaŭ matene. Eble ni renkontiĝos en Stokholmo?

– Eble post la venko.

– Ĉu vi kredas je venko?

– Mi estas germana oficiro.

– Kaj mi – ŝi ekridis – estas sveda civitanino kaj mi rajtas ne kredi. Sed ĉu vi denove koleras?

Se li ne konus la pruvojn de ŝia kulpo, li estus pensanta, ke la centrejo faris eraron. Eraroj ja okazas. Ĉi-foje tamen ne estis dubo. Tiu ĉi knabino plene meritis morti kaj devas morti, kaj estis neniu en la tuta Berlino krom Kloss, kiu povus plenumi la kondamnon. La ordonon li ricevis la antaŭan matenon, kiam ĉio estis jam konata. La ordonon transdonis maljuna Arnold, la sola berlina kontakto de Kloss kaj lia sola kunlaboranto. Homo absolute certa, prudenta kaj kun vasta sperto, sed ja ne plu juna kaj malsaniĝinta. Li devus ripozi, sed neniu konis Berlinon tiel bone kiel li kaj neniu povis anstataŭigi lin.

La informoj de la centrejo estis malabundaj sed adekvataj; Arnold kompletigis ilin kun la raporto de certa fervojisto, iam membro de la KPD. Do Ingrid Kield, sveda kantistino, ekde unu jaro kaj duono laboris por pola inteligenteco. Ŝin rekrutis certa sendito de la centrejo, kiu vojaĝis inter Berlino kaj Stokholmo, kaj renkontis la belan svedan virinon en Parizo. Ŝi servis bone. Ŝi estis transportanta gravajn informojn de Berlino al Stokholmo. La kurieroj el Varsovio ĉiam  kontaktis ŝin, kiam ajn ŝi koncertis en Germanio, kaj ŝi koncertis sufiĉe ofte kaj havis amikojn eĉ inter altrangaj oficistoj de la Reichssicherheitshauptamt (RSHA). Oni ankaŭ testis  ŝin multfoje, kaj oni fidis ŝin plene kaj senkondiĉe. Tamen montriĝis, ke oni ne testis ŝin sufiĉe ofte. Kiam Ingrid Kield perfidis...

Li tenis ŝin en siaj brakoj. Ŝi ridetis, sed ne rigardis al Kloss, ŝia rigardo vagadis ie ĉirkaŭ la salono. Li pensis, ke se ŝi scius ion ajn pri li... Kiel bonŝanca li estis, ke li ne ricevis pli frue la ordonon kontakti Ingrid-on Kield. Nek li nek Arnold...

– Estas tiom da junaj viroj ĉi tie – ŝi diris. – Kiom da ili...

– Milito – li deklaris. Li devis forte teni sin por ne esti venkita de la ĉarmo de ĉi tiu knabino. Ankoraŭfoje li rememoris la sekan raporton transdonitan de la centrejo kaj konfirmitan de la fervojisto.

Estis jene: antaŭ tri tagoj, la kuriero el Varsovio alvenis vespere al la Ostbahnhof. Sur la kajo devus esti atendanta lin Ingrid Kield. Oni establis, kiel kutime,  la identigsignalojn: la kuriero devis teni dekstramane la Berliner-Zeitung-on kaj tuj post elvagoniĝo ekbriligi cigaredon per fajrigilo. Ingrid ankaŭ devis havi la Berliner-Zeitung-on kaj tri ruĝajn diantojn.

Kloss imagis ĉi tiun scenon perfekte. Li vidis ĝin nun, kiam li rigardis la vizaĝon de Ingrid.

La kuriero elvagoniĝis kiel unu el la lastaj. Li zorge ĉirkaŭrigardis, li estis ja sperta kuriero, sed li rimarkis nenion suspektindan. Tio estas: li tro malfrue rimarkis... Li vidis Ingrid-on Kield tenantan en sia mano ruĝajn diantojn. Ŝi ridetis al li, eble same kiel ŝi ridetis nun al Kloss. La kuriero komencis iri direkte al ŝi. Kaj tiam li rimarkis ŝian malgrandan, preskaŭ nerimarkeblan geston, eble movon de ŝia mano, eble kliniĝon de ŝia kapo. Kelkajn paŝojn malantaŭ la knabino staris viro en leda mantelo. Nur post kelkaj sekundoj li ekvidis la duan viron, ankaŭ en leda mantelo, starantan jam pli proksime al la ŝtuparo kondukanta al la stacidoma halo. Sur la ŝtuparo – tri pli. Li nekonfuzeble rekonis ilin; li jam sciis: embusko.

Ingrid ankoraŭ ridetis, kiam la viro saltis sur la trakojn. En tiu momento bruegis megafono: Schnellzug Berlin-Prag... La kuriero kuris tuj antaŭ la alproksimiĝanta vaporlokomotivo, li havis ŝancon, almenaŭ li eble pensis, ke li havas ŝancon, se la apuda kajo ne estus sekurita. Tamen la germanoj precize preparis la agon. Du el ili, en nigraj manteloj kaj grizaj ĉapeloj, jam atendis lin. Li ekvidis malplenan betonan surfacon kaj Gestapo-ulojn kun armiloj en la manoj. Tiam li eltiris sian pafilon. Kloss precize sciis, kion pensis la kuriero, kiam li unuafoje premis la ellasilon: li pensis kiom da kugloj li havas en la ŝarĝilo kaj ke li devas konservi unu por si mem, se la aliaj ne tre precize estus pafantaj. Li havis neniun ŝancon. Du Gestapo-uloj saltis sur la platformon, la tria alkuris kun mitralo. La kuriero pafis kvinfoje, mordis kaj englutis la silkpaperon, kiun li tenis en sia horloĝrimeneto. Poste li metis la paftubon al sia tempio, sed en tiu momento serio trafis lin. Ĝi estis preciza. La fervojisto rakontis ankaŭ, ke Ingrid kaj la Gestapo-ulo, kiu verŝajne estis direkanta la operacion, alproksimiĝis al la kadavro.

La Gestapo-ulo kriis al siaj homoj; ili traserĉis la poŝojn de la mortinto, kaj la bela knabino ĵetis tri diantojn sur la korpon. Kloss trovis tiun ĉi geston aparte abomena.

Do ne povis esti dubo: Ingrid Kield perfidis. Devigita?

Ĉantaĝita? Kloss ne vere kredis ĝin. Ŝi ja povus ne veni al Germanujo, ŝi estis sveda civitanino kaj nenio minacis al ŝi en ŝia lando. Ŝi kunlaboris kun la Gestapo tute libervole. Kaj jam almenaŭ ekde kelkaj monatoj. Ĉar oni trovis, ke la kurierino kun kiu Ingrid estis en kontakto dum sia antaŭa restado en Berlino estis arestita tuj post la reveno de la bela svedino al Stokholmo. La cirkonstancoj de tiu ĉi akcidento tiam ne estis establitaj, oni opiniis, ke ĝi estas akcidento... Nun ĉio iĝis klara...

Dudek horoj... Se Kloss ne sukcesos plenumi la kondamnon en tiu tempo, almenaŭ unu plia persono mortos. La radiogramo el ĉla centrejo ricevita de Arnold informis, ke la kurierino vojaĝanta de Parizo al Varsovio renkontos Ingrid-on Kield ĉe la berlina stacidomo morgaŭ, aŭ pli ĝuste postmorgaŭ, ĉar je la dua matene. Je la kvara kaj duono la kantistino havas trajnon al Stokholmo; du horojn antaŭ forlasi Berlinon, ŝi intencis do transdoni en la manojn de la Gestapo unu plian personon. La centrejo ne povis jam averti la kurierinon: ne estis kontakto. Ŝia vivo tial dependis sole nur de Kloss. Se li ne mortigos Ingrid-on... Li eĉ ne pripensis tiun eblecon...

– Vi silentis la tutan tempon, Hans  – diris Ingrid kiam ili revenis al la tablo.

– Mi dancis kun vi – li respondis.

La glaso de fraŭlino Kield daŭre restis plena en sia loko. Kloss enŝovis la manon en sian poŝon kaj palpe eksentis la mikroskopan skatoleton, kiun Arnold donis al li. Ĝi enhavis venenon, kiu efikis post tri aŭ kvar horoj. Ĉu Gestapo komencos ĝisfundan enketon? Verŝajne jes. Tio estis atendinda, sed ŝajne la ĉeesto de tiu ĉi substanco oni nur malfacile povas detekti en la organismo, eĉ dum nekropsio, kaj fraŭlino Kield havas multajn konatojn, ĉefe en la teatro, do eble tie ili estos ŝercantaj la murdiston, se ili venos al la konkludo, ke temas pri murdo.

La ŝanco uzi la enhavon de la skatoleto aperis neatendite rapide. Alta subleŭtenanto klakis per la kalkanoj kaj petis Ingrid-on por danco, kaj Schultz tuj, kvazaŭ timante, ke Kloss antaŭos lin, kaptis Bertan sur la dancejon. Kloss finfine restis sola ĉe la tablo. Neniu observis lin, almenaŭ tion ĉi li estis tutcerta; li verŝis pinĉaĵon da blanka pulvoro en la glason, la konjako ne ŝanĝis koloron. Li ekbruligis cigaredon kaj duonfermis la okulojn; la tasko estis ĝuste plenumita. Ĉu ĉi tiu veneno funkcias sendolore? Ĉu sufiĉe rapide? Li preferus scii, ke Ingrid Kield ne estos mortanta tro longe... Oni denove ludis la sentimentalan tangon. La knabino sur la podio havis raŭkan, basan voĉon.

– Ĉu vi dormas aŭ revas pri Ingrid? – li aŭdis la voĉon de Schultz. La kapitano revenis al la tablo sola. Li klarigis, ke la virinoj forlasis ilin por kelkaj minutoj kaj ke estas bona okazo havi ion vere solidan por drinki. Li alvokis kelneron; liaj malgrandaj, moviĝemaj okuloj penetris Kloss-on.

– Ĉu vi sukcesos ĝustatempe? – li demandis.

Al Kloss dum momento, dum kelkaj sekundoj, ŝajnis, ke la alia scias. Li rigardis lin senkomprene.

Schultz ekridis:

– Vi havas malmulte da tempo – li klarigis. – Vi komencis hieraŭ, kaj atingi Ingrid-on postulas pli longan artilerian preparon. Ekde la morto de Heini neniu sukcesis fari tion...

– Kiu estis Heini? – li ripetis la demandon, al kiu li ne ricevis respondon de Ingrid.

– Ĉu vi vere scias nenion? – Schultz sciis ĉion. – Heini – li daŭrigis – Heini Kötl, la granda amo de nia kantistino. Belstatura knabo, konservatoriostudento antaŭ la milito. Li mortis antaŭ kelkaj monatoj en Pollando. Mi ĉiam diris, Varsovio estas diable danĝera urbo.

– Ho jes...

– Li estis oficiro de generalo von Boldt. Ŝajne la maljunulo eĉ ŝatis lin. Ĉu vi vidis tiun bubon, kiu petis Ingrid-on danci? Tio estas certa Stolp, la adjutanto kaj kolego de Heini. Ili estis kune en Pollando.

La muziko ĉesis kaj tuj eksplodis bruo de voĉoj. Ĉe la apuda tablo du oficiroj en nigraj uniformoj kantis per raŭkaj voĉoj.

– Ŝi daŭre estas fidela al li, al ĉi tiu Heini – flustris Schultz. – Vi estos fama en Berlino se vi sukcesos. Ŝi loĝas en lia iama loĝejo sur Albertstrasse. Kaj ŝi kolektas memoraĵojn pri li — li ​​ekridis. – Malgranda ŝanco, Hans... Sed provu; Mi povas sekrete diri al vi – li flustris – ke ankaŭ via restado en Berlino finiĝas... Kiel mi scias? Ni diru, ke mi vidis projekton de ordono sur la skribotablo de la maljunulo. La maljunulo opinias, ke vi estas pli utila ĉe la fronto ol ĉe la centrejo. Cetere vi ja mem diris, ke vi ne ŝatas Berlinon. Vi estas originalo.

Kloss silentis. Li jam estis en Berlino dum du monatoj, oni asignis lin al la sekcio "Oriento", de la Departemento III, kiu traktis ĉefe pri personaj aferoj de Abwehr-oficiroj funkciigantaj en Pollando kaj sur la orienta fronto. Li povis trakti tion kiel pruvon de fido, sed la eblecoj akiradi valorajn informojn estis multe pli malgrandaj ol li supozis. Pere de Arnold, li transdonis al la centrejo sufiĉe kompletan liston de Abwehr-oficiroj  kaj iliajn karakterizojn – materialo sendube valora; li ankaŭ sukcesis akiri datumojn, kvankam nekompletajn, pri la germana reto en norda Pollando – sed tio estis preskaŭ ĉio.

En la ĉefsidejo de la Abwehr estis apartigo de respondecoj, kiu estis observata kun ekstrema skrupuleco. La admiralo konstruis sian aparaton laŭ la principo de sekreteco kaj plurŝtupa kontrolo. Ĉiu nesingardeco, ĉiu nenecesa vorto tuj vekis suspekton. En la sama tempo, la komplikaj intrigoj, ludoj, kaj konfliktoj kun la homoj de Schellenberg kaj Kaltenbrunner estis de plej granda intereso al la subuloj de Canaris.

Kloss multfoje raportis al la centrejo pri internaj luktoj kaj bataloj de germana inteligenteco, pri la sangaj venĝoj kaj malamoj, per kiuj vivis tiu aro da pli bonaj kaj pli malbonaj agentoj de Canaris kaj Kaltenbrunner, batalantaj por pli granda tranĉaĵo de potenco, por aliro al la Führer, por la divido de la rabaĵo.

Li sciis la gravecon de tiuj informoj, tamen li kredis ke li estas pli utila sur la frontlinioj, en batalĉefstabejoj, kie aferoj koncerne militaj operacioj estis deciditaj. Li ne kaŝis de si, ke li sopiras siajn kunulojn, la homojn batalantajn, ke ĉiam pli kaj pli malfacile estas al li vidi ĉirkaŭ si tiujn, kiujn li malamas kaj ke li ne plu havas ŝancon, krom mallongaj kaj maloftaj renkontiĝoj kun Arnold, deĵeti sian maskon eĉ por momento...

– Vi ne aŭskultas min – diris Schultz. Li laboris en la ĉefsidejo ekde la komenco de la milito kaj ludis iun rolon en la intrigoj de Canaris. Ili amikiĝis, se tiu ĉi vorto povus havi ian sencon en ĉi tiu kazo, sed la eleganta kapitano neniam malkaŝis siajn sekretojn, eĉ ebrie.

– Sed mi aŭskultas, mi aŭskultas. – deklaris Kloss kaj en tiu momento revenis la sinjorinoj.

Ingrid, tre ekscitita, tuj etendis la manon al sia glaso, Berta ree ekbabilis, Schultz ekridis, Kloss eĉ ne provis kompreni, pri kio ili parolas. Li ne deprenis la okulojn de la glaso de Ingrid. Ŝi zorge tenis ĝin, poste malrapide alportis ĝin al sia buŝo. Kloss levis sian glason.

– Al la venko – li diris per la voĉo iom raŭka.

– Al la venko – ripetis Schultz – kaj al la sano de niaj sinjorinoj.

Ingrid demetis sian glason.

– Drinku – Berta demandis. – Ĝi faros al vi bonege, vi tuj forgesos ĉion. Ĉu vi memoras kiom ni ebriiĝis tiam?

– Ĉesu! – Ingrid ekkriis.

Tamen post momento ŝi drinkos ĝin kaj ĉio fine finiĝos. Kloss dezirus, ke ĝi jam okazus. Li sentis, ke lia kuraĝo forlasas lin – li neniam antaŭe uzis venenon. Li preferus, se ne estus alia eblo, mortpafi tiun ĉi knabinon.

La muziko rekomencis denove kaj Ingrid decideme etendis la manon al sia glaso. En tiu momento la sonojn de fokstroto superbruis la alarma sireno. La muziko ĉesis kaj pli maljuna sinjoro en smokingo aperis meze de la salono.

– Bonvolu, ĉiuj iru al la ŝirmejo! – li ekkriis.

La paroj el la dancejo jam premiĝis ĉe la pordo; ili aŭdis obtuzan bruon, poste la sonon de interpafado. Kontraŭaviadila artilerio reagis per rapidaj serioj. Ili eksaltis de siaj sidlokoj. La plena glaso de Ingrid restis sur la tablo. Kloss, ekstarante, puŝis la tablon, la konjako fluis en maldika rivereto sur la plankon.

* * *

La stratoj estis malplenaj kaj mallumaj. Kloss turnis sin en Albert-strasse-on, ekbruligis cigaredon kaj rigardis sian horloĝon. Estis preskaŭ la dekunua. Antaŭ duonhoro li adiaŭis Ingrid-on; post la aviadilatako li alkondukis ŝin hejmen, sed kune kun Berta kaj Schultz, ĉar tiu ĉi paro neniam lasis ilin solaj eĉ por momento. Kloss esperis, ke Ingrid finfine invitos lin al sia loĝejo. Li eniris la pordegon kun ŝi, sed pro lia insisto ŝi konsentis nur determini rendevuon kun li la sekvan tagon.

– Mi jam ne elpaŝas morgaŭ – ŝi diris – vi povas inviti min al kinejo.

– Al kinejo! – li ne kaŝis sian seniluziiĝon. Ŝi ekridis.

– Mi povas dediĉi al vi du horojn, ĝuste du horojn, kaj ĉar vi ĉiam silentas, do...

Ili konsentis rendevui je la sesa kaj duono ĉe la kinejo "Roma".

Ĉu li povus atendi ĝis morgaŭ? Tro granda risko... Li decidis plenumi la kondamnon ankoraŭ ĉi-nokte. La plano estis simpla. Jam ne plu veneno, al la diablo kun la ideoj de Arnold! Tiaj aferoj estas plej rapide solvataj per revolvera kuglo. Li lasis Bertan kaj Schultz-on malaperi ĉirkaŭ la angulo de Kurfurstendamm, tiel akirante ian alibion, verdire mizeran, sed tamen alibion, kaj revenis ĉi tien, al la Albertstrasse, al la domo de Ingrid. Li ne pensis, ke li povus trovi sin inter la suspektatoj. La Gestapo certe konkludos (kaj ili pravos!), ke ĝi estis laboro de pola inteligenteco, kaj neniu ja suspektas Kloss-on... Ĉu vere neniu? Oni devas estimi sian kontraŭulon. Maljuna Arnold, kiu konas Berlinon kiel la dorso de sia mano kaj havas multe da sperto, diris:

– Jam de kelkaj tagoj ŝajnas al mi, ke iu min sekvas... Ni devos ŝanĝi la kontaktosistemon.

Ili renkontiĝis en la loĝejo de Arnold, en eta subtegmenta ĉambro, proksime de la ZOO-stacio. Arnold laboris en bierejo sur Bismarckstrasse, sed li malpermesis al Kloss veni tien ĉar ĝi estis kvara-grada drinkejo, vizitata de laboristoj, eĉ eksterlandaj laboristoj. Kloss vidis Arnold-on labori nur unufoje; maljunulo lamis, metante mugojn da biero sur lignajn tablojn. Ĉe la drinktablo staris tri knaboj kun la litero "P" kudrita sur la jakoj. Ili parolis pole!

Kloss volis proksimiĝi. Li apenaŭ sukcesis preterpasi ilin sen ia konsidero, sed li sentis ilian rigardon sur si, ili rigardis lin kun malamo kaj malestimo, kiam la posedanto kliniĝis antaŭ la leŭtenanto kaj ekkriis al la poloj: Raus!

– Vi estas tro sentimentala – diris Arnold tiam.

Kaj hodiaŭ, kvazaŭ aludante al tiu konversacio, li deklaris:

– Mi ne estas sentimentala, mi estas malsana. Se ili trovos mian kaŝejon, mi jam ne havos kien iri.

– Ni devas ŝanĝi lokojn de elsendado – diris Kloss.

– Kiu devas porti ĉi tiun skatolaĉon? – Arnold eksplodis. Li malklare rigardis la plankon. – Abomena tasko – li diris subite – mi komprenas. Sed memoru, ke vi devas fari ĝin. Ne serĉu ekskuzojn por vi mem. Fraŭlino Ingrid Kield ne dorlotas nin... Se ŝi scius ion pri vi aŭ mi...

Ĉu ŝi vere scias nenion? La centrejo opinias, ke ili estas tute sekuraj, oni devas fidi la centrejon, kaj li nenion malkaŝis...

Se li renkontos iun ajn en la pordego de Albertstrasse 21, li ne povos plenumi la taskon. Ĉio dependas je sorto kaj hazardo. Kloss ne ŝatis tiajn agojn. Li ŝatis precizan, bone preparitan laboron, sed ĉi-foje li ne havis elekton. Li devis agi sola, sen korpogardistoj, en fremda, malamika urbo.

En la pordego estis neniu, Kloss rigardis la liston de luantoj kaj legis: Heinz Kötl, numero 46, kvara etaĝo. La ŝtuparo estis larĝa kaj kovrita per mola tapiŝo, kiel en decaj burĝaj loĝdomoj. Li metis la obtuzilon sur la pafilon kaj enŝovis la armilon en sian mantelan poŝon. Li pafos kaj kuros malsupren laŭ tiuj ŝtuparoj. Freneza ideo! Eble oni devus prokrasti la agon ĝis morgaŭ? Kaj li ne mortpafos ŝin nek en la kinejo nek sur la strato! Ĉu prepari ĉokoladon kun veneno? Li eĉ ne scias, ĉu Ingrid manĝas ĉokoladon... La milito subite ŝrumpis por li ĝis la grandeco de loĝdomo ĉe Albertstrasse. Li pensis pri tiuj, kiuj renkontis sian morton danke al Ingrid kaj pli forte premis la kolbon de sia pafilo. Li devis fari ĝin.

Li eĉ ne faris komencan rekonon. Li ne sciis, ĉu fraŭlino Kield loĝas sole; li supozis ke jes... Schultz estus dirinta, se ŝi havus iun ajn. Sur la pordo estis ankoraŭ surskribo: Heinz Kötl. "Li mortis en Pollando," – diris Schultz. Antaŭ kelkaj monatoj, Ingrid perfidis. Ĉu ekzistas ia rilato inter tiuj du faktoj. Eĉ se ĝi ekzistus, tio ĉi jam tute ne gravis. Kloss ne intencis okupi sin pri psiĥologio, li intencis mortigi.

Li puŝis la sonorilbutonon. Estis silento dum longa tempo, poste li aŭdis paŝojn kaj la seruro klakis. Kloss malsekurigis la pafilon, post momento li eltiros ĝin el sia poŝo. Li decidis: li pafos sen eniri la loĝejon. Sur la sojlo staris maljuna virino en tualeto kaj nokta ĉapo. Ŝia voĉo estis akra, preskaŭ vira.

– Sinjoro al kiu? – ŝi demandis.

Li ne atendis tion. Kun malfacileco li reakiris la memregadon kaj restis silenta.

– Tio certe al mi, Frau Schuster – li aŭdis la voĉon de Ingrid. Ŝi ankoraŭ portis la saman malhelan robon, en kiu li vidis ŝin ĉe la drinkejo. Frau Schuster murmuris ion nekompreneblan kaj retropaŝis de la pordo. Tamen ŝi restis en la koridoreto kaj Kloss sentis ŝian atentan kaj antipatian rigardon sur si.

– Estas vi – diris Ingrid – vi tamen estas tro aŭdaca. – Ne estis kolero en ŝia voĉo, prefere amuziĝo nuancita de kontento.

Kloss komencis parolis, rapide kaj mallerte. Ke li devis ankoraŭ revidi ŝin, ke li tre deziris ĝin.

– Vi eraris – ŝi decideme interrompis. – Ni konsentis renkontiĝi morgaŭ en la kinejo, kvankam mi devus esti kolera kaj ne facile pardonanta… – Ŝi kapjesis al li sen doni la manon.

En la pordego staris prizorganto kaj zorge rigardis Kloss-on. La leŭtenanto pensis, ke se li mortpafus Ingrid-on, se li sukcesus, la homo donus al la Gestapo detalan priskribon pri li. Malbone preparita ago devas konduki al katastrofo – ĉi tiu elementa principo de konspiro preskaŭ ĉiam validas.

Tamen, la tasko fariĝis ĉiam pli malfacila; ĉi tiu Frau Schuster, verŝajne la mastrino aŭ parencino de Heinz Kötel, certe scios pri la morgaŭa rendevuo de Kloss kun Ingrid. Kion li faru? Li devas elpensi planon kiu metus lin ekster suspekto. Nenio venis al li en la kapon... Li malrapide iris laŭ Albertstrasse, poste li trovis sin sur larĝa strato, vicita de arboj.

Polica aŭto preterveturis kun sireno ploreganta. Kloss vidis konstruaĵon apartigitan de la trotuaro per fera krado. Gardisto en SS-uniformo staris antaŭ la pordego. Li konis ĉi tiun konstruaĵon. La Berlina Geheimstadtpolizei situis ĉi tie. Kloss memoris la nomojn kaj vizaĝojn de multaj el la homoj, kiuj laboris en ĉi tiu konstruaĵo, li foje vidis ilin ĉe la informkunvenoj de la komandoro.

Hauptsturmführer Müller... Verŝajne li estas tiu, kiu organizas la agojn, en kiuj partoprenas Ingrid Kield. La konfidulo de Kaltenbrunner, malvarma kaj kruela, maljuna kontraŭspiona laboranto kun granda sperto. Estus eraro subtaksi tian kontraŭulon. Kloss donus multon por ekscii, kion Hauptsturmführer Müller scias kaj intencas. Tamen ili havis neniun en la Berlina Gestapo; iam estis Elzie, li memoris ŝin, juna blondulino kun lentuga vizaĝo. Ŝi kunlaboris kun Arnold. Ŝi glutis cianidon kiam Müller trovis kopiojn de sekretaj dokumentoj en ŝia saketo.

Jes. Kloss havis sian propran venĝon por tiu Gestapo-ulo. Li preterpasis la gardiston kaj rigardis en la malhelajn, kraditajn fenestrojn. Gestapo funkcias nokte; la Hauptsturmführer verŝajne ankoraŭ laboras.

* * *

Ingrid Kield ne venis. Li atendis antaŭ la kinejo "Roma" duonhoron. De la sesa kaj duono ĝis la sepa vespere. Li aliĝis al la vico ĉe la biletvendejo, poste li rezignis. Li promenis antaŭ la enirejo, fumante unu cigaredon post la alia. La tutan tagon daŭris la informigkunveno ĉe Canaris, li eĉ ne sukcesis telefoni al Ingrid por sciiĝi ĉu ŝi estis hejme aŭ ĉu ŝi ne ŝanĝis planojn. Nun restis al li nur kelkaj horoj, kaj se ŝi estas gardata de la Gestapo, tiam li ne sukcesos ion fari... "Memoru, ke la kurierino el Parizo alvenas je la dua matene" — ripetis Arnold. Nur Kloss povus savi tiun ĉi virinon. Kaj Ingrid ne venis. La strato antaŭ la kinejo iĝis senhoma, oni fermis la pordoj kaj la projekcio komenciĝis. Kloss ĵetis sian cigaredstupon sur la trotuaron kaj marŝis direkte al Albertstrasse. Kvin minutojn de irado, la loĝejo de Ingrid estis proksime de la kinejo.

Li kuris supren laŭ la ŝtuparo kaj sonorigis ĉe la pordo; Frau Schuster denove malfermis ĝin.

– Estas vi! – ŝi diris kun granda surprizo. – Kaj kie estas Ingrid?

– Ĝuste pri tio mi volis demandi! – li ekkriis.

– Ŝi foriris antaŭ la sesa kaj duono. Ŝi diris, ke ŝi iras al "Roma", ĉar ŝi aranĝis rendevuon kun vi tie.

– Ŝi ne venis.

– Eble ŝi ŝanĝis la planon – Frau Schuster diris kun iom da kontento, sed esprimo de maltrankvilo tuj aperis sur ŝia vizaĝo. – Ingrid neniam malfruas – ŝi flustris.

– Mi ŝatus scii kien ŝi efektive iris.

– Ankaŭ mi ŝatus scii! – ŝi eksplodis. – Kaj mi klarigis ĝin kiel al iu afabla! Se ŝi ne venis, tiam ŝi ne venis – ŝi daŭrigis. – Ne ĝenu ŝin, lasu ŝin en paco.

Tio estis ĉio, kion li ricevis. Eble ŝi iris al la teatro, eble ŝi vagas en la urbo kun Berta, eble Hauptsturmführer Müller decidis, ke ŝi estos la plej sekura antaŭ la ago en la Gestapo. "La kurierino el Parizo alvenos je la dua matene...". Kion restis ankoraŭ por fari? Li ja ne povas iri al la konstruaĵo de Geheimstadtpolizei kaj mortpafi fraŭlinon Kield en la kabineto de Müller.

Li eliris sur la straton. La domzorgisto denove staris en la pordego, zorge purigis sian pipon. Ĉi-foje li eĉ ne rigardis Kloss-on.

– Ĉu vi hazarde ne rimarkis – demandis la leŭtenanto – en kiu direkto iris fraŭlino Kield, la sveda kantistino el numero 46?

La domzorgisto longe silentis; li prenis la cigaredon, kiun Kloss proponis al li kaj metis la pipon en sian poŝon.

– Mi vidis ĝin, mi vidis ĝin – li diris. – Direkte al Bismarckstrasse. Sed ŝi ne iris malproksimen, ĉar nigra Mercedes alveturis, du sinjoroj elsaltis kaj invitis la fraŭlinon enen.

– Ĉu ili estis en uniformoj?

La domzorgisto rigardis lin suspekteme.

– Ne, Herr Leutnant, en civilaj vestoj.

– Ĉu Fraŭlino Kield atendis la aŭton? – La demando estis nenecesa; la domzorgisto nur levis la ŝultrojn kaj diris, ke li ja nenion scias.

Kloss ne plu havis dubojn: la Gestapo! Müller volas esti certa, li ne estas riskulo. Ingrid Kield iĝis neatingebla, la ordono ne estis plenumita. Tamen, Kloss ne intencis rezigni: oni devas savi la kurierinon, oni devas trovi manieron.

Li ripetis la samon al Arnold kiam li eniris lian loĝejon post dekduo da minutoj. La maljunulo estis maltrankvila: li lame paŝis ĉirkaŭ la ĉambro, malfermis tirkestojn kaj rigardis iajn paperojn.

– Mi nur kontrolas ĉu estas nenio suspektinda – li deklaris. – Mi trarigardas miajn aĵojn ĉiuvespere nun. Ili tamen ne trovos la radiostacion, kaj se eĉ ili trovos... – li svingis la manon.

Kloss sidiĝis sur la liton.

– Via opinio? – li demandis. Arnold levis la ŝultrojn.

– La Centrejo ripetis la ordonon hodiaŭ.

– Ĉu vi havas priskribon de la kurierino?

– Mi ne postulis ĝin – diris Arnold.

– Postulu ĝin tuj.

– Mi povas elsendi plej frue je la kvara matene.

– Tro malfrue. Kion ni faros?

– Ĉu vi ŝatus teon? Kompreneble, ersatz – demandis Arnold. – Mi povas ankaŭ regali vin per kelkaj terpomkukoj. Mi havas nenion pli.

– Kion ni faru? – ripetis Kloss. Arnold silentis.

– Kield alvenos al la stacidomo akompanata de Gestapo-uloj – la leŭtenanto pripensis. – Mi povas pafi ŝin aŭ en la stacidoma halo aŭ sur la ŝtuparo kondukanta al la kajo.

– Frenezo.

– Estas iom da ŝanco eskapi. Mi aperos en civilaj vestoj kaj mi pafos de proksime, por certeco.

– La Centrejo ne akceptus ĉi tiun planon.

– Kield devas esti likvidita – diris Kloss firme. – Ne temas nur pri la vivo de la kurierino kaj la portataj de ŝi dokumentoj. Vi mem komprenas...

Arnold ĵetis kukojn sur la paton. Li faris tion ĉi lerte kaj tre rapide. Li metis ladskatolon da marmelado sur la tablon.

– Mi ŝatas terpomkukojn dolĉe – li deklaris. – Cetere mi tre ŝatas dolĉaĵojn, mi simple ne povas malŝpari kuponojn por ili.

Kloss ekstaris.

– Kion vi planas? – demandis la maljunulo maltrankvile.

– Kion mi diris al vi. Mi ne vidas alian eblon. Se mi estus certa, ke Ingrid revenus hejmen antaŭ la dua...

– Tiam? – Arnold jam manĝis. Tre voreme. Li ŝtopis kukojn en sian buŝon per siaj fingroj.

– Mi havas kelkajn bone preparitajn plastajn ludilojn – la leŭtenanto diris trankvile. – Mi lasus ilin en la loĝejo de Ingrid kaj aranĝus la bombon al specifa tempo. Mi traktis ĝin kiel lastan rimedon ekde la komenco, ĉar mi kompatis tiun ĉi Frau-on Schuster, sed nun...

– Vi ĉiam estis sentimentala – diris Arnold.

Estis jam preskaŭ la deka, kiam Kloss reaperis en la distrikto Charlottenburg. Enirante la "Oran Drakon", li lasis sian mantelon kaj malgrandan sed sufiĉe pezan tekon en la vestejo. Li venis ĉi tien ĉar estis ŝanco ke li trovus Ingrid-on (Müller ja povus inviti ŝin al vespermanĝo; li eĉ ne riskis malkonspiron, ĉar fraŭlino Kield antaŭe estis kun altaj oficiroj de SD) aŭ Bertan kaj Schultz-on, kiu povus scii ion. Ingrid certe volos adiaŭi Bertan, se ŝi ankoraŭ ne faris tion ĉi. La loko jam estis plenplena; la sama kantistino, la sama tango, kaj la oficiroj de la Wehrmacht en siaj paradaj uniformoj. Li tuj vidis Schultz-on; li sidis sola ĉe la sama tablo kiel hieraŭ.

– Ĉu vi estas sola? – li demandis, kiam Kloss alproksimiĝis al li.

– Sola.

– Kaj Ingrid? – Estis nekaŝita ironio en lia voĉo.

– Mi serĉas ŝin – diris Kloss. – Ĉu vi scias, kio povus okazi al ŝi?

– Sidiĝu kaj drinku. Ĉi tiu konjako estas sufiĉe bona kaj ili donas ĝin nur al konatoj. La Gestapo estis ĉi tie, mia kara. Ili tre bezonas vin. Fritz Schabe, la dekstra mano de nia glora Hauptsturmrführer Müller, fervore serĉis vin.

Kloss etendis la manon al sia glaso. Li jam havis la arton regi sian vizaĝon ĝis perfekta grado. Schultz, kiu observis lin atente, ne rimarkis eĉ ombron de maltrankvilo.

– Min? – diris la leŭtenanto indiferente. – Kion diable ili volas?

– Ili ŝatus scii, kio okazis al fraŭlino Ingrid Kield – diris la kapitano en la sama tono. – Kaj ili verŝajne pensas, ke vi havas ion por diri pri tio ĉi.

– Nur ke ŝi ne aperis por nia rendevuo. – La konjako estis vere bona. Kloss longe flaris la aroman drinkaĵon. – Armagnac?

– Armagnac – Schultz konfirmis. – Kaj vi scias nenion pli?

– Mi ne estas la Sankta Spirito – diris Kloss akre. – Kaj kion ili volas de Ingrid?

– Ĉu vi ne povas diveni?

– Vi parolas nur per enigmoj. Mi estas simpla homo kaj mi ŝatas klarajn situaciojn. Diru al mi, kion vi scias?

Schultz ekridetis.

– Tre malmulte – li diris malrapide. – Nur ke Fritz Schabe jam pridemandis la domzorgiston kaj certan Frau Schuster. Ili klare ege bezonas fraŭlinon Kield.

– La sinjoroj el la Gestapo ofte serĉas homojn, kiujn ili havas ĉe si.

– Kuraĝe – flustris Schultz. – Mi ne konsilas, ke vi diru ĉi tion al Schabe... Mi pensas, ke estas vere gravaj kialoj.

– Schabe diris al vi...

– Li kondutis almenaŭ kvazaŭ Ingrid estus murdita kaj li enketas.

– Ja pasis nur apenaŭ kelkaj horoj ekde momento, kiam ŝi forlasis la loĝejon.

– Ĝuste. Kaj vi asertas, ke ŝi ne venis al rendevuo kun vi. Aŭ eble ŝi havas ankaŭ rendevuon kun iu alia, ekzemple kun Müller... Kaj tute ne pro vira-virinaj aferoj.

– Ĉu vi pensas...

– Mi pensas nenion – Schultz akre interrompis. – Kaj jen Fritz Schabe...

Alta viro en Sturmbannführer-uniformo alproksimiĝis al ilia tablo. Larĝa cikatro transiris lian dekstran vangon; la okulvitroj kaj la maniero kombi liajn harojn rememorigis la Reichsführer-on SS. Kloss renkontis lin unufoje ĉe konferenco kun la komandoro. Schabe tiam alproksimiĝis al li, prezentis sin kaj diris: „Vi estis ankaŭ ĉe la orienta fronto. Tio estas bona. Tiujn homojn ni bezonas en Berlino." Nun lia voĉo sonis multe pli akre.

– De unu horo mi serĉas vin, leŭtenanto Kloss. Kie estas Ingrid Kield?

– Ankaŭ mi ŝatus scii tion ĉi. – Li levis sian glason kaj rigardis al la Gestapo-ulo. – Ĉu vi drinkos kun ni? Ĉi tio estas Armagnac.

– Ni ne ŝercas. – La vizaĝo de Schabe estis senmova. – Ĉi tio estas afero de ŝtata graveco. Nia konversacio estas de oficiala naturo. – Li sidiĝis. Schultz kapsignis al la kelnero, kiu tuj alportis al li glason sur pleto. La Gestapo-ulo ne tuŝis la alkoholaĵon.

– Mi ne komprenas – Kloss alvenis al la konkludo, ke la plej bona defend-metodo estus provi malgravigi la demandojn de Schabe. – Fraŭlino Kield eliris el la domo ĉirkaŭ la sesa kaj duono, nun estas kelkaj minutoj post la deka. Ŝi povus ja iri al amikino aŭ...

– Ne – Schabe interrompis akre. – Vi ankaŭ suspektis, ke io okazis... Vi pridemandis la domzorgiston.

– Ŝi ne aperis por sia rendevuo – Kloss ekridis. – Mi estis iom ĵaluza... Mi volis scii, kiun ŝi preferis ol mi...

– Kaj tial vi demandis, ĉu tiuj homoj en la nigra Mercedes estis en civilaj vestaĵoj aŭ en uniformoj?

– Tial.

– Kion vi faris poste?

– Nenion. Mi promenis sur la stratoj, rigardis en kelkajn kafejojn, kaj finfine venis ĉi tien... Sed mi daŭre ne komprenas...

– Ni ne ludu blindludon, sinjoroj el la Abwehr – Schabe diris akre. – Ingrid Kield devis esti ĉe sia hejmo plej malfrue je la naŭa vespere...

– Ĉu eble ŝi aranĝis rendevuon ankaŭ kun vi?

– Leŭtenanto Kloss, vi permesas al vi tro multe. Ingrid Kield estas bezonata ne de mi, sed de la Reich. Sufiĉas?

– Sufiĉas – diris Kloss. – Vi devus komenci per tio, ke ŝi estas via agento.

Schabe pugnobatis la tablon. La masko de trankvilo falis de lia Himmlerana vizaĝo.

– Vi malestimas nin, ĉu ne? Kaj se vi ŝtelus ĉi tiun knabinon el sub niaj nazoj...

– Se vi permesus al mi, Herr Sturmbannführer – flustris Schultz – mi raportos tiun ĉi suspekton al la admiralo...

– Vi povas raporti al kiu ajn vi volas!

– Trankviliĝu, Schultz – Kloss interrompis. – Koncerne min, mi estas preta helpi vin...

– Sufiĉos se vi nur ne malhelpos – Schabe respondis malĝentile. – Aŭ eble ŝi venis al la kinejo?

Ili rigardis unu la alian. Kloss trankvile bruligis cigaredon kaj etendis manon al glaso.

– Ĉeokaze mi klarigos al vi – li diris – kiel mi traktas homojn, kiuj insultas min. Ĉu vi pensas, ke mi sendas du ruzulojn en Mercedes por venigi Ingrid-on al rendevuo?

Schabe ekstaris.

– Mi proponas al vi ripeti nian interparolon al neniu. Ni trovos ĉi tiun knabinon, eĉ se... — li ​​ne finis. – La sinjoroj el la Abwehr – li konstatis, alĝustigante siajn okulvitrojn per la gesto de sia ĉefo – amas noktoklubojn. Kaj ili renkontiĝas ĉi tie, kompreneble, tute hazarde...

Schultz vokis la kelneron kaj mendis alian botelon da konjako. Ŝajnis ke la interparolo kun Schab faris neniun impreson al li. Antaŭ ol la Sturmbannführer malaperis tra la pordo, la kapitano jam parolis pri du knabinoj, sidantaj sole ĉe tablo apud la fenestro. Ili ambaŭ estis sufiĉe belaj kaj similaj unu al la alia: diketaj blondulinoj kun ne tre bonformaj kruroj. Li proponis amuziĝi kune; la horo ankoraŭ estas frua, ili ne revenos ja al siaj fraŭlaj ​​ĉambroj. Dum ili estas en Berlino, ili devas eluzi la plej grandan parton de ĝi, kaj la kazo de Ingrid povas esti sekure lasita al Schabe. Lasu lin zorgi...

– Mi prenos vian motorciklon – diris Kloss.

– Por kio? – La voĉo de Schultz tuj malmoliĝis, liaj okuloj rigardis singarde. Kloss antaŭvidis tiun ĉi reagon; pripensante la konversacion kun la Sturmbannführer, li venis al la konkludo ke la Gestapo vere ne sciis kie Ingrid estas. Kaj Schultz scias ion. Ĉu ĉi tio estas ludo inter Canaris kaj la Gestapo? Neniam antaŭe okazis, almenaŭ li neniam aŭdis pri tia kazo, ke Abwehr-uloj kidnapis la agentojn de Kaltenbrunner. Cetere al li estis tute egale, ĉu Ingrid Kield laboros por la aparato de la admiralo aŭ de Himmler. Li ne havis aliancanojn en Berlino, nur malamikojn.

– Por kio? – ripetis Schultz. – Ĉu vi mem volas serĉi fraŭlinon Kield?

– Ni diru tiel.

– Atente aŭskultu... Mi konsilas al vi resti ĉi tie kaj amuziĝi kun mi la tutan nokton... Por neniu virino indas riski la karieron.

– Eĉ la karieron? Vi tamen scias ion.

La ridado de Schultz sonis artefarite.

– Ne, mia amiko, mi vere ne scias, kie estas fraŭlino Kield nuntempe... sed kie ajn ŝi estus, ne indas serĉi ŝin.

– Ĉu vi donos al mi ĉi tiun motorciklon?

– Vi estas danĝere obstina, Kloss. Mi donos al vi la motorciklon, ĉar mi esperas, ke vi veturos tra la stratoj dum iom da tempo kaj poste iros dormi. Cetere la freŝa aero utilos al vi. Forgesu Ingrid-on Kield. Forgesu ŝin unufoje por ĉiam...

* * *

Li haltigis sian motorciklon ĉe la angulo de Bismarckstrasse. La nokto estis hela, la luno pendis super Berlino, lumigante la nigrajn domojn kaj ruinojn, la skeletojn de loĝdomoj kun fantaziaj konturoj. Li trovis al si bonegan vidpunkton sub la montrofenestro de ĉapelvendejo, vendejo kun tabuligita pordo, kaj, nevidebla mem, li povis vidi de ĉi tie la altan koridoron de Albertstrasse, la loĝdomon, en kiu Ingrid loĝis, la aŭtomobilon antaŭ la pordego, de kiu Schabe ĵus eliris akompanata de SS-uloj.

Li pensis, ke li estis bonŝanca, ĉar se li estus alveninta kelkajn minutojn pli frue kaj irinta al la loĝejo de Ingrid, kiel li planis, ili certe surprizus lin tie. Tamen la interparolo kun Berta daŭris sufiĉe longe kaj donis al Kloss multon por pripensi.

Berta montriĝis multe pli saĝa kaj pli interesa ol li povis supozi surbaze de ilia unua renkontiĝo. Li trovis ŝin ankoraŭ en la teatro kaj invitis ŝin al eta kafejo, kie nur pensiuloj kaj geamantoj sidis je tiu horo. Li ne devis longe klarigi, kion li volis, ĉar Schabe jam pridemandis ŝin kaj Berta ridetis iomete dirante: "tiu sinjoro Schabe el la Gestapo, kiu volus aspekti kiel Himmler."

Kloss diris, ke li timas por Ingrid, ke kompreneble li ne agas oficiale, sed se ŝi scias ion, kio povus faciligi trovi fraŭlinon Kield... Ŝi nenion sciis, almenaŭ ŝi ne konas iujn faktojn, kiuj povus konduki al ia spuro, kaj ĝuste tion ŝi diris al sinjoro Schabe. Sed Kloss ne interesiĝis pri faktoj; li petis ŝin paroli pri Ingrid, li volis scii kiel eble plej multe pri ŝi.

Li provis akiri la fidon de fraŭlino Berta Waschke, kaj ŝajne ne sen sukceso, ĉar ŝi komencis rakonti.

Ingrid, ŝi asertis, ege ŝanĝiĝis dum la lastaj monatoj. Ĝuste post la morto de Heini. Cetere ĝi estis granda amo, ili planis geedziĝi ĉi-jare, aŭtune, la dato jam estis fiksita dum la lasta forpermeso de Kötl. Ingrid decidis ekloĝi en Berlino, kvankam ŝi revis preni sian knabon al Svedio, por fortiri lin, kiel ŝi diris, el la ungegoj de milito. Heini estis muzikisto.

– Mi konis lin delonge – diris Berta – pli longe ol Ingrid. – Li frekventis la konservatorion kaj vivtenis sin per lecionoj, ĉar li rompis kontakton kun sia patro – ŝi rigardis Kloss kun iom da maltrankvilo – altranga SD-oficiro kaj poste Gauleiter en la Okcidento. Li ne volis preni monon de li; cetere li estis mirinda knabo, vere mirinda. Tio ne signifas, ke mi konsentis kun li pri ĉio – ŝi aldonis rapide, kaj Kloss pensis, kiel malfacile estos iam liberigi tiujn homojn el la ligiloj de konstanta timo kaj suspekto.

– Kiam li venadis el Pollando forpermesita – ŝi daŭrigis – li rakontis tre malbone pri la germanoj. Tre malbone. Nun jam ne gravas, mi povas diri: iam li eĉ pensis pri fuĝo al Svedio. Poste li malmoliĝis, kvazaŭ li ŝanĝiĝis, silentis, kaj nur en la ĉeesto de Ingrid li estis la antaŭa Heini. Ili iris al la montaro por kelkaj tagoj kaj revenis tre feliĉaj; mi memoras la revenon de Heini al Pollando. Ankaŭ mi estis en la stacidomo, Ingrid ploris, kvankam ŝi neniam ploras, kaj poste, kiam la trajno jam malaperis, ŝi subite eksplodis per senkonscia malamo. Ŝi parolis tiel laŭte, ke mi timis kaj volis forkuri. "Mi malamas viajn germanojn! – ŝi kriis – mi malamas vian militon! Vi volas regi la mondon, sed vi nur scias kiel kaŭzi suferon. Al aliaj, sed ankaŭ al vi mem. Germanio estos detruita kaj ju pli frue des pli bone!"

Post kelkaj tagoj ni ricevis sciigon, ke Heini mortis sur la stratoj de Varsovio. Poloj mortigis lin. Mi ne povis rekoni Ingrid-on. Ŝi kantis, nek eĉ por unu tago ŝi ĉesis spektaklojn, sed ŝi ekzistis praktike nur en la teatro. Ŝi ŝlosis sin en la ĉambro de Heini kaj neniun enlasis al si. Poste ŝi revenis al Svedio; kiam ŝi revenis somere, ŝi eĉ ne telefonis min. Mi renkontis ŝin en tia amuzejo, apud la ZOO, ŝi estis en la kompanio de SD-oficiro, verŝajne ankaŭ de sinjoro Schabe. Ebria. Ŝi kuris al mi. "La morto de Heini devas esti venĝita – ŝi diris antaŭ ol ni povis kisi unu la alian. – Kaj mi venĝos ĝin. La mondo estas malnobla kaj kruela. Pli bone estas ne havi iluziojn."

Kloss plue demandis ĉu oni ofte vidadis Ingrid-on akompane de sinjoroj el la SD. Ŝi konfirmis. Generalo von Boldt, la iama superulo de Heini, ankaŭ invitis ŝin al sia hejmo kelkajn fojojn. Kaj leŭtenanto Stolp... estis ĉe la teatro la antaŭan tagon.

– Vi ja certe devis lin vidi – ŝi diris – ĉar li petis Ingrid-on danci en la "Ora Drako".

Generalo von Boldt! Kloss delonge interesiĝis pri tiu maljuna pruso, kiu, laŭdire, neniam havis tro multe da simpatio por Hitler, kvankam tio ne malhelpis lin plenumi ĉiujn ordonojn de la gvidanto. Boldt detruis Varsovion, Boldt komandis la armeon sur la Suda Fronto en la Sovet-Unio. Nun, transmovita al la Oberkommando der Wehrmacht, li tenis gravajn stabpostenojn. Li estis obeema kaj samtempe, laŭ onidiroj, li estis unu el la gvidantoj de la armea opozicio kontraŭ Hitler, opozicio nutrita de antaŭsento de malvenko. Ĉu li povus interesiĝi pri Ingrid? Do Abwehr aŭ OKW... Aŭ eble estis alia ebleco? Eble Ingrid Kield simple forkuris? Fine – la Gestapo. .. Müller ŝatis uzi provokon. Oni devas esti tre zorgema por ne fali en la metitajn kaptilojn.

Li ne ĉesis observi la loĝdomon kaj finfine vidis ilin foriri. Schabe marŝis antaŭe, kaj malantaŭ li du SS-uloj eskortis Frau-on Schuster. La maljunulino marŝis rekte, portante antaŭ si grandan mansakon kvazaŭ danĝeran armilon. Kial Müller bezonas ĉi tiun areston? Eble kompatinda Frau simple nur diris ion nenecesan? Li ne havis tempon por pensi pri tio. Kiam la aŭto forveturis, Kloss atendis kelkajn momentojn kaj poste glitis tra la pordego. Li supozis, ke la Gestapo-uloj ne revenos, aŭ almenaŭ ne revenos tuj. Li devus havi iom da tempo. La ŝtuparo estis malplena. Per sia Wiesbadenserurhoko li facile malfermis la loĝejon de Heini Kötl.

Estis hele en la koridoro, en la ĉambro, en la kuirejo – la Gestapo-uloj ne malŝaltis la lumojn. Ĉie estis terura malordo: en la kuirejo – malmuntita lito, sur kiu verŝajne dormis Frau Schuster, malfermita ŝranko, teleroj, buŝtukoj, ladskatoloj, magra provizo da manĝaĵoj – sur la planko. Simile en la ĉambro.

Cetere la ĉambro estis bele meblita, iel malsame ol la mezaj burĝaj internoj kiujn li vidadis en Berlino. Bunta dika ŝtofo kovris la balkonan pordon; malalta tablo, kanapo, paro da simplaj seĝoj kaj, kompreneble, grandega portreto de juna knabo en skia svetero sur la muro. Verŝajne – Heini Kötl. Li pensis, ke en la plej multaj germanaj hejmoj oni povas vidi fotojn de knaboj en uniformoj.

La posedaĵoj de fraŭlino Kield kuŝis sur la planko, elĵetitaj el tirkestoj kaj valizoj. La Gestapo-ulo disŝiris valizojn, deŝiris la tegaĵon de palto kaj rompis kruĉojn kaj botelojn kun parfumo. Kion ili serĉis ĉe sia agentino? Kion ili atendis trovi? Ĉu ili ne fidis ŝin? Post ĉio, ŝi provizis ilin per ampleksaj pruvoj de sia lojaleco. Eble ili simple supozis, ke ili trovos ion, kio rivelos kelkajn el la antaŭe nekonataj kontaktoj de Ingrid? Kiaj estis la rezultoj de la revizio? Kompreneble – li ne sciis.

Li genuiĝis sur la planko kaj trarigardis la aĵojn de fraŭlino Kield ankoraŭfoje. Li sciis la instrukciojn donitajn al polaj kontaktoficiroj kaj sciis kiuj kaŝejoj oni uzis plej ofte. Li eĉ ne rigardis la vestaĵojn kaj tualetajn akcesoraĵojn, kvankam la Gestapo-uloj plej precize interesiĝis pri ili. El la valizo kaj tirkestoj li eltiris zonojn por roboj kaj sveteroj, poste forigis la agrafojn kaj zorge ekzamenis ilin, uzante poŝtranĉilon. Fine li trovis tion, kion li serĉis: la arĝentkovrita buko estis plata kaj mallarĝa, sed ĝi havis interne lerte kaŝitan kupeon. Li ekridetis; la Gestapo-uloj ne elpensus ĉi tiun ideon. Li fleksis la maldikan metalan folion kaj eltiris zorge rulitan paperon. La teksto estis ĉifrita, sed sur la dorso de la papero li ekvidis nomon, verŝajne skribitan per la mano de Ingrid: Edmunt Kirsthoven. Li konis tiun ĉi nomon. Kirsthoven estis la amerika spionloĝanto en Svedio. De kiu Ingrid ricevis ĉi tiun folion? Kiu volis establi kontakton kun usona inteligenteco per ŝi?

Dum momento li studis la ĉifron, ĝi ŝajnis al li sufiĉe simpla, sed kompreneble ĝi bezonus tempon. Li metis la folieton en la fajrilon, poste malŝaltis la lumon kaj forlasis la ĉambron. Tamen li ne havis tempon forlasi la loĝejon.

Kiam li ekstaris en la koridoro, li aŭdis tinton de ŝlosilo en la seruro. Ingrid? Gestapo? Kiu povus havi la ŝlosilojn al ĉi tiu loĝejo? Li saltis en la kuirejon. Li ekvidis la viron en la malfermita pordo, en la lumo venanta de la ŝtuparo. Li tuj rekonis lin. Ĝi estis leŭtenanto Stolp, la adjutanto de generalo von Boldt.

Li kondutis simile al tio, kion faris Kloss antaŭ momento. Li fermis la pordon post si, lumigis la koridoron per elektra poŝlampo, post momento li ŝaltos la lumon kaj esploros la loĝejon.

Kloss rapide faris decidon. Li elprenis la pafilon el la pistolujo kaj malsekuris ĝin; li moviĝis mallaŭte, tiel mallaŭte, ke la viro ekkonsciis lian ĉeeston nur kiam li eksentis la malvarman tuŝon de metalo kaj aŭdis voĉon.

– Ne turnu vin! Manoj supren!

Stolp plenumis la ordonon.

– Parolu – flustris Kloss, tenante sian fingron sur la ellasilo kaj tuŝante per la pafiltubo lian kolon. – Kie estas Ingrid Kield?

– Mi ne scias.

– Vi havas ŝiajn ŝlosilojn, nenio vin savos. Mi kalkulas ĝis tri kaj pafas.

Stolp silentis.

– Pensu zorge. Mi vundos vin, poste mi sendos la Gestapon ĉi tien – li blufis. Cetere li estis certa, ke ankaŭ la alia timas Müller-on. – Unu... du... – li komencis kaj premis la metalon pli forte kontraŭ lia haŭto.

– Mi ne scias – Stolp steroris – mi nur plenumas ordonon.

– Kies? Mi ne atendas eĉ sekundon.

– De la generalo – la alia diris pene. Tamen li ne estis tre kuraĝa.

Se mi estus Boldt, mi ordonus lin mortpafi – pensis Kloss. Li nun jam sciis kiu volis uzi Ingrid-on por akiri kontakton kun la amerika inteligenteco. Sed kial fraŭlino Kield ne raportis al Müller? Aŭ eble ŝi raportis ĝin?

– Kion oni ordonis al vi serĉi ĉi tie?

Li silentis dum sufiĉe longa tempo.

– Parolu!

– Leteron – flustris Stolp. Kloss jam sciis, kion li volis.

– Ne moviĝu – li ordonis, kaj komencis malrapide retiriĝi al la pordo. Stolp tamen saltis; lerte, kun reflekso, tuj kiam li ĉesis senti la tuŝon de metalo.

Kloss estis pli rapida; potenca bato, unu el tiuj batoj kiujn li ekzercis horojn dum pluraj semajnoj, ĵetis Stolpon sur la plankon. Kloss por momento lumigis per sia poŝlampo lian vizaĝon kaj fermis la pordon malantaŭ si. Li kuris malsupren laŭ la ŝtuparo. Nun li sciis ĉion, li eĉ havis agplanon, nur tre malmulte da tempo...

* * *

La vilao de generalo Boldt situis malproksime de la urbocentro, en kvartalo kiu estĝis jam en la 1930-aj jaroj; oni devis transiri la Tiergarten-on kaj elsalti sur larĝan avenuon, grimpantan iomete supren. La domoj staris en ĝardenoj, baritaj de la strato per metala reto, bonordaj kaj puremaj, ĉiuj perfekte identaj. Numero 58 devus esti proksime. Kloss malrapidiĝis, poste saltis de sia motorciklo; li marŝis laŭ malplena trotuaro. Estis silento, aŭdiĝis nur bojado de hundoj.

La ideo estis ege riska, sed li sentis, ke li ne povas fari alie. Li devis esti certa, ke Ingrid Kield estas en la manoj de von Boldt kaj ke ŝi ne estos liberigita, se ŝi tute liberiĝos, ĝis la sekva tago. Li sciis, ke paroli kun la generalo ne estos facile, sed li havis kelkajn signifajn avantaĝojn en siaj manoj. Verdire ne estis sufiĉe da tempo por rekonstrui la enhavon de la ĉifrita noto, sed Kloss estis certa, ke tiu estis von Boldt, kiu kontaktis Kirsthoven-on pere de Ingrid. Stolp, ni diru, transdonis noton al fraŭlino Kield la antaŭan tagon por la loĝanta usona spionoficiro, kaj baldaŭ poste la generalo eksciis (eble de Schultz, ĉar Schultz ja ludis ian rolon en ĝi) ke Ingrid laboras por la Gestapo.

Li timis malkovron kaj decidis agi tuj.

Ĉu li ordonis likvidi Ingrid-on?... Se nur Kloss povus esti certa pri tio! Li konis tiujn generalojn, kiuj post Stalingrado komencis konspiri kontraŭ la Führer. Ili rigardis al la okcidento, sed estis pretaj batali la orienton ĝis la fino. Li ne povis do ignori la eblecon ke Boldt tamen interkonsentus kun Ingrid, kaj eble eĉ kun Müller...

Dume, li decidis plene uzi siajn atutojn. Ke ili estas pezaj, li provis tion dum telefona konversacio kun von Boldt. Li unue veturis al la stabejo de la Oberkommando der Wehrmacht, kie la generalo oficis. La deĵoranta oficiro akceptis lin surprizite kaj informis lin, ke von Boldt ne plu estas tie kaj ke telefoni hejmen estas permesita nur en ege gravaj aferoj. Kloss prezentis sin kaj demandis konekton.

– Mi akceptos neniun hodiaŭ – li aŭdis la voĉon de von Boldt kiam li raportis formale.

– Temas pri la tasko, kiun sinjoro Generalo atribuis al leŭtenanto Stolp – li diris mallaŭte kaj emfaze.

Estis silento ĉe la alia fino de la drato; la maljuna pruso verŝajne estis konsideranta.

– Bonvolu veni – li fine diris malglate en la aŭdilon.

Ĉe la pordego staris soldato de Wehrmacht. Kiam li aŭdis la nomon de Kloss, li premis la butonon kaj la pordo malfermiĝis salte; leŭtenanto Stolp jam atendis sur la ŝtuparo kondukanta al la vilao. Li estis sen ĉapelo kaj lia kapo estis bandaĝita.

Li ne devus rekoni min – pensis Kloss – mi provis ŝanĝi mian voĉon... kaj se li rekonos min...

– Sinjoro Generalo atendas – diris Stolp seke.

Li lasis sian mantelon en la vestiblo; li hezitis momenton, sed kunprenis la nigran tekon. Li pensis pri tiu ĉi plastplena ludilo, kiu ripozis trankvile inter la paperoj sur la fundo de la teko. Se ne estus alia maniero... Grandega ĉambro, pezaj mebloj, skribotablo sub granda portreto de Bismarck. Hindenburg kaj Clausewitz ankoraŭ sur la muroj.

Generalo von Boldt ne metis fotaĵon de la Führer en sia privata rifuĝejo. Li sidis en profunda brakseĝo malantaŭ la skribotablo, vigla, sunbruligita, monoklo iomete distordis lian vizaĝon. Li rigardis Kloss-on tiel, kiel oni rigardus sendisciplinajn subulojn, kiuj havis la nervon ĝeni siajn superulojn per siaj bagatelaj problemoj. La devizo de la generalo jam delonge estis: "En la sfero de mia aŭtoritato, nenio eksterordinara povas okazi."

Li ne premis la manon de Kloss, sed nur montris al li seĝon. La leŭtenanto tute ne intencis demeti siajn kartojn, almenaŭ ne tuj.

– Mi estas amiko de fraŭlino Ingrid Kield – li komencis kaj rigardis la generalon, sed la vizaĝo de la maljuna pruso restis senmova. – Mi havas kialon kredi – daŭrigis Kloss, ke Sinjoro Generalo disponas informojn (li opiniis, ke li lerte vortigis ĝin) pri la sorto de ĉi tiu junulino.

– Vi devas certe esti freneza! – diris la generalo, kaj Kloss pensis, ke ĉiu prusa oficiro perdus la lastan kuraĝon je la vido de la kolero de la generalo. Sed li ne estis prusa oficiro, kaj la senmova vizaĝo de Boldt vekis en li ne nur malamon, sed ankaŭ la pasion de hazardludanto.

– Kompreneble, Sinjoro Generalo eble neos – li diris trankvile – mi tiam venos al la konkludo, ke leŭtenanto Stolp memvole kaj sen ordono intencis traserĉi la loĝejon de fraŭlino Kieid, uzante ŝiajn proprajn ŝlosilojn...

– Miaj oficiroj agas nur laŭ ordono – diris la generalo, ekbruligante cigaron.

Li tamen estas iel lojala – pensis Kloss.

– Ĉu vi ĝenus ke mi fumos, Sinjoro Generalo? – li demandis.

– Ne – von Boldt grumblis sen doni al li cigaron.

– Do se – Kloss preskaŭ flustris – Stolp ne agis memvole, tiam tion, kion li serĉis, bezonis ĝuste vi, Sinjoro Generalo. Kaj la ŝlosiloj povis veni nur de Ingrid Kield, kiu malaperis mistere ĉirkaŭ la sesa kaj duono vespere.

– Kaj kion ŝajne serĉis Stolp? – la generalo elprenis sian monoklon kaj nun iom interesite rigardis Kloss-on.

– Sinjoro Generalo trovos la respondon al tio sen ajna malfacileco – la leŭtenanto respondis ĝentile.

– Sensencaĵo! Mi malamas insinuojn, junulo!

– Mi pensas – la kolero de la generalo faris nenian impreson je Kloss – ke Stolp malbone plenumis sian taskon.

Ili rigardis unu la alian; en la vivo de generalo von Boldt neniam estis tempo kiam li devis trakti iun Oberleutnant-on kiel egalan partneron.

– Kion vi fakte volas? — li grumblis. Kloss iomete ekridetis; la vizaĝo de la generalo ne plu estis tute senmova.

– Ne multe, Sinjoro Generalo. Konfirmon – li ne povis trovi la ĝustan vorton dum momento – ke Ingrid Kield estas je via dispono. Kaj informoj pri tio, kion vi intencas fari kun ŝi.

La generalo silentis. Post momenta hezito, li donis al Kloss cigaron. Kaj arĝentan tranĉilon.

– Kiel vi scias pri Stolp? – li demandis.

– Mi vidis lin en la loĝejo de fraŭlino Kield.

– Do vi batis lin tiel?

– Jes.

– Kion alian vi scias?

– Sufiĉe – diris Kloss. Li daŭre ne intencis demeti siajn kartojn.

– Vi scias nenion – diris la Generalo tute neatendite. – Ĉu vi iam revis pri laŭroj en Gestapo?

– Mi ne diris, ke mi intencas iri al Müller. Li serĉas fraŭlinon Kield memstare.

Li rigardis la generalon kaj pensis, ke li certe faris eraron. Von Boldt ridetis. Post momento la vizaĝo de la maljuna pruso malmoliĝis.

– Stolp diris al vi stultaĵojn. (Li ne kredas – pensis Kloss – ke mi trovis ĉi tiun noton, sed mi ne senerarigos lin.) Se vi estas honesta germana oficiro, kaj mi ankoraŭ traktas vin tiel – ĝi sonis preskaŭ patose – vi devus konfidi al mi kaj kompreni, ke ĉion, kion mi faras, mi faras por la grandeco de Germanio. – Li rigardis la portreton de Bismarck. – Via honoro kiel oficiro postulas al vi silenton kaj obeemon.

Maljuna stultulo – pensis Kloss kolere. – Se mi dirus al li, ke mi havas ĉi tiun noton por Kirsthoven... – Li rigardis sian tekon, kuŝantan sur la planko apud li. – Li povus ordoni, ke mi estu likvidita, kvankam la deĵoranta oficiro scias, ke mi iris al li... La deĵoranta oficiro silentos.

Li pripensis ĉion ĉi, kiam li diris:

– Do Sinjoro Generalo nenion diros al mi pri Ingrid Kield?

– Vi atingis nenion. – Kaj post iom da tempo: – Mi povas konsili al vi, junulo, ke vi forgesu ŝin.

Tio jam estas multe – pensis Kloss.

– Kaj bonvolu forgesi pri nia konversacio.

– Tre volonte, Sinjoro Generalo – sed ĝi sonis sufiĉe familiare.

– Tre volonte – li ripetis. – Se nur mi povus esti certa...

– Certa?

– Ke Ingrid Kield ne vorveturos per la matena trajno al Stokholmo.

Li pensis, ke li tamen diris tro multe. La vizaĝo de la generalo nun esprimis surprizon. Li premis la monoklon en sian okulon kaj rigardis Kloss-on kun vera intereso.

– Mi ne komprenas.

– Ĉu mi povus esti tiel certa?

– Ni diru tiel – diris generalo von Boldt.

– Tiukaze, Sinjoro Generalo, permesu al mi foriri.

Ni ambaŭ faris erarojn – li pensis dum li butonumis sian mantelon en la koridoro. – La maljuna pruso eĉ ne provis igi min rakonti al li tion, kion mi vere sciis, kaj mi diris iom tro multe. Se Ingrid konfesos al Boldt, kian taskon Müller donis al ŝi ĉi-vespere, la generalo eble divenos, pri kio temas kaj li havos min en siaj manoj. Sed ankaŭ mi tenas lin en la mano, do la pata situacio...

Nur li ne lasu Ingrid-on foriri! Mi scivolas, kio estos lia sekva movo? Kion li faros?

Generalo von Boldt diskis sekretan numeron kaj atendis longe antaŭ ol li aŭdis konatan voĉon. Poste li alvokis Stolp-on kaj ordonis ke oni konduku Ingrid-on Kield al sia kabineto.

* * *

Ingrid Kield, la knabino, kiun Hans Kloss malsukcese provis mortigi dum pli ol dudek horoj, sidis kontraŭe al la generala skribotablo.

– Ĉu vi fumas? – demandis von Boldt.

– Mi povas ne fumi kaj ne trinki – ŝi respondis, penante esprimi sian indiferentecon kaj malestimon per ĉiu gesto. Ŝi rigardis la portreton de Bismarck; la vizaĝo de la Fera Kanceliero ŝajnis pli agrabla kaj homa ol la vizaĝo de la posedanto de la kabineto.

– Mi ne ŝatas fari militon kontraŭ virinoj – deklaris von Boldt.

– Anstataŭe vi ŝatas teni malliberaj virinojn en via privata kelo – ŝi tuj respondis.

– Ni ne ludu blindludon, kara sinjorino. – La maljuna pruso premis la monoklon en sian okulon kaj etendis manon al la cigaro. – La gajnotaĵo estas tre alta. Kompreneble mi ne pensas pri mi kaj miaj subuloj, mi pensas pri Germanio. Vi memvole proponis vian helpon kaj konsentis transdoni la leteron, kiun vi ricevis de mi... – li klarigis sian gorĝon – al la ĝusta persono en Stokholmo.

– Mi plenumus mian promeson.

– Vi certe ŝercas – la generalo diris ĝentile. – Hodiaŭ matene oni informis min, ke vi estas... – li denove klarigis la gorĝon, – kunlaborantino de Müller el la Gestapo. Ĉu ĉi tio estas vero? – li diris akre.

Ŝi hezitis nerimarkeble mallonge.

– Jes, estas vero.

Von Boldt suspiris.

– Mi ne volis kredi ĝin – li diris – kiam mi ricevis tiun ĉi raporton. Mi ne demandas kial vi faris tiel, sed mi nun postulas klarajn kaj honestajn respondojn. Mi ne scias, ĉu mi povos redoni al vi vian liberecon, sed, sed mi ne ekskludas doni al vi ŝancon pluvivi. Bonvolu paroli. Kion scias Muller?

– Nenion – Ingrid respondis.

– Mensogo. – La Generalo ne levis la voĉon. – Kie estas mia letero?

– En mia loĝejo.

– Kie precize?

– Sinjoro Generalo – Ingrid rigardis lin unuafoje – Mi redonos la leteron al vi, se vi redonos al mi mian liberecon. Mi ĵuras, ke mi diris eĉ neniun vorton al Müller. Mi... – ŝi volis nun klarigi al li la plej malfacilan aferon, sed ŝi estis certa, ke li ne komprenos.

Kion povus scii prusa generalo pri amo? Ŝi vivis nur por Heini, pensis nur pri Heini. "Ni havas la rajton malami" – iam diris Heini. Kiam li mortis, ŝi ripetis ĉi tiujn vortojn, aldonante: "Ni havas la rajton venĝi." La venĝo iĝis la esenco de ŝia vivo. Ŝi fakturis la murdintojn de sia knabo... Ŝi sentis neniun penton aŭ kompaton kiam ŝi transdonis sekvajn viktimojn al Müller. "La morto de Heini Kötl – konstatis la Hauptsturmführer – kostos ilin tre multe. – Kaj li aldonis: – Mi komprenas kaj aprezas vian malamon. Mi ankaŭ malamas."

Ŝi eksentis, ke la Generalo rigardas ŝin atente.

– Mi... – ŝi ripetis. Kaj ŝi aldonis sentone: — Mi laboras nur kontraŭ poloj.

La Generalo silentis momenton; lia senmova vizaĝo ŝajnis kvazaŭ mildiĝi.

– Se mi povus kredi ĝin... – li levis la ŝultrojn. – Malgrandaj kaj ne tre lertaj mensogoj, mia kara sinjorino. Sincereco estas pruvata alie.

– Mi pensis – ŝi flustris mallaŭte – ke vi, la komandanto de Heini, fidus min. – Fakte, ŝi preskaŭ ne plu zorgis, ĉu aŭ ne la maljunulo degnos fidi ŝin. Ŝi timis reveni al Stokholmo, ŝi timis resti sola. Ŝi iam petis al Müller ke li donu al ŝi vere riskan taskon; ŝi estis preta veturi al Varsovio, kiun ŝi neniam vidis, kaj vidi la stratojn, kie Heini mortis, la homojn, kiuj rigardis lian morton de siaj fenestroj kaj, eĉ se ili ne pafis, tamen ĝojis pro la pafo.

Kaj Heini estis kun ili. Mortigante lin, ili perfidis lin. Tial ŝi – perfidis.

– "Vi komprenas nenion pri ĉi tiu milito – Heini kutimis diri – vi estas stulteta svedino. Tamen tre aminda – li tuj aldonis".

– Ĉu mi estas supozata fidi la Gestapo-kunlaborantinon? – diris la Generalo. Kaj tuj poste venis la vortoj, kiujn ŝi preferus neniam aŭdi. Al Ingrid ŝajnis, kvazaŭ ŝi estus subite vekita el sia dormo kaj enkondukita en realon tiel kruelan, tiel nudan kaj sen ĉian signifon, ke ĉio, kio povus okazi poste, estus nur doloro kaj malespero.

– Fidi virinon – ripetis la generalo – kunlaborantan kun la sama Müller, kiu murdis la plej proksiman al ŝi homon.

– Kion vi diris?! – ŝi ekkriis. – Heini-on mortigis poloj.

La generalo ne konis kompaton.

– Tio ĉi estas la oficiala versio, kara sinjorino – li klarigis. – Mi ne plu havas kialon kaŝi ĝin. Montriĝis, ke leŭtenanto Kötl estis perfidulo kaj kunlaboris kun pola subtera organizo. Müller mem murdis lin. Mi nature preferus militkortumon, sed ankaŭ la metodo de Müller havas siajn bonajn flankojn. La parencoj de Kötl, kaj ĉefe lia patro, ne havis iajn ajn problemojn, kaj vi... Mi pensis, ke Müller ĉion klarigis al vi...

Ŝi silentis. Ŝi jam ne sciis kiel plu prori.

Ŝajnis al ŝi, ke ŝi aŭdas la voĉon de Heini: "Vi estas nur stulteta svedino"... Poste ŝi pensis pri la homoj, kiujn ŝi transdonis en la manojn de la Gestapo. Ŝi vidis la vizaĝon de la homo mortigita ĉe la stacidomo. – Ĝi malsukcesis" – Müller diris. Müller preferis murdi mem.

– Mi ankoraŭfoje ripetas mian demandon – daŭrigis la Generalo – kie estas mia letero?

Kiom ŝi nun zorgas pri generalo von Boldt aŭ pri lia letero al Kristhoven? Ŝi silentis, rigardante la Generalon per malamaj okuloj.

– Vi ne volas paroli! – la generalo jam komencis perdi sian paciencon. – Kaj eble vi ŝatus diri al mi, kiu estas leŭtenanto Kloss? Kial li tiom interesiĝas pri vi?

Kloss? Ŝajnis al ŝi, ke la vespero ĉe la "Ora Drako" apartenas al la ekstreme malproksima pasinteco.

– Kloss tre deziris, ke vi ne prenu la matenan trajnon al Stokholmo. Kial? Ĉu vi aŭdas min?

– Mi aŭdas – ŝi diris kontraŭvole… Kloss tre deziris… Ŝi pensis, ke Müller serĉas ŝin malpacience kaj ke ankoraŭ unu plia homo, la homo, kiun ŝi estis renkontonta en la stacidomo, baldaŭ estos en mortdanĝero… – Lasu min foriri libera – ŝi flustris.

– Unue vi diros al mi ĉion. Bonvolu pensi pri tio. Mi donas al vi tempon ĝis mateno.

La kelo, al kiu oni denove alkondukis ŝin, estis sufoka kaj malseka. Alte super la malmola benko estis strikte fermita, kradita fenestro. Sur la ŝtonplankon Wehrmacht-soldato metis glason da teo kaj teleron da pano sternita per margarino kaj konfitaĵo. Ili ne intencis malsatigi ŝin.

– Mi ne manĝos – diris Ingrid.

La soldato, juna knabo kun kasko kaj maŝinpafilo, rigardis ŝin kun preskaŭ vorema scivolemo... Eble li vidis ŝin sur la scenejo? Eble li neniam havis aferon kun virinoj kiel ŝi, kun virinoj el alia mondo.

– Manĝu, Fräulein – li flustris milde. Poste li ĵetis sian mantelon sur la benkon. – Estas malvarme nokte.

Li foriris, singarde fermante la pordon post si. Ŝi aŭdis klakon de ŝlosilo. En la pordo estis iu simila al gvatfenestreto, mallarĝa fenestro, aŭ pli ĝuste fendo, tra kiu ŝi vidis malhelan koridoron kaj soldaton sidantan sur tabureto ĉe la muro. Li metis la aŭtomaton apud si, demetis ŝuon, ŝtrumpeton kaj masaĝis sian piedon. En la domo regis jam plena silento. Ingrid paŝis tien kaj reen la mallarĝan spacon inter la pordo kaj la benko, kalkulante siajn paŝojn, penante ne pensi, ne senti, ne deziri. Kaj tamen ŝi sentis kaj deziris. Ŝi sciis, ke ŝi devas eliri el ĉi tie, ke ŝi denove estas venkita de deziro al venĝo, kaj tiam... Ŝi jam sciis, kio okazos poste kaj ŝi sentis nenian timon...

Post kelkaj minutoj ŝi jam havis planon preta; ŝi iom kompatis tiun ĉi soldateton, kiu ĵetis sian mantelon sur la benkon, sed eĉ se ŝi estus devinta mortigi lin, ŝi mortigus lin senhezite.

Ŝi malbutonumis sian bluzon, komencis frapi la pordon, poste ekkriis. .. Klakis la seruro, li staris sur la sojlo, kun la aŭtomato sur la ŝultro.

– Kio okazis, Fräulein?

– Mi sufokiĝas – ŝi kriis. – Mi ne havas aeron por spiri. Bonvolu malfermi la fenestron. Tro alte por mi.

Li rigardis supren al la kradita fendo, ekstaris sur la benko, sed la aŭtomato ĝenis lin, do li apogis ĝin kontraŭ la muro.

Ĉio iris kiel ŝi imagis. Li baraktis kun la fenestro ĉar ĝi estis firme fermita; finfine ĝi cedis. Li singarde malsupreniris de sur la benko, kaj ĝuste en tiu momento Ingrid kaptis la maŝinpafilon kaj frapis lin sur la kapon per la kolbo kiel eble plej forte. Li ruliĝis de la benko, aŭ pli ĝuste li sidiĝis sur la plankon, kaj esprimo de surprizo frostiĝis sur lia vizaĝo. Ŝi elkuris en la koridoron.

La ŝtuparo kondukis al ia halo, granda kaj malluma. Ingrid palpis la pordon, malfermis ĝin singarde kaj trovis sin en kuirejo. Ŝi vidis grandan fenestron kaj la lunon pendantan super la ĝardeno. Estis silento tra la tuta domo. Ŝi estis libera. Post momento li saltos el la fenestro kaj trans la barilon ĉirkaŭantan la vilaon. Ŝi trovos sin en fora, nekonata kvartalo de Berlino. Ŝi ekiros piede al la urbocentro.

* * *

Dum Ingrid Kield parolis kun generalo von Boldt, Kloss iris laŭ longa, brile lumigita koridoro de la Abwehr-konstruaĵo. La deĵoranta oficiro malfermis la pordon; ili trovis sin en la unua sekretariejo. La kapitano sidanta ĉe la skribotablo rigardis Kloss-on kaj levis la telefonan aŭskultilon. Li raportis, atendis respondon kaj fine grumblis:

– Bonvolu pluiri.

Ĉi tiu ceremoniaro estis ripetita ankoraŭ dufoje pli. Antaŭ ĉiu pordo staris suboficiro de Wehrmacht, rekta kaj indiferenta, pli simila al statuo ol gardostaranto. Kloss iam vizitis la admiralon kaj konis tiun ĉi ceremonion, kiu tiutempe ŝajnis al li pli amuza ol minaca. "Metodo por influi la imagon," – li pensis atendante en la lasta sekretariejo antaŭ la skribotablo ne plu de la kapitano, sed de la subkolonelo.

Kiam li enveturis la parkejon de la Abwehr por flankenmeti la motorciklon kaj vidis Schultz-on, li tuj komprenis, ke generalo von Boldt faris sian venontan movon pli rapide ol li atendis.

– La maljunulo mem volas vidi vin – diris Schultz. – Tuj!

Do Boldt telefonis la admiralon! Ĉu povas esti, ke Canaris serĉis kontaktojn kun usona inteligenteco per la maljunaj prusoj? Kloss komprenis, en kiel danĝera situacio li troviĝis. Admiralo ne estas Boldt! Ĉiuj avantaĝoj, kiujn havas Kloss, povas tuj turni sin kontraŭ li. La intencoj de la estro de germana inteligenteco restos sekretaj, ĉi tiu maljuna ludanto neniam faras ion rekte, la intrigoj, kiujn li teksas, ĉiam estas plurtavolaj; eble li ludas Boldt-on kontraŭ Himmler, aŭ eble li intencas elvendi Boldt-on, akirante la fidon de la Führer, ĉar estis li, ne Kaltenbrunner, kiu malkovris la konspiron... Cetere oni ne scias, kion Boldt diris al li. Do kian taktikon oni adoptu? Kloss decidis, ke ekzistas nur unu ŝanco...

– Bonvolu lasi vian tekon kaj armilon en la sekretariejo – diris la subkolonelo. Li malfermis la larĝan pordon.

De la sojlo ĝis la skribotablo situanta ĉe la malantaŭo de la grandega ĉambro – dekduon da paŝoj. Kloss marŝis kvazaŭ sur ekzerckampo, kaj poste frostiĝis rigardante la admiralon, malgrandan kaj nerimarkeblan sub la granda portreto de la Führer. La estro rigardis lin kun la mezbona intereso de enuigita superulo. Lia vizaĝo estis simila al rabobirdo.

– Hans Kloss – li diris – leŭtenanto. Por kiu vi laboras?! – li ekkriis.

Kloss sciis, ke respondoj devas esti donataj tuj kaj senpripense. Ĉio dependas de tio, ĉu tiu ĉi sekretmilita specialisto trovos liajn vortojn kredindaj.

– Mi laboras por vi, Sinjoro Admiralo!

– Kial vi interesiĝas pri Ingrid Kield?

– Mi enamiĝis al ŝi – la respondo de Kloss estis donita sen sekundo da hezito.

La admiralo silentis. Li denove rigardis Kloss-on kaj verŝajne konsideris ĉi tiun respondon.

Li mezuris ĝian probablecon.

– Vi certe estas idioto, Kloss! — li grumblis.

– Jes, Sinjoro Admiralo – tuj deklaris la leŭtenanto. Li ankoraŭ havis esperon; estus bona solvo, se Canaris kredus ke Kloss estis pli de komediulo.

Mallerta amanto kaptita en ludo, kies sencon li ne povas kompreni.

– Do ni jam konstatis tion – la admiralo subite ridetis, iom pli milde. – Kaj nun rapide, kion vi scias?

Oni devas paroli vere rapide, senhezite, sen elekti vortojn. La admiralo povas tuj rekoni ajnan falsan tonon. Kloss rakontis do, ke Ingrid malaperis kaj li decidis serĉi ŝin memstare kaj tiucele li iris al ŝia loĝejo. Tie li surprizis Stolp-on, adjutanton de generalo von Boldt, kiu konfesis al li, ke li serĉas leteron laŭ la ordono de sia superulo.

– Mi estis certa, Sinjoro Admiralo – diris Kloss – ke temas pri amleteroj skribitaj de la generalo al fraŭlino Kield. Fraŭlino Kield verŝajne ne volis redoni ilin al li, kaj la Generalo timis embarason. Mi suspektis, ke la Generalo provis intertrakti kun fraŭlino Kield kaj ke ŝi estas en lia loĝejo. Mi konfesas, ke mi agis pro ĵaluzo kaj timo por mia amatino...

Ĉu li kredos? Ĉu ekzistas ia ajn ŝanco, ke li englutu ĉi tiun fablon?

– Ĉu vi ĉantaĝis la generalon?

– Mi opinias, Sinjoro Admiralo, ke tiu ĉi termino ne taŭgas.

La admiralo denove pripensis lian respondon. Li eĉ duonfermis la okulojn; li verŝajne estis tre laca, lia vizaĝo ŝajnis preskaŭ griza.

– Vi mensogas, Kloss – li fine diris mallaŭte. – Tute lerte, sed vi mensogas. Vi ne estas tia idioto, kian vi ŝatus ludi en mia kabineto.

– Mi estas sincera, Sinjoro Admiralo! – ekkriis la leŭtenanto. Tamen, li sentis, ke li estas nur unu paŝon for de trofari ĝin.

– Sincereco! – grimacis la admiralo – En nia servo! Mi aŭdis iomete pri vi. Bone... Mi pretas engluti ĉi tiun version – lia voĉo sonis ironie. – Mi supozas, ke vi ne volas kaŭzi al via superulo ajnan problemon per... sensencaĵoj. Ĉar ili estas sensencaĵoj, ĉu ne? – Aperis impereca tono. – Se ni ambaŭ scias ion, tio estas, se vi pensas, ke ankaŭ mi scias, tio estas nur supozo. Ĉu ni komprenas unu la alian?

– Jes, Sinjoro Admiralo – respondis Kloss.

– Tial do oni devas silenti. Vi jam forgesis ĉion. Kaj vi rememoros nur laŭ mia eksplicita ordono. Se mi donos tian ordonon, tiam via memoro refreŝiĝos. Kaj se vi volus labori por iu alia, mi trovus vin eĉ subtere. La homo de Müller parolis kun vi kaj Schultz antaŭ kelkaj horoj, ĉu ne?

– Jes, Sinjoro Admiralo.

– Ili interesiĝas pri ĉi tiu kazo. Mi pensas, ke la versio, ke generalo von Boldt havis ion ajn rilatan al Ingrid Kield, estas pure produkto de via fantazio. Eble vi sonĝis pri ĝi.

– Jes, Sinjoro Admiralo!

La admiralo ironie ridetis.

– Viaj emociaj statoj tute ne interesas min, Kloss, sed forgesu pri Ingrid Kield. Por ĉiam.

Kloss prenis sian mantelon kaj tekon el la sekretariejo. Verŝajne ili ne rigardis en la tekon! Se ili enrigardus, li havus malmulte da ŝanco forlasi ĉi tiun konstruaĵon. Li palpis la formojn de sia plasta ludilo tra maldika haŭto. Estas!

Li malrapide moviĝis laŭ la larĝa koridoro, preterpasante la gardistojn ĉe la pordoj. Ĉi tiuj vivantaj statuoj ŝajnis ne rimarki lin. Li profunde enspiris nur kiam li trovis sin sur la strato. Sed li ne havis iluziojn; ĉi tio ne estis la fino, ĉi tiu nokto verŝajne alportos al li pli ol unu surprizon. Post ĉio, Müller kaj liaj homoj serĉas Ingrid-on Kield ĉie en Berlino; ĉu la Hauptsturmführer ordonis observi lin? Eĉ se tiel, Kloss kredis ke li sukcesis perdi la Gestapo-hundojn survoje de la stabo ĝis Boldt. Tamen li ne estis certa. Li decidis iri hejmen kaj atendi la alvokon fare de Müller; li ne dubis, ke tio okazos.

Plej malbona estas – li pensis – ke mi trovas min inter Canaris kaj Kaltenbrunner. Tamen, ĝi ankaŭ havas siajn bonajn flankojn. Informo pri Abwehr-intrigoj kaj provoj establi kontakton kun la amerikanoj estos utila al centrejo. Oni devas observi la manojn de la aliancanoj! Kaj la komploto de la oficiroj?

Nevole, li kunpremis la lipojn malestime; li ne fidis al ili, kompreneble, al tiuj sinjoroj en uniformoj plenumantaj ĉiujn ordonojn de la Führer en la Oriento kaj la Okcidento. Li estis preta savi ilin de la Gestapo se eble, sed nenio pli. Kiel ajn, Hauptsturmführer Müller ne multe lernos de li.

* * *

Tamen, la invito al la Gestapo venis multe pli frue ol li atendis. Antaŭ ol li atingis Kurfurstendamm, nigra aŭto bremsis ĉe la trotuaro. Fritz Schabe elsaltis el ĝi kaj sufiĉe ĝentile invitis Kloss-on enen. Sidante inter la SS-uloj, kies vizaĝoj estis same senmovaj kiel tiuj de la gardostarantoj ĉe Canaris, la leŭtenanto konsideris du aferojn, kiuj nun ŝajnis al li plej gravaj: ĉu Müller scias pri lia vizito al Boldt, kaj kion fari kun la nigra teko? Se ili traktos lin kiel arestito, ili forprenos la tekon. Kaj tiam... Li sentis amaran guston en la buŝo. Ĝi estos la fino kaj li havas neniun cianidon ĉe si. Ĉu li eltenos? Oni devas igi la Gestapo-ulojn al pasio; tiam estas ŝanco ke ili pafos sufiĉe frue.

En la kabineto de Müller brulis hela lumo. Kloss sidis sur seĝo meze de la ĉambro. Li tenis la tekon sur siaj genuoj. Li devos sukcesi atingi internen per la mano; ĉi tiu konscio havis trankviligan efikon. La pasio de ludanto, la pasio de pokerludanto, pri kiu li iam hontis, kaj kiu ja helpis lin en la plej malfacilaj momentoj.

– Diru, kie estas Ingrid Kield?! – muĝis Müller. Kloss silentis.

– Parolu! – ekkriis la Gestapo-ulo. Tamen, la metodoj de ĉi tiu specialisto estis sufiĉe primitivaj.

– Mi ŝatus memorigi vin – diris Kloss – ke vi parolas kun germana oficiro.

Dum momento li pensis, ke Müller tuj batos lin; li vidis lian vizaĝon tre proksime: ŝvelintaj okuloj kaj fluganta gorĝnodo. Tamen, la Gestapo-ulo regis sin.

– Sinjoro ne volas paroli– li trenis parolon. Li emfazis la vorton "sinjoro". – Ni havis aferojn kun diversaj germanaj oficiroj.

– Mi ne scias – deklaris Kloss trankvile. – Bedaŭrinde, mi ne povis determini kie estas Kield.

Lia malvarmeco kaj korekteco malekvilibrigis la germanojn.

– Pri kio temis la konferenco kun la admiralo? – demandis Müller.

Do ili scias tion – pensis Kloss.

– Bonvolu telefoni la admiralon – li tuj respondis.

– Vi mokas nin! – ekkrieg0is Müller – Vi verŝajne neniam havis aferon kun la Gestapo. Kiel vi scias, ĉu vi eĉ forlasos ĉi tiun lokon... mi... – li sufokiĝis per siaj propraj minacoj.

Nun – pensis Kloss. Li eksaltis de la seĝo. Lia kriego neniel estis pli malalta ol tiu de Müller.

– Mi hontas pri vi! – muĝis Kloss. – Vi kondutas kiel simplaj SS-uloj! Kiel vi traktas oficiron, kiu volas kunlabori kun vi! Kiel malamikon!

– Ĉu vi volas kunlabori kun ni? – ripetis Müller. Aperis mieno de surprizo sur lia vizaĝo. – Ĉu vi ŝatus cigaredon, Oberleutnant?

Do la kriado bonege efikas je ili – pensis Kloss.

– Mi ŝatus fumi – li diris.

– Do ni prudente parolu. Bonvolu sidiĝi. Ĉu la interparolo kun la admiralo koncernis Ingrid-on Kield?

Kloss enspiris la fumon de la cigaredo. Li sentis sin kiel pokerludanto kiu havas du parojn kaj ne povas lasi iun kontroli. La kontraŭulo havis almenaŭ plenan domon.

– Kaj jes kaj ne – li diris.

Malfido revenis al la vizaĝo de Müller.

– Kion ĝi signifas? – li grumblis.

– La admiralo – diris Kloss malrapide – tre ŝatus scii kial vi interesiĝas pri Ingrid Kield. Li riproĉis nin, tio estas mi kaj Schultz, pro tio, ke ni lasis ŝin forgliti el niaj manoj. Li opinias, ke ŝi estis ekspluatebla.

– Ho jes! – estis malfacile scii ĉu Müller kredas.

– Do vi opinias, ke la admiralo ne scias, kie estas tiu ĉi Kield?

– Li ne scias – diris Kloss. Samtempe, li pensis, ke tute ne estas neeble, ke Canaris volos lin vendi iam; li ne donus unu pencon por la lojaleco de la estro de germana inteligenteco, sed nun li ne povis ludi ĝin alie.

– Ni supozis – diris Müller – ke la Abwehruloj tamen havis siajn manojn en ĉi tio. Ili ŝtelis de ni bonegan agentinon – li ekkriis, denove perdante la regadon de si – ĉar ili ĵaluzas pri mia sukceso kontraŭ mi. Canaris ŝatus pruvi al la Führer, ke nur lia aparato kalkulas. Sed li ne sukcesos.

– Sinjoro Standartenführer – diris Kloss kaj denove sentis la venton de la granda ludo – hieraŭ vespere mi estis kun Ingrid ĉe la "Ora Drako". Mi vidis ŝin paroli kun iu junulo en civilaj vestaĵoj en drinkejo...

Ambaŭ Gestapo-uloj aŭskultis kun granda atento, kaj Kloss daŭrigis sian fantazian rakonton. – Mi tute ne donis al ĝi gravecon, kompreneble, mi eĉ forgesis pri tio, nur malfrue ĉi vespere mi iel asociis ĉi tiun fakton kun la malapero... (Tamen, se Boldt forlasos Ingrid-on, mi aspektos stulte – li pensis. Post la interparolo kun la admiralo, li ne plu kredis, ke tio estis ebla). Nu...

– Kiel aspektis ĉi tiu viro?! – Müller ekkriis.

– Alta. Lia vizaĝo estis svelta, longforma. Karakteriza cikatro sur vango, simila al tiu de s-ro Schabe...

Li haltis. Muller rigardis suspektinde sian asistanton.

– Bedaŭrinde, mi ne aŭdis ilian konversacion, sed kiam mi preterpasis ilin, kelkaj vortoj fiksiĝis en mia memoro: morgaŭ en Potsdamo.

– Kial vi nenion diris?

– Mi estis ĵaluza pri Ingrid. Mi pensis, ke ĉi tio temas pri rendevuo. Mi veturis ĉirkaŭ Potsdamo nokte...

– Ha, vi do estis sur motorciklo en Potsdamo?

– Jes – diris Kloss.

– Schabe! – Muller ekkriis. – Rezervon kaj al Potsdamo! Ĉu vi volas veni kun ni?

– Ne. Mi preferas jam reveni hejmen – li deklaris. – Mi pensas, ke mi havas sufiĉe por hodiaŭ.

* * *

Sed li tamen ne atendis ĉi tion. Kiam ili eniris la garaĝon ĉe la malantaŭo de iu korto kaj kiam li rigardis iliajn vizaĝojn, malvarmajn kaj deciditajn, li komprenis, ke la plej malfacila parto ankoraŭ estas antaŭ li. Ili atendis lin apud la konstruaĵo de la Gestapo. Ili eliris el la ombro kaj prenis lin je la brakoj... Schultz kaj Stolp: la eleganta Schultz kaj la mallerta adjutanto de Boldt kun la kapo ĉirkaŭvolvita per bandaĝo.

– Vi estas frenezaj! – li diris.

Ili kondukis lin, daŭre silentaj, en tiun ĉi garaĝon kaj tie ili ambaŭ eltiris pafilojn. La pafilon de Kloss Schultz metis en sian mantelpoŝon.

– Hans – li diris – Hans, dupo... vi pensis, ke vi povus trompi nin. Mi diris al vi: ne forlasu la "Oran Drakon". Vi paŝis en aĉan situacion, knabo.

– Vi laboras kune – konstatis Kloss. – Mi divenis tion.

– Ne dorlotu lin! – Stolp grumblis: – Li estas tiu, kiu faris tion al mi. – Li pasigis la manon sur sian frunton. – Parolu! – li turnis sin al Kloss – kion vi diris al Müller?

Kloss subite ekridis. Ege idiota situacio! Kia volvaĵejo! Ili rigardis lin kvazaŭ li estis frenezulo...

– Parolu! – Stolp muĝis.

– Malsaĝulo – diris Kloss – se mi dirus al ili ion ajn, vi ne ŝajnigus esti herooj ĉi tie. Cetere: kontrolu ĝin post unu horo: Müller ne venos al Boldt kaj ne trovos fraŭlinon Kield.

– Tio ĉi jam ne plu gravas. – diris Schultz. – Ĉi tiu knabino forkuris.

Ĉi-foje li sukcesis kolerigi Kloss-on. Do ĉio estas vane.

La tuta komplika konstruo kolapsis kiel kartdometo. Ingrid Kield denove estas libera! La mortminaco pendas ne nur super la kurierino! Ankaŭ super li.

– Idiotoj! – li eksplodis. – Kiel vi povis lasi ŝin eskapi! Diabloj prenu vin... – li preferus sakri en la pola. La germanaj sakraĵoj ne havis ĉi tiun sukecon.

Ambaŭ oficiroj rigardis lin kun granda miro. Tiu ĉi eksplodo certe estis sincera; ili ne povis dubi pri tio.

– Do Vi ne helpis ŝin eskapi?

Ili pensis, ke tio estas li! Nu, kompreneble, ili havis kialon pensi tiel. Nun ili komprenas nenion.

– Mi ne kaŝos la fakton, ke ni estas en malbona situacio – diris Schultz. – Ingrid Kield scias tro multe. Vi ankaŭ scias multon...

– Sed ni havas vin ĉi tie – finis Stolp kaj malsekuris la pafilon.

– Mi tre bedaŭras, Hans. – Ankaŭ Schultz malsekuris sian pistolon.

– Kaŝu tiujn pafilojn. – Ne estis timo en la voĉo de Kloss. Nur kolerego. – Vi estas malsaĝuloj, malbenitaj malsaĝuloj! Via tuta oficira konspiro estas infanludo, bombono por la Gestapo... Vi kondutas kiel klaŭnoj... Kion vi pensas, Schultz, ke mi ne sciis protekti min? Okaze de mia morto, la letero al Kirsthoven trafos en la ĝustajn manojn – nun li montris siajn atutojn. Li devis elmeti ilin! Kaj ĉar li iom blufis...

– Vi scias! – ekkriis Schultz.

– Mi scias... Kaj eĉ pli. Mi volas savi vin, idiotoj, mi volas savi vin ankoraŭ ĉi-foje... Kaŝu fine tiujn pafilojn!... Kvankam vi ne utilas, vere... Vi estas senvaloraj, sinjoroj oficiroj...

Schultz enŝovis sian pafilon en la pistolujon. Stolp, post momenta hezito, faris la samon.

– Mi ŝatus trakti vin kiel aliancanon, Hans – li diris.

– Traktu min kiel vi volas – Kloss levis la ŝultrojn.

Poste li malimplikos ĉi tiun kazon kaj ludos ĝin ĝis la fino. Nun li interesiĝis pri io alia: je kioma horo Ingrid eskapis, kiel, kiom da tempo ili ankoraŭ havas. Ĝuste tio: kiom da tempo restas.

* * *

Li supreniris la ŝtuparon de la domo ĉe Albertstrasse. Li rezonis jene: Ingrid povus fari unu el du aferoj: aŭ ŝi revenos hejmen kaj de tie vokos Müller-on, aŭ ŝi iros de la vilao de Boldt al la Gestapo kaj venos ĉi tien kun Müller por kolekti siajn aĵojn. Ŝi certe bezonis pli ol unu horon por atingi la urbocentron ĉi-hore. Ŝi devis esti ĉe la stacidomo je la dua matene por transdoni la vojaĝantan de Parizo kurierinon en la manojn de la Gestapo. Ŝia trajno al Stokholmo estis du horojn poste. Oni do supozu, ke ŝi pasigos ĉi tiujn du horojn ĉe la stacidomo. Li rigardis sian horloĝon: estis la unua kaj kvin minutoj. Se Ingrid volas havigi siajn aĵojn ĝustatempe, ŝi devus esti tie plej malfrue en dudek minutoj.

Subite venis al li nova ideo: kaj se oni risku?

La apartamenta pordo estis ŝlosita. Kloss longe aŭskultis la silenton, kiu regis interne, poste elprenis sian mirindan poŝtranĉilon el sia poŝo. La seruro cedis eĉ pli facile ol antaŭe. Nenio ŝanĝiĝis en la loĝejo; la sama malordo regis ĉi tie, la roboj de Ingrid kuŝis sur la planko. Kloss paŝis al la telefono kaj diskis la numeron de Müller. Li estis certa, ke li trovos la Hauptsturmführer-on en la Gestapo. Li Atendas raportojn; liaj operaciaj grupoj traserĉas Potsdamon. Li aŭdis krion. Müller eĉ kriis per telefono. Li metis poŝtukon al sia buŝo kaj, ŝanĝante la voĉon, diris: – Fraŭlino Kield estas en sia loĝejo!

– Kiu parolas? – demandis Muller.

Kloss interrompis la konekton. La estro de la Gestapo devus esti ĉi tie en maksimume dek du minutoj. Li malfermis sian nigran tekon kaj ĝustigis la plastan "ludilon" je la unua kaj tridek kvin minutoj.

Mi supozas, ke mi ne eraris – li pensis.

Li ekvidis grandan vazon sur malalta tablo. La perfekta loko por eksploda ŝargo. Neniu eskapos el ĉi tiu ĉambro viva!

Kiam ĉio estis jam preta, li moviĝis al la pordo, sed ĝuste tiam li aŭdis la tinton de la seruro. Li havis nur tiom da tempo por salti malantaŭ la buntan kurtenon sur la balkona pordo.

Ingrid Kield eniris. Kloss vidis ŝin tra la fendo. Li rigardis sian horloĝon: dek kvin minutojn de vivo. Jen kiom ŝi havis! Kaj li?

Nun li pensis pri si. Li ja ankaŭ ne forlasos ĉi tiun ĉambron... Li pensis, ke Ingrid paŝos al la telefono, sed ŝi sinkis en seĝon, li vidis ŝian dorson. Fraŭlino Kield ploris.

Kloss subite sentis kompaton; nenecesan, nepravigeblan kompaton.

Li denove rigardis sian horloĝon: dek kvar minutojn ĝis la ŝargo eksplodos. Li pafos tiun ĉi knabinon kaj foriros antaŭ ol Müller aperos. Li malsekurigis la pafilon. Tamen li agis tro malrapide, kvazaŭ en la lantmova filmo; oni devas ekkrii kaj devigi ŝin leviĝi. Li ja ne mortpafos plorsingultan virinon en la dorson. Tro malfrue! Li aŭdis voĉojn en la ŝtuparo, poste paŝojn. Ingrid ne ŝlosis la pordon! Hauptsturmführer Müller aperis en la ĉambro.

– Finfine! – li ekkriegis. – Kio okazis ĉi tie? Kie vi estis? Kiu ĵus telefonis min? – Li peze sidiĝis sur la seĝon, kun la dorso al la balkona kurteno. – Ni ankoraŭ havas iom da tempo. Bonvolu rakonti.

– Mi havas nenion por diri – diris Ingrid trankvile.

– Kiel do? Mi ne komprenas. Mi ne rekonas vin.

– Bonvolu lasi min sola!

– Kion diable tio ĉi signifas? Ni baldaŭ iros al la stacidomo. Vi devas ŝanĝi viajn vestojn. Mi diris al Fritz aĉeti tri diantojn. Hodiaŭ ni estos pli singardaj.

– Bonvolu ne kalkuli je mi – deklaris Ingrid per la sama tono. – Mi iros nenien kaj mi perfidos neniun al vi. Ĝi estas finita.

– Kion vi diris?! – muĝis Müller. Li saltis de la seĝo kaj ŝvebis super Ingrid.

– Mi diris, ke mi ne plu kunlaboros kun vi. Estis vi, kiu mortigis Heini-on.

Pliaj dek minutoj! Estas Gestapo-uloj sur la ŝtuparo, Schabe staras en la koridoro. Restas nur unu ŝanco: la balkono. Sed la balkono povas esti uzata lastminute; tridek sekundojn antaŭ la eksplodo. Kaj ĉi tiu knabino?

Ŝi perfidis pro venĝo – pensis Kloss. – Kaj la maljuna pruso diris al ŝi...

– Vi pagos al mi por ĉi tio – li aŭdis la voĉon de Ingrid. Müller apogis la manon sur la vazo.

– Ĉu vi pensas, ke estas tiel facile disiĝi kun ni?

– Ne gravas por mi!

– Vi ne havas imagon. Vi ne scias, kio atendas vin. – Verŝajne kostis al li multe mallaŭtigi sian voĉon. Li devigis sin esti milda. – Bonvolu trankviliĝi. Mi donas al vi tri minutojn. Bonvolu ŝanĝi kaj ni iros al la stacidomo...

Li forlasis la ĉambron kaj malfermis la antaŭan pordon. Kloss aŭdis levitajn voĉojn; Müller parolis kun Schab. Ankoraŭ kvin minutoj! Li disŝovis la kurtenojn kaj, tenante en la mano la malsekurigitan pistolon, ekstaris antaŭ Ingrid. Ŝi ne kriis. Ĉi tiu knabino tamen regis sin mem.

– Mallaŭte – li flustris kaj malfermis la balkonan pordon. – Ni forkuru!

– Vi...

– Jes. Unu el tiuj, kiujn vi perfidis. Rapide!

– Ne.

– Vi mortos en tri minutoj. Eksploda ŝargo.

– Ne.

La paŝoj de Müller. Kloss saltis sur la balkonon. Kiam la Hauptsturmführer eniris la ĉambron, li vidis Ingrid-on fermi la balkonpordon.

– Iom da aero – ŝi diris.

– Vi ankoraŭ ne sukcesis ŝanĝiĝi! – muĝis Müller. Schabe staris apud li.

Ŝi sidiĝis ĉe la tablo.

– Mi ankoraŭ ne sukcesis ŝanĝiĝi – ŝi diris – kaj mi pensas, ke mi povos sukcesi. – Ŝi ankoraŭfoje rigardis sian horloĝon kaj tio estis la lasta afero, kiun ŝi faris konscie. Tri minutoj estis pasantaj.

Kloss saltis sur la balkonon de la najbara apartamento. La pordo al la interno estis malfermita. Estante tre mallaŭta, marŝante piedpinte, li eniris ies dormoĉambron; iu viro ronkis sur la lito. Kloss eliris en la koridoron, malfermis la enirpordon...

La horloĝmanoj haltis precize je la unua kaj tridek kvin, kiam li trovis sin sur Albertstrasse. Potenca eksplodo skuis la aeron, kaj momenton poste aŭdiĝis la plorado de gestapo-aŭto-sirenoj.

Kloss malrapidigis sian paŝon... Li malrapide marŝis laŭ la trankvila, malplena strato. Li ne plu hastis.