Li sciis, ke ili alvenas al Varsovio per la matena trajno el Berlino. En la stacidomo estis multe da trafiko; homoj ŝarĝitaj per sakoj kaj valizoj rapide kuris al la elirejo, germanaj soldatoj okupis la kajojn, baris la trairejojn, demandante pri trajnoj orienten kaj okcidenten. Li elvagoniĝis sur la kajon ĝuste kiam voĉo el la megafono anoncis: Achtung, Achtung, der Schnellzug Berlin – Warschau... Li vidis grupon da oficiroj nepre atendi ilin. Unu kolonelo, du oficiroj en SD-uniformoj kaj, kompreneble, kapitano Ruppert, pri kies ĉeesto li plej kalkulis, kvankam ĝis la lasta momento li ne estis certa pri la informoj, kiujn li ricevis. Ruppert ekvidis lin tuj. Belstatura, neriproĉeble vestita, li alproksimiĝis, senĝene levante la manon en tio, kio, kun certa toleremo, povus esti konsiderata kiel hitlera saluto.

– Kiel vi fartas, Hans, – li diris – kion vi faras ĉi tie?

– Mi veturas al Radom – respondis Kloss. – Mi ankoraŭ havas iom da tempo.

– Kaj vi decidis vidi la grandan esperon de nia Reich, la miraklofariston, la homon, kiu pereigos la malamikon pli rapide ol la divizioj de Rommel?

– Von Henning? – demandis Kloss. – Mi eĉ ne sciis, ke li venas hodiaŭ.

– Vi ne sciis? – Ruppert ekridis. – Certe ke li venas, li venas, eĉ kun sia filino. Ŝajne ŝi estas terure malbela.

La trajno ruliĝis sur la kajon. Longa vico da vagonoj knare ekhaltis en la halo. La homamaso malrapide fluis supren sur la ŝtuparon. Fine, kiam fariĝis preskaŭ malplene, alta viro en griza mantelo kaj larĝranda ĉapelo ekstaris en la pordo de unu el la vagonoj. Apud li juna knabino kun okulvitroj portis vojaĝsakon. La atendantaj oficiroj tuj moviĝis al ili kaj ĉirkaŭis ilin en malloza grupo. Kloss klare vidis la vizaĝon de von Henning; li volis memori ĉiun trajtojn de tiu ĉi vizaĝo; li fermis la okulojn por enmemorigi la trajtojn, por ke li povu priskribi la viron kun pli granda precizeco ol iu polica oficisto povus. Do tiel aspektas profesoro von Henning, la espero de la Reich! Li estos same bone gardata en Varsovio kiel guberniestro Frank ĉe la Vavelo. La SD-hundoj ne forlasos lin eĉ por momento, kaj la gardisto gardanta lian laborejon ne forlasos sian postenon. La eksperimentoj, kiujn li intencas fari, okazos sub la protekto de specialaj SS-batalionoj. Kaj tamen li, Hans Kloss, devas akiri la planojn de von Henning, li devas havi ilin, eĉ se...

Cetere ĉiam estis same, kaj oni ĉiam riskis sian vivon, kiam pli gravaj valoroj estis en ludo... Kloss ankoraŭfoje ekrigardis la filinon de von Henning, malgrandan knabinon kun okulvitroj, kiu eble ne estas tiel malbela kiel Ruppert ĵus diris. Kaj la kapitano denove staris ĝuste apud li.

– Ĉu vi rigardis pli detale, Hans? – li demandis.

– Mi rigardis – diris Kloss serioze. – Vi eraris, la knabino estas sufiĉe agrabla.

– Benita von Henning? – Ruppert ekridis. – Ĉu vi vere pensas tiel, Hans? Se vi deziras, vi povas renkonti ŝin ĉe mia Ilse.

– Kial ne, Ruppert – li respondis. Li esence jam atingis kion li intencis. Li vidis Henning-on kaj samtempe ricevis konfirmon de la informo, ke Ruppert estos kun li. Ĉi tio estis tre grava informo, eble eĉ la ŝlosilo de la tuta afero. Ĉu Ruppert rompiĝos? Oni neniam scias, kion kapablas homo en germana uniformo. Sed Ruppert havas multon por perdi. Karierŝancojn, la monon de sia patro, kaj finfine Ilse-on, la filinon de generalo von Broch. Kloss vidis ŝin plurfoje. Alta, bonstatura knabino, verŝajne unu el tiuj, kiuj kredis je sia germana misio. Aŭ ĝi estas nur iluzio? Ne estas facile determini, kio vere regas homajn sintenojn kaj gestojn. Li rigardis sian horloĝon. Tamen li devas veturi al Radom, kaj li ekscios pri la rezultoj de la "Ruppert"-operacio nur la sekvan tagon. La kajo estis jam malplena. Kloss malrapide paŝis al la ŝtuparo kaj iris supren, provante rigardi nur antaŭ sin dum preterpasis lin homoj kun pakaĵoj kaj valizoj, mizere vestitaj kaj malriĉaj, tamen ne kaŝantaj sian malamon, ne povante kaŝi sian malamon ĉe la vido de tiu ĉi gracia germana oficiro en bone tajlita uniformo, kiu klare sentis sin hejme en ĉi tiu urbo.

* * *

Vespere de tiu ĉi tago, kiam Kloss vespermanĝis kun la estro de Abwehrstelle Radom, maljuna, tre eleganta viro eniris la loĝdomon ĉe la strato Mokotowska, proksime al la vojkruciĝo kun la strato Wilcza. Ĝi estis unu el tiuj loĝdomoj konstruitaj ĵus antaŭ la milito, bone prizorgata, kun larĝaj ŝtuparoj kovritaj per marmoro el Kielce kaj grandaj, helaj loĝejoj. Latunaj nomplatoj sur la pordoj indikis la riĉecon kaj financan solidecon de la loĝantoj – nur homoj sen financaj problemoj povis vivi en tia domo, kie la lupago superis la salajron de bona ŝtatoficisto.

La maljuna sinjoro sonorigis dufoje ĉe la loĝejpordo sur la dua etaĝo. Li atendis momenton, antaŭ ol maljuna virino en vesperrobo aperis sur la sojlo. Li klinis sin super ŝia mano, la kiso daŭris iom tro longe, signo de konateco, sed ne sen respekto. Ili eniris banale meblitan ĉambron. La sola ekipaĵo, kiu ne konvenis al la burĝa, iomete troŝarĝita interno, estis granda drinkaĵŝranko, plenigita de glasoj kaj boteloj. Du sinjorinoj, ankaŭ en vesperaj roboj, kaj viro en malnovmoda jako ne turnis sian atenton al ili. La mastrino malfermis la pordon de la spegula vesto-ŝranko, kiu okupis grandan parton de la muro, kaj jen ili trovis sin en vasta salono, kvazaŭ detale transportita rekte al okupacia Varsovio el antaŭmilita Sopot. Gesinjoroj ĉirkaŭis ruledon. La krupiero portis frakon kaj parolis france. La mastrino montris seĝon al la maljuna sinjoro kaj silente malaperis malantaŭ la pordo. Tamen, li havis nur malmulte da intereso en la ludo; li estis ĉi tie ofte kaj tre bone konis ĉi tiun sekretan hazardludejon kaj ĉiujn ĝiajn kutimajn gastojn.

Li ridetis al la bela knabino, kiu ĉiutage venis ĉi tien, por poste malaperi akompaniante unu el la gajnintoj, kapjesis al la viro portanta provokan kravaton, kiu praktike monopoligis la Varsovian nigran merkaton por la komerco de "molaj", kaj movis sian seĝon tiel, ke li povu vidi la ludon de la juna viro en malhela, bone tajlita kostumo. La maljuna sinjoro sciis multon pri li, li venis ĉi tien por li. Li nomiĝis kapitano Ruppert, kaj lia emo por ruledo estis eble sekreto nur al superuloj de la belstatura saper-oficiro. Ruppert ĵus metis amason da ĵetonoj sur la numeron dudek tri kaj poste li streĉe observis la kuron de globleto. Ĝi pretersaltis lian numeron kaj frostiĝis apude. Krupiero kunŝovis ĵetonojn de la germano, kaj Ruppert ekstaris kaj paŝis malfirme al la pordo.

La maljuna sinjoro ankaŭ ekstaris. Ili renkontiĝis ĉe la drinktablo. La maljuna sinjoro senhaste plenigis sian kalikon kaj alpaŝis al Ruppert.

– Bonan vesperon, kapitano – li diris.

Ruppert ne kaŝis sian malemon:

– De kie vi konas min? Kiu vi estas? – Ja li estis ĉi tie inkognite, li neniam vizitis ĉi tiun lokon en milita uniformo.

– Mia nomo estas Schmidt. – La maljuna sinjoro levis sian kalikon al lipoj. – Sed ĉi tiu nomo nenion diros al vi, kvankam ni delonge konas unu la alian.

– Ĉi tiu estas la unua fojo, ke mi vidas vin – diris Ruppert malvarme.

– Tio estas ne tute preciza. – Schmidt denove plenigis la kalikojn. – Ĉu vi malgajnis?

– Kial ĝi gravas al vi? Oni ne devas peti ion ajn en ĉi tiu loko.

– Pardonu min. – Sur la vizaĝo de Szmidt aperis rideto. Ĝi estis amika kaj indulga rideto. – Mi esperas, ke vi malgajnis malpli ol en la jaro 37 – li diris tion ĉi kun emfazo, sed samtempe tiel mallaŭte ke la germano senkonscie klinis sin al li.

– Kion ĝi signifas?

– Nenion... krom ke la historio ripetiĝas. – Ruppert demetis sian kalikon kaj volis foriri, sed Schmidt haltigis lin per ordona gesto.

– Ne, sinjoro Ruppert, vi ne foriros nun. Nun ni pasigos iom da tempo rememorante. – Li ĉirkaŭrigardis kaj certigis, ke neniu turnas sian atenton al ili. – En 1937 vi donis valorajn servojn al pola agenteco...

La vizaĝo de Ruppert malmoliĝis. Li silentis. Li premis la kalikon en la mano, poste metis ĝin en sian poŝon. La maljuna sinjoro, kiu prezentis sin kiel Schmidt, sentis nenian maltrankvilon, kvankam li certe komprenis, ke venis la decida momento, ke se la germano elprenos sian pafilon kaj pafos... Tiun laboron li estis faranta de multaj jaroj kaj ŝatis la senton de eta ekscito, kiun kutime li spertis en tiaj momentoj... Li daŭre parolis per egala kaj trankvila voĉo, kvazaŭ li ne rimarkus la geston de Ruppert.

– Tiam vi ricevis dek du mil markojn por fotokopioj de plano A. Estis konsiderinda sumo, pli ol la malgajno ĉe la barono von Mokke...

Ruppert prenis sian manon el sia poŝo kaj ekbruligis cigaredon. La maljuna sinjoro malfacile kaŝis sian rideton. Li jam sciis, ke li venkis.

– Kion vi volas de mi? – demandis Ruppert.

– Malrapide, malrapide – nun Schmidt havis tempon. La germano estis en la reto, li nun ne povas eskapi. – Kiel fartas Inga?

Inga... Tiel nomiĝis la fratino de Ruppert, kiu tiam laboris en la ĉefstabejo de la Wehrmacht. Kroma karto, eble eĉ jam nenecesa, sed la maljuna sinjoro kutime ludis per ĉiuj siaj kartoj.

– Ŝi estas la edzino de mia amiko – flustris Ruppert.

– Vi vidas, mi ĉion memoras. Kaj la fakto, ke tiutempe Inga, kiel tajpisto en la ministerio...

– Sufiĉe! – interrompis Ruppert. – Bonvolu diri al mi, kion vi volas?

– Nur bagatelon – ekridetis Schmidt. – Tre facilan. Tiam ni forgesos pri ĉio.

– Kaj se mi iros al Gestapo?

– La vojo estas ĉiam malfermita. Nur memoru, ke mi havas viajn kvitancojn kaj neniun kialon silenti.

– Kiu vi estas?

– Ne gravas – respondis la maljuna sinjoro. Kaj nun flustre, tre malrapide, li komencis klarigi la taskon, kiun la germano devis plenumi. – Ni interesiĝas pri la eksperimentoj de von Henning, al kiu vi estis asignita.

– Mi ne faros tion! – Ruppert preskaŭ ekkriegis.

– Pli mallaŭte! Vi faros ĝin. Mi devas havi la testejplanon postmorgaŭ. Kaj poste ankoraŭ unu etaĵo... – La maljuna sinjoro bone konis sian laboron. Liaj instrukcioj estis detalaj kaj precizaj. Li indikis kontaktopunkton kaj ŝtopis miniaturan fotilon en la poŝon de Ruppert.

Li ekridetis, kiam la germano forlasis la hazardludejon. Li estis tute trankvila.

Ruppert ŝanceliĝante eliris el la loĝdomo sur la Wilcza-strato. Jam pasis la horo de elirblokado, la stratoj estis malplenaj kaj mallumaj. Li trenis sin laŭ la strato Wilcza direkte al Aleje Ujazdowskie. Ĉi tiu fremda, malamika urbo nun ŝajnis al li terura kaj minaca; lin sufokis la timo, ke oni rigardas lin el la mallumaj fenestroj de loĝdomoj, ke li estas atente sekvata kaj rigardata, ke ĉiu lia penso fariĝis la temo de preciza ekzamenado. Li preskaŭ malŝarĝiĝis kiam per laŭta "Halt!" ĝendarma patrolo haltigis lin. Li montris siajn dokumentojn kaj rigardis momenton al la rektigita serĝento. Tio tamen estas germana urbo – li pensis. Sed jam momenton poste, kiam li denove enprofundiĝis en Aleje Ujazdowskie, li ĉesis kredi je ĝi. Kaj ja Ilse atendis lin en la vilao ĉe Aleja Róż. Post momento Ilse demandos: "Ĉu vi denove drinkis, Willy?"

Li ŝatus respondi, ke li drinkis kaj daŭre drinkos, ĉar li estas friponaĉo, ĉar li devus enigi kuglon en sian kapon, ĉar li perdis sian memrespekton kaj estas malinda je kaj Ilse kaj la uniformo de germana oficiro...

* * *

Kloss pensis maltrankvile pri la misio de Adam. Ĉi tiu maljuna sinjoro, kun kiu li laboris dum kelkaj monatoj, konstante vekis lian maltrankviliĝon; ne malfidon, sed ĝuste maltrankviliĝon. Adam traktis sian laboron kiel specialan ludon, kiu kelkfoje amuzis kaj ekscitis lin, kaj kiun li plenumis kun profesia precizeco. Kloss neniam konsideris sin profesiulo, li sentis sin pli kiel amatoro, kaj eĉ se lin pasiigis la risko de ĉi tiu ludo, li pli volonte irus al fronto, kaj Adam estis maljuna laboristo de la Duo, simple bonega specialisto, homo sur sia loko.

Matene, tuj post reveno de Radom, Kloss iris al Mokotów. Malgranda antikvaĵejo situanta apud la strato Puławska ne devus veki ies ajn suspektojn. Oni povus foje aĉeti ĉi tie bonan malnovan horloĝon, foje interesan vazon aŭ bibliofilan maloftaĵon el privataj bibliotekoj. La butiko tamen havis malmultaj klientoj kaj kiam Kloss eniris ĝi estis malplena. Marcin tuj aperis malantaŭ la vendotablo, ŝlosis la pordon kaj invitis lin enen. En ĉambreto, plena de malnovaĵoj, polvo kaj araneaĵoj, ili sidiĝis sur otomano kun risortoj elstarantaj el ĝi.

– Adam kaptis Ruppert-on – diris Marcin. – Laŭ lia opinio, la laboro estis farita bone. Ruppert ne iros al la Gestapo, li estas aĉulo, malkuraĝa aĉulo, kiun indas uzi unu fojon, en ĝuste tia situacio. – Marcin estis plena de optimismo, sed Kloss daŭre sentis maltrankvilon.

– La centrejo urĝas nin – daŭrigis Marcin – ili havas informojn, ke Henning intencas testi novan misilarmilon ĝuste en Pollando. Ĉu vi komprenas, kion tio signifas? Tial ili preparas la testejon.

– Estis tro facila – diris Kloss. – Mi timas facilajn venkojn. Oni ne scias ĉu Ruppert entute havos aliron al la dokumentaro. Kaj mi tute ne certas, ke li ne iros al Gestapo.

– Ĉu vi ne kredas Adam-on? – demandis Marcin.

– Mi kredas lin – respondis Kloss – ne timas pri tio ĉi. La tasko estas tre malfacila... – Li svingis la manon. Kion alian li devis diri? – Ĉu vi starigis regulojn de kontakto?

Marcin diris, ke jes. Anna kontaktos Ruppert-on. Pli bone ne sendi Adam-on. Por ĉia kazo, Adam devas forlasi Varsovion por iom da tempo. Kaj Anna...

Kiam li elparolis tiun ĉi nomon, Kloss eksaltis de la kanapo. Li kaj Marcin konis unu la alian de multaj monatoj, ekde kiam Kloss estis asignita al la Varsovia branĉo de la Abwehr, kaj tamen Marcin ne sciis ĉion. Li ne sciis, ke Kloss konas Annan, ke ili preskaŭ ĉiutage renkontiĝas dum kelkaj semajnoj, kontraŭ ĉiuj reguloj de konspiro, kontraŭe al la plej striktaj ordonoj ke Kloss faru kontakton kun nur unu persono el la grupo kun kiu li laboras. Li ne povis kaŝi sian agitiĝon. Marcin atente observis lin, Marcin estis vigla kaj atentema, ne estis facile trompebla.

– Vi konas Annan – li diris.

– Mi konas ŝin – konfirmis Kloss.

– Vi ne devu fari tion ĉi. Ĉu vi ne komprenas – li diris preskaŭ flustre – ke ne estas loko por ĉi tio en via vivo?

Kloss tion sciis same bone kiel li, kaj tamen li ne volis rezigni pri Anna kaj ne volis paroli pri Anna eĉ kun Marcin, kvankam ili efektive enamikiĝis kaj sufiĉe bone komprenis unu la alian.

– Kial Anna? – li demandis. La antikvaĵisto levis la ŝultrojn. Kiun li devis sendi? Anna estis perfekte taŭga por la laboro.

– Kiam ŝi venos al vi?

– Ĉi-vespere – diris Marcin. – Mi asignos al ŝi ĉi tiun taskon ĉi-vespere.

* * *

Kloss havis la antaŭtagmezon plenigitan per taskoj. Li raportis al sia estro, kolonelo Recke, pri sia vojaĝo al Radom, kaj poste telefonis Ruppert-on. Li havis impreson, ke la kapitano ekĝojiĝis.

– Estas bone, ke vi telefonas – li diris. – Mi volis inviti vin ĉi-vespere. Ilse organizas malgrandan renkontiĝon por festi la alvenon de la Henning, kiujn ŝi konas ankoraŭ de Berlino. Ni ŝatus vidi vin.

Kompreneble li diris, ke li alvenos. Li ne fidis Ruppert-on, li konstante timis, ke li kapablas ludi duoblan ludon, kaj lia maltrankvilo pri Anna eĉ profundigis lian timon. Sed la tasko devis esti plenumita kaj li ne havis rajton postuli, ke Marcin liberigu Anna el tiuj funkcioj. Cetere ŝi neniam konsentus pri tio.

Vespere li atendis sur la strato Puławska. Li vidis Annan eniri la antikvaĵbutikon, poste iĝis senpacienca kiam ŝi tro longe ne eliris. Fine li vidis ŝin ĉe la bushaltejo. Ŝi ankaŭ rimarkis lin kaj ekridetis, kaj Kloss pensis, ke iam ja venos tempo, kiam oni povos trankvile alproksimiĝi al sia amatino, preni ŝin je la brako kaj konduki ŝin hejmen. Ili sidis en la sama tramo – li en la kupeo por germanoj, ŝi – en la densa homamaso ene de la vagono. Li ŝajnigis legi la gazeton, sed en la realo li senĉese rigardis ŝin, senĉese vidis ŝin premitan en la angulon inter la benko kaj la fenestro, apud iu sinjorino kun la granda pakaĵo kaj la maljunulo vane penanta malsuprenigi la fenestron. La tramo bruis trans la ponton Poniatowskiego, poste turnis sin en la straton Zieleniecka kaj akre bremsis ĉe la haltejo sur la strato Grochowska. La stratoj de Praga ŝajnis pli malhelaj ol tiuj de la urbocentro. En la veturilo fariĝis jam malpli plene. Anna sidiĝis sur la benkon, li nun povis vidi ŝian vizaĝon, sed ili kaŝe rigardis unu la alian, kvazaŭ hazarde, ĉar ŝi povis nur malestime rigardi la germanan kupeon. Subite la tramo forte bremsis. Kloss vidis malplenan straton antaŭ si, kamionon kun nigra budo kaj kordonon de SS-uloj – konata, ĉiutaga vidaĵo, sed ĉiam vekanta en li malamon, senhelpan koleron, kiam li preterpasis la nigrajn budojn, en kiujn germanaj soldatoj puŝis homojn, batante ilin per siaj fusiloj. En la vagonpordo aperis SS-ulo, kriante: Raus! Homoj eltramiĝis malrapide, rezignitaj kaj teruritaj, ĉar la tramo estis kaptilo, sen ŝancoj kaj sen savo. Kloss tuj faris decidon. Kiam la tramo estis preskaŭ malplena, li alpaŝis Annan, prenis ŝin je la brako, prenis ŝian tekon kaj kune ili forlasis la tramon.

La SS-ulo rigardis ilin suspekteme kaj salutis, iu maljuna virino kraĉis sur la teron. Longe ili aŭdis la kriojn de la SS-uloj kaj plorado de la virinoj.

– Kiel vi povus fari tion ĉi? – diris la knabino.

– Se mi ne estus farinta ĝin – diris Kloss – vi jam estus en Pawiak.

– Vi klarigis al mi tiom da fojoj, ke ni ne rajtas esti vidataj kune ie ajn, en neniu cirkonstanco.

– Jes, ĝi ne estas permesita en neniu cirkonstanco. – Oni scias, kion Marcin dirus, se li vidus ilin kune. Sed tamen ili estis kune, promenante sur malplena strato en Praga, li prenis ŝin je la brako kaj eĉ ne pensis, ke ili eble estas observataj, sekvataj, kaj ke morgaŭ la raporto pri Kloss kaj Anna eble finiĝos sur la skribotablo de kolonelo Recke aŭ de Sturmbannführer Lothar. Anna haltis antaŭ pordego de malnova loĝdomo.

– Ĝi estas ĉi tie. Amikino donis al mi ĉambron por du tagoj. Ŝi forveturis al Krakovo. Ĉu vi eniros?

Li ne povis. Li devis esti ĉi-vespere ĉe Ilse, la fianĉino de Ruppert, kaj renkonti Benitan von Henning, ĉar estis ŝanco ke la filino de la "espero" de la Drittes Reich ŝatos la belstaturan Abwehr-oficiron. Kaj tio ĉi povus esti utila iam.

* * *

La vilao de Ilza kaj Ruppert sur Aleja Róż estis meblita bele kaj bonguste. La oficiroj de la varsovia garnizono enviis al Ruppert ĉi tiun knabinon; la filino de generalo, do mono kaj ligoj, kaj ŝi ankaŭ sciis kiel plaĉi kaj al la pli maljunaj sinjoroj el la ĉefstabejo kaj al la Gestapo-uloj el Aleja Szucha.

Ŝi nun dancis kun Sturmbannführer Lothar, viro kun seka, kvadrata vizaĝo, kiu laŭdire estis senigita je ĉiuj pasioj, interesanta sin nek pri virinoj nek pri alkoholo. Cetere estis nur kelkaj paroj dancantaj, la plimulto de la partio preferis sidlokojn ĉe la drinktablo. Profesoro von Henning elstaris inter la viroj en paradaj uniformoj. En sia malhela kostumo li aspektis kiel iu el alia mondo. Lia filino, Benita, en modesta robo, staris apud sia patro, zorge observante la akompanantaron.

– Mi ĝojas, ke vi venis – diris Ruppert. Li prenis Kloss je la brako kaj kondukis lin al la Henning. – Leŭtenanto Hans Kloss – li prezentis lin al la profesoro.

La mano de Henning estis seka, la manon de Benita Kloss tenis en sia iom pli longe. Ŝiaj okuloj rigardis lin singarde de malantaŭ ŝiaj okulvitroj, ŝajnante diri: Vi ne rimarkus min, se mi ne estus la filino de von Henning. Ruppert alportis la kalikojn, la gramofono ĵus eksilentis, kaj Ilse kaj Lothar aperis apud la profesoro.

– Estas agrable renkonti nin foje malofice – diris la Gestapo-ulo, turnante sin al Kloss.

– Mi pensis, ke vi estas ĉi tie prefere ofice, Sturmbannführer – respondis Kloss mallaŭte. Lothar ekridetis.

– Iasence. Mi estas ĉie kie ajn estas profesoro von Henning.

Ilse ridis iom tro laŭte.

– Eble vi dancos kun mi, profesoro? En Berlino, ĉe mia patro, mi iam vidis, ke vi dancis tre bone...

Profesoro Henning moviĝis rigide laŭ la ritmo de la sentimentala tango, do Kloss povis inviti Benitan. Li karese brakumis ŝin al si, la knabino estis malvarma kaj rigida.

– Ŝajnas al mi – diris Kloss – ke mi jam vidis vin ie. – Nur tia banalo venis en lian kapon.

– Ĉu vi ĉiam komencas konversaciojn tiel?

– Ne – li respondis. – Vi dancas mirinde, Benita. Li kondukis ŝin al la drinktablo kaj plenigis kalikojn. Ŝi drinkis tre zorge, nur tuŝante la alkoholon per la lipoj.

– Kiom longe vi restos en Varsovio?

– Mi ne scias. Kial vi demandas pri ĉi tio?

– Mi povus montri al vi ĉi tiun urbon, ekzemple.

– Ĉu vi opinias, ke ĉi tie estas io atentinda?

– Eble – li respondis. – Cetere mi farus tio ĉi ne pro Varsovio, sed pro vi. – Kaj li sentis, ke tiu ĉi frazo sufokas lin.

Viroj en paradaj uniformoj pli kaj pli ofte atingis kalikojn. La konversacioj fariĝis pli laŭtaj. Kloss kaptis pecetojn de tiuj ĉi konversacioj, konstante rigardante Benitan, kiu ne estis vere tiel malbela, kaj tamen ja sufiĉe malbela por ke la intereso de Kloss estu surpriziga.

– Franz ĵus revenis el Kursk – pepis iu knabino. – Ŝajne ni komencas novan ofensivon.

– Mia frato – diris alia – sendis al mi robon el Parizo. Se vi nur scius kia robo tio estas! Mi devas iom mallongigi ĝin, kaj ĉi tiuj ĉi-tieaj kudristinoj...

– Mi foriros morgaŭ. – La Wehrmacht-oficiro premis la manon de sia kunulino. – Restas al ni nur unu vespero, Berta.

La ridado de Ilse turis super ĉiuj voĉoj.

– Drinku, sinjoroj! – ŝi kriis. – En ĉi tiu malbenita urbo oni devas de tempo al tempo vere ebriiĝi. – Ŝi tiris Ruppert-on al si kaj ili dancis kune nun, denove sentimentala tango, poste la gramofono subite ŝtopis kaj ripetis la saman refrenon ree kaj ree.

Von Henning kaj Lothar ekstaris iom flanke ĉe la drinktablo, kvazaŭ por emfazi ilian diferencon. Ambaŭ kun plenaj kalikoj enmane, ambaŭ iom tro seriozaj kaj solenaj.

– Kiu estas tiu juna homo, kiu dancas kun Benita? – demandis von Henning.

– Leŭtenanto Hans Kloss – respondis Lothar. – Talenta oficiro. Devenas el bona familio.

La vizaĝo de Henning esprimis nenion. Li drinkis, poste metis la kalikon sur la tablon.

– Mi ne sentas min tro bone en ĉi tiu urbo – li konstatis. – Cetere oni avertis min, ke mi devas esti tre singarda.

– Vi povas esti tute trankvila, Profesoro – respondis Lothar. – Mi havas bonegajn homojn, kiuj komprenas, ke ankaŭ ĉi tie estas fronto.

Kloss daŭre dancis kun Benita kaj pensis pri Anna. Eble Anna ankoraŭ atendas lin en sia ĉambro en Praga. Sed li estos la lasta, kiu foriros de ĉi tie, li foriros kun Benita, almenaŭ li provos foriri kun ŝi, ĉar se Ruppert malsukcesus, konateco kun Benita povus esti ŝanco.

– Pri kio vi pensas, leŭtenanto? – demandis Benita.

– Pri vi, sinjorino – li respondis senhezite kaj ĉirkaŭprenis ŝin iomete pli forte al si. Nun ŝi ne plu rezistis, sed ŝiaj okuloj daŭre rigardis singarde el malantaŭ ŝiaj okulvitroj. Kloss ankaŭ sentis sur si alian rigardon, la rigardon de Ruppert. La kapitano staris ĉe la drinktablo kaj drinkis unu kalikon post la alia. Ilse alpaŝis al li.

– Ne drinku plu, Willy – ŝi flustris. – Sufiĉe. – Ŝi volis preni la kalikon de li, sed li ne permesis al ŝi.

Ilse iris al la fortepiano kaj frapis la klavojn per siaj fingroj; ŝi kantis per forta, basa voĉo.

* * *

La renkontiĝo estis planita en la kafejo Pomianowski. Kloss, staranta ĉe la kontraŭa flanko de la strato Marszałkowska, vidis Ruppert-on eniri la kafejon, kaj kelkajn minutojn poste Annan eliri el la tramo. Li observis la lokon dum duonhoro sed vidis nenion suspektindan. Li fine li konkludis, ke Ruppert ne estis sekvata kaj la kafejo ne estis embuskita. Tamen li decidis atendi, kvankam li konsciiĝis, ke se li pretervidis la Gestapo-agentojn, li povos fari nenion. Scivole, ĉu Ruppert alportis la materialon?

Dume, Ruppert disvastigis la Berliner Zeitung-on antaŭ si kaj metis paketon da Privat-cigaredoj sur la etenditan gazeton. La pakaĵo enhavis mikrofilmon, kiun li sukcesis fari. Li estis nervoza. Li sentis, ke li vagis en strateton sen elirejo, li estis sufiĉe sperta por kompreni, ke neniu spionservo forlasas siajn viktimojn el embusko. Li ja devu pafi al si en la kapon, sed li tute malemis morti. Li timis morton, li sciis, ke li timas, kaj estis naŭzita de sia timo. Lin incitis ankaŭ tiu ĉi idiota ritualo: malfermita gazeto, cigareda paketo kaj fine la pasvorto: "Ni renkontis en Berlino ĉe Horsch".

Kaj la respondo: "Mi loĝas proksime, tial mi iradas tien." Ĉu aperos la sama homo, kiu ĉantaĝis lin en la sekreta kaverno de hazardludado? Do por kio ĉi tiu pasvorto? Li ekvidis en la pordo belan, bonguste vestitan knabinon. Ŝi atente ĉirkaŭrigardis la kafejon kaj ekmoviĝis direkte al lia tablo.

Tiuj ĉi polaj virinoj povas esti bonegaj, tamen – li ankoraŭ havis tempon por pensi antaŭ ol ŝi ekstaris antaŭ li kun ĉarma rideto kaj diris ĝuste tiun ĉi frazon: "Ni renkontis en Berlino ĉe Horsch."

Li eksaltis de sia seĝo kaj balbutis la respondon. Ŝi premis lian manon kaj kun la sama ĉarma rideto sidiĝis apud li.

– Mendu kafon, sinjoro – ŝi diris. – Kondutu kiel vi farus en rendevuo kun bela knabino. – Almenaŭ tion ĉi ili povus ŝpari al li.

– Mi malamas, kiam virinoj okupiĝas pri ĉi tiuj aferoj – li diris.

– Vi ne ŝanĝiĝis eĉ iomete – ŝi diris laŭte, kiam la kelnerino alproksimiĝis al ili. – Kaj kiel fartas onklino Elżbieta?

– Mi konas neniun Elżbietan – li grumblis post iom da tempo.

– Nek mi – ŝi respondis, kaj per unu lerta movo ŝi tiris la paketon da cigaredoj de la tablo. Ĝi malaperis en ŝia mansaketo. – Ĉio estas en ordo? – ŝi demandis.

– Jes – li diris. – Bonvolu diri al viaj superuloj – li aldonis – ke postmorgaŭ estos nia lasta renkontiĝo. Nenion plu mi faros por vi.

– Bele – ŝi respondis. – Do postmorgaŭ je la sama horo?

Ŝi forlasis la kafejon kiel la unua. Ruppert atendis ankoraŭ momenton, kvankam li tre hastis. Li jam malfruis kelkajn minutojn, kaj profesoro von Henning taksis akuratecon antaŭ ĉio. Li forlasis la kafejon kaj komencis preskaŭ kuri al la germana kvartalo. Feliĉe, li ne rimarkis Kloss-on, kiu ankoraŭ staris en la pordego. Kiam li preterpasis la gardiston gardantan la vilaon de Henning, li viŝis ŝviton de sia frunto. Li estis laca, li apenaŭ povis regi sin, li pensis nur pri tio, ke Benita nenion rimarku, li pli timis Benitan ol ŝian patron.

– La profesoro atendas jam dek minutojn – ŝi diris seke, donante al li sian manon. Belan vilaon sur Aleja Róż oni lastatempe alikonstruis en la laborejon de la profesoro. En la granda ĉambro, kiu ankoraŭ enhavis meblojn de "fin de siecle", estis io simila al sekretariejo por Benita, kaj en la sekva, multe pli malgranda, la kabineto de la profesoro. Granda skribotablo, desegnotablo kaj granda kirasa ŝranko en la angulo.

– Bonvolu memori estonte, ke mi ŝatas akuratecon – diris von Henning ne ekstarante.

– Jes, sinjoro – respondis Ruppert.

– Vi drinkis hieraŭ – la profesoro daŭrigis per la sama tono. – Bonvolu sindeteni de alkoholo ĝis ni finos ĉi tiun laboron.

Ili ambaŭ ekstaris ĉe la desegnotablo.

– Bonvolu studi ĉi tiujn planojn – ordonis von Henning. – Kiel sperta sapero, vi devus kompreni kian testejon mi bezonas kaj...

En tiu momento Benita aperis sur la sojlo.

– Estas telefono el Berlino, patro – ŝi raportis. – Mi ne povas komuti ĝin.

– Bonvolu atendi min, Ruppert – diris la profesoro. – Ĝi daŭros iom da tempo.

La kapitano restis sola en la ĉambro. Jen la okazo, eble la unusola, por fine eltiri nin el la reto, se la eltiro vere eblas. Li verŝajne havas tre malmulte da tempo, sed tamen sufiĉe por foti la lanĉilon, transdoni ilin al ili, kaj neniam revidi nek Schmidt-on nek la junan knabinon, kiu vere estis tro bela por okupigi ŝin pri tia laboro. Ruppert klinis sin super la planoj. Li havis miniaturfotilon en la supra poŝo de sia uniformo. Rigardante daŭre la pordon, aŭskultante por paŝoj, li faris fotojn.

Li ne suspektis, ne povis suspekti, ke li estas atente observata. En la apuda ĉambro, Sturmbannführer Lothar staris apud malgranda rigardilo kaŝita en la muro malantaŭ la portreto de la Führer. Apud li staris Benita. Sur la vizaĝo de Lothar aperis malbona rideto. Li fiksis siajn okulojn sur Ruppert fotanta.

– Mi suspektis – li diris. – Mi suspektis, ke pola agenteco provos korupti lin. Ili jam sukcesis fari tion ĉi unufoje. Ni eksciis tro malfrue, kaj tamen sufiĉe frue...

– Kion vi faros nun? – demandis Benita.

– Vi vidos, Fräulein Benita – Lothar ridetis.

* * *

Kloss-on ne estis forlasanta maltrankvilo. Kiam Marcin raportis al li la rezultojn de la unua konversacio de Anna kun Ruppert, li ĉirkaŭiris la tenejon per grandaj paŝoj.

– Ĝi estis tro facila – li diris. – Mi timas, ke ĝi estis tro facila.

– Ĉu vi dubas pri la aŭtentikeco de ĉi tiuj planoj? – demandis Marcin. – Mi traktas ĝin kiel grandan sukceson.

Jes, certe sukceso, do de kie venas ĉi tiu timo, kiu ne forlasas Kloss-on eĉ por momento. Ruppert – kiel Adam asertis – estis rekrutita antaŭ la milito de la berlina branĉo de "la Duo" kaj la germana kontraŭspionado trovis neniun spuron de li. Post la aresto de Sosnowski, la pola rezidento en Berlino, li ĉesis labori por ni kaj oni lasis lin en paco. Li servis en la Wehrmacht la tutan tempon. Do eble ĉio estas en ordo. Se tiel sperta spionoficiro kiel Adam ne vidas iun ajn kaptilon, tiam li, Kloss, povas trankviliĝi.

Ne, li ne povas; li konas Ruppert-on. Li scias, ke oni nur bezonas premi lin, eĉ ne tro forte, kaj li diros ĉion. Se Sturmbannführer Lothar havas eĉ la plej etan suspekton... Morgaŭ tagmeze Ruppert renkontos Annan la duan fojon en la kafejo de Pomianowski. Kloss ŝatus malhelpi ĉi tiun renkontiĝon, sed kion li povas proponi al Marcin? Do li denove estos staranta sur la strato Marszałkowska kaj rigardanta la kafejon. Ne estas tiel facile rimarki la Gestapo-agentojn, sed se ili estos tie, oni devos rimarki ilin almenaŭ kelkajn minutojn antaŭ ol Anna alvenos.

– Lanĉilplanoj – Marcin diris reveme. – Morgaŭ ni havos la lanĉilplanojn.

– Kaj tiam iu alia transprenos kontakton kun Ruppert – diris Kloss. – Anna devus forlasi Varsovion por iom da tempo.

– Bone, bone – tuj konsentis Marcin. – Kiel la afero kun Benita Henning? – li demandis.

– Ŝi fariĝos troa, se Ruppert disponigos la planojn.

– Ne rezignu pri ŝi. Ĉio povas okazi.

Jes, Kloss ne rezignis. Li jam dufoje telefonis al Benita, ili aranĝis renkontiĝi por la vespero, kaj ĉi tiu estos ankoraŭ unu plia vespero forprenita de Anna; li pensis, ke Anna ja devas forveturi. Homo en ĉi tiu laboro devus esti sola. Ne estas loko por Anna en lia vivo.

Vespere li kaj Benita faris longan promenadon laŭ la malplena Aleje Ujazdowskie. Tiu malbela knabino kun okulvitroj ne estis stulta; prefere ŝi estis danĝera kontraŭulo, se trakti ŝin kiel kontraŭulon. Ili parolis pri Varsovio, Kloss rakontis pri detruo de la urbo kaj Benita tuj konstatis, ke li parolis pri la temo tro longe... Ke lia tono... Ĉu li povus fari tiajn idiotajn erarojn? Li sciis, ke li ne povas forlasi sian rolon eĉ por momento. Li rememoris "La Flava Kruco" de Strug, libron, kiun li tre ŝatis. Claude komencis kredi, ke li estas germano. Ĉu li ankaŭ devu tion ĉi kredi?... Frenezo!

– Ĉu vi kompatas Varsovion? – demandis Benita.

– Ne – li diris trankvile. – Mi ne estas sentimentala.

– Germanoj povas esti sentimentalaj – ŝi diris. – Ĝi estas tia germana trajto. Eĉ la bezono detrui estas emocia bezono por ni.

– Eble – li diris seke. Kaj li prenis ŝin je la brako.

Ŝi ridetis kaj malpeze premiĝis al li. Li pensis, ke li devos inviti ŝin al sia loĝejo. Sed li malakceptis tiun penson; li ankoraŭ havas tempon, oni ankoraŭ ne scias, ĉu li bezonos ŝin. En ĉi tiu momento ili aŭdis la paŝojn de la patrolo, la komandanto salutis. Ili ĵus estis atingantaj la angulon de Pius la XI-a, kiam iu homo ekaperis ĉe la kontraŭa flanko de la strato. Li tre rapide marŝis, laŭ la muroj de la loĝdomoj. Estis jam longe post elirmalpermeso, do li devis hasti.

Li sukcesos – pensis Kloss – ili ne rimarkos.

Sed rimarkis Benita.

– Patrolo! – ŝi ekkriis.

Tiuj haltis senmove. Ili tuj rimarkis.

– Halt! – ekkriegis la komandanto.

La viro komencis forkuri. La ĝendarmo deprenis sian maŝinpafilon kaj pafis trankvile, per mallongaj serioj. La homo stumblis, poste malrapide falis sur la trotuaron.

– Ni iru – diris Kloss. Li sentis ŝvitgutojn sur la frunto. Lia mano ripozis sur la pistolujo; nur nun li rimarkis, ke li instinkte malfermis la pistolujon. Se li elprenus la pafilon...

– Vi volis pafi – diris Benita. – Vi ne povus trafi lin per pistolo.

Li estis sufokita de malamo. Li vidis ŝian vizaĝon; ŝi demetis siajn okulvitrojn, kaj sen la lensoj ŝiaj okuloj estis malplenaj kaj senkoloraj.

– Ni iru – li diris.

Ŝi prenis lin je la brako. Ŝi alpremiĝis pli forte; ŝi spiris rapide, ŝia mano, kiam ĝi tuŝis la lian, estis malseka.

– Ni iru – li ripetis. – Kie vi loĝas?

– Ĉu vi ne scias, kie oni loĝigis profesoron Henning? Via amiko Ruppert ne diris al vi?

Li luktis por reveni al sia rolo. Li nun pensis pri unu afero: mortigi, mortigi, mortigi...

– Mi ne estas amiko de Ruppert – li diris. Ĉiu vorto, kiun li parolis en la germana, kaŭzis al li doloron. – Mi simple nur konas lin.

– Ĉu li ne estas via tipo?

– Ne. Mi preferas pli malmolajn homojn.

– Ankaŭ mi – ŝi diris. – Ankaŭ mi. Vi estas malmola, ĉu ne?

* * *

La sekvantan matenon, tuj kiam li alvenis al la oficejo, kolonelo Recke alvokis lin. Recke estis oficiro de la malnova skolo. De la Abwehr-kadro, kiu eĉ konsideris Canaris-on kiel novan homon. Li portis monoklon. Rigida kaj seka, li parolis mallonge, koncize, nur kio estis necesa. Li ŝatis alkoholon, sed li zorge kaŝis tion ĉi antaŭ siaj subuloj.

– Vi iros al Lothar – li diris. – Je la deka kaj duono, raportu sur Polizeistrasse.

– Jes, Sinjoro!

– Ĉi tiuj homoj denove havas iajn riproĉojn kontraŭ ni. Bonvolu aŭskulti ilin. Ĉu vi povas silenti?

– Mi povas.

– Ne komencu iujn ajn diskutojn kun Lothar. La Abwehr scias ĉion, sed ne uzas ĉion. Ĉu vi komprenas?

Je la dekdua Anna renkontos Ruppert-on ĉe Pomianowski. Se la konferenco kun la Gestapo-ulo daŭros pli longe, li ne povos ŝin asekuri. Aŭ eble Recke scias ion pri Ruppert? Li ne povis demandi, kompreneble; tia maljuna Abwehr-rigidulo certe havas tutan arkivon en sia kapo. Li uzas nur kio estas profita. Profita al li aŭ Canaris. Kiun ludon ili ludas? Kloss jam delonge suspektis ke Recke ludas komplikajn ludojn kaj traktas la Abwehr kiel sian privatan organizon. Ĉu eblos uzi ĉi tion?

Li haltis antaŭ la bartrabo sur la strato Szucha kaj rigardis profunden en la straton, kiun li memoris de sia infanaĝo. Sur la angulo de la strato Litewska loĝis onklino Ludka – la fratino de lia patrino. Li pensis, ke venos ja la tempo, kiam la bariloj malaperos de ĉi tie...

La SS-uloj puŝis homojn sur trotuarslabojn el kamiono, kiu ĵus alveturis. La pli maljuna virino ekrigardis Kloss-on kun malplena rigardo. Li iris plu... Li atendis iom, antaŭ ol oni invitis lin en la kabineton de Lothar. La bildo de tiu maljunulino rigardanta lin, kvazaŭ li estus aero, ne estis forlasanta lin. Ŝi aspektis kiel maljuna instruistino...

Lothar reprezentis la tipon de Gestapo-oficiro kiun Kloss konsideris la plej danĝeran. La maljuna NSDAP-membro, konvinkita ke oni preterlasis lin en la kariero ĝis nun, estis preta fari ion ajn por supreniri unu ŝtupon pli alte. Antaŭ la puĉo, li vojaĝis ĉirkaŭ Germanio kiel vojaĝanta vendisto por malgranda kosmetikfabriko, li ne sciis reklami siajn varojn kaj vivis en malriĉeco. Unu el la unuaj agoj en la SD estis denunci lian iaman dunganton; li persone pafmortigis lin en malgranda kaptitejo apud Hamburgo, kaj ŝajne li eĉ havis kelkajn malagrablaĵojn pro tio poste. Kloss sciis ke Lothar malamis oficirojn de la Wehrmacht; li traktis ilin ĉiujn kiel eblajn perfidulojn. "Ankaŭ la Führer ne kredas ilin" – li estis senĉese ripetanta.

Li akceptis Kloss-on malvarme; li ekstaris, levis la brakon formale, poste montris fotelon al li. Li ne apartenis al homoj, kiuj diras rekte, kion ili volas diri. Dum kelkaj jaroj li akiris ĉiujn policajn kutimojn: vagumi, rondiri ĉirkaŭ la celo, elpremi ĉion el la interparolanto, kion li povis el sia interparolanto, sen malkaŝi siajn informojn kiel eble plej longe. Ili parolis pri profesoro Hennig. Lothar deklaris sen rideto, ke li rimarkis la flirtadon de Benita kun Kloss. La fakto, ke Kloss dancis kun la filino de la profesoro kaj poste kondutis ŝin hejmen, estis konsiderata informo de la unua graveco en tiu ĉi kabineto. Ĉu Kloss ricevis instrukciojn de sia estro por interesiĝi pri Benita? Ĉu kolonelo von Recke parolis kun li pri von Henning?

Li levis la ŝultrojn. Tra la granda fenestro li povis vidi la korton de la konstruaĵo sur la Szucha Avenuo, kiu nun nomiĝis Polizeistrasse. Li kaŝe rigardis sian horloĝon. Jam estis post la dekunua. Ĉu Lothar finfine diros al li, pri kio temas? Li klarigis, ke li evidente ne havis ordonojn de sia estro. Post ĉio, la sekureco de la profesoro estas plene garantiita de la Sichereichsdienst. Kaj kun Benita simple estas plaĉe paroli.

Li atendis. Li starigis neniujn demandojn; ĉiu demando povis nur veki la suspektemec de la Gestapo-ulo. La horloĝmontriloj moviĝis alarme rapide. Kloss pensis, ke lia maltrankviliĝo verŝajne estas senbaza; La Gestapo havis diversajn riproĉoj kaj diversajn aferoj kontraŭ la Abwehr. Kial li opinias, ke la konversacio estos pri Ruppert? Sed de kie venas la interesiĝo pri Benita?

Fine Lothar starigis demandon. Nur preskaŭ nerimarkebla mallaŭtiĝo de la voĉo kaj ŝanĝo de akcento indikis, ke la afero, por kiu la Abwehr-oficiro estis invitita al Szucha, estis finfine levita.

La Gestapo-ulo volis scii ĉu la Abwehr havas ajnajn informojn pri kapitano Ruppert...

Kloss sentis, ke lia koro ekbatis pli rapide. Li ekbruligis cigaredon kaj denove rigardis sian horloĝon. Estis preskaŭ duono post la dekunua. Ĉu li scias aŭ ne? Li respondis singarde, konforme al la instrukcioj de kolonelo Recke:

– Ruppert estis, se mi estas bone informita, ĝisfunde kontrolita de la SD.

– Bonvolu doni al mi klaran respondon – Lothar postulis. – Vi provas eviti la temon kiel ĉiuj Abwehr-oficiroj.

– Ĉi tiu akuzo estas senbaza – respondis Kloss malvarme. – Mi ne havas la Abwehr-arkivon en mia kapo.

– Sufiĉe – diris la Gestapo-ulo. Li iomete levis sian voĉon, apogante sian maldekstran manon sur la skribotablo, kiel la Führer. – La Abwehr ŝatas konservi siajn arkivojn por si, ĉu? Aŭ eble ne ĝenis vin, ke Ruppert estis en la servo de pola agenteco antaŭ la milito?

– Ruperto?! – Kloss devis agi surprizite, kaj la montriloj de lia horloĝo turniĝis antaŭ liaj okuloj. Do li scias! Li jam vidis Ruppert-on en la kafejo Pomianowski kaj la Gestapo-ulojn atendantajn Annan. Lothar, kompreneble, metis kaptilon. Aŭ eble li ankaŭ suspektas Kloss-on?

Eble li volas, ke Anna estu alportita en lian oficejon dum li, Kloss, estas ankoraŭ ĉi tie? Li devis tuj averti la knabinon. Nun jam minutoj kalkulis.

– Ni scias nenion pri la perfido de Ruppert – li diris. – Se vi senmaskigis lin, gratulon pro via sukceso – li sufokiĝis per siaj propraj vortoj.

– Kaj mi senmaskigis lin. Mi senmaskigis – diris Lothar. – Kaj sen via helpo. Vi estas organizo – li subite muĝis – kiu ne plenumas siajn devojn! Vi povas ripeti tion ĉi al via estro!

– Kiu asignis Ruppert-on al Henning? – demandis Kloss. – Oni ankaŭ komisiis al vi kontroli lian pasintecon. – Li ostente rigardis sian horloĝon.

– Ĉu vi hastas? – La voĉo de Lotaro sonis ironia.

– Jes, mi hastas – respondis Kloss. – Kion mi transdonu al kolonelo Recke? – Estis kvarono antaŭ la dekdua.

– Atendu momenton. Mi volis starigi al vi kelkajn demandojn. Personajn, Kloss. Vi estis amiko de Ruppert?

– Troigo. Mi konis lin.

– Ĉu vi parolis kun li pri Henning?

– Mi estis ĉe festo tiutempe – respondis Kloss. – Same kiel vi. Li prezentis min al Benita.

Ruppert jam atendas en la kafejo, Anna estos tie baldaŭ. Ŝi estas akurata. Ŝi estis ĉiam, bedaŭrinde, akurata. Lothar certe ne arestis Ruppert-on; li elpremis ĉion el li kaj baldaŭ li havos Annan. Li jam ne sukcesos ĝustatempe; estas dek ĝis dek du.

– Ĉu vi arestis Ruppert-on? – li decidis fari la demandon.

Sur la vizaĝo de Lothar aperis io simila al rideto. Nun ankaŭ li rigardis sian horloĝon.

– Vi verŝajne pensas, ke mi estas idioto, Kloss. Bonvolu diri al kolonelo von Recke, ke li traserĉu tiujn ĉi liajn arkivojn. Se estas io pri Ruppert, bonvolu alporti ĝin al mi. Mi ne multe lernis de vi.

Kloss ekstaris.

Kvin minutoj. Restis al li ankoraŭ kvin minutoj.

Longa koridoro. Ŝtuparo. La SS-ulo levis la kradon. Denove koridoro. Li kuru, sed li devas iri malrapide, indiferente preterpasi la gardiston, kian ŝancon li daŭre povas havi? Dek du en tri minutoj.

* * *

En tiu sama momento, kiam Kloss eliris el la konstruaĵo sur la strato Szucha, kapitano Ruppert mendis kafon en la kafejo Pomianowski. Li rigardis tra la fenestro, etendis gazeton sur la tablon kaj ĵetis sur ĝin skatolon da cigaredoj. Li efektive kompatis la knabinon, por kiu du el la agentoj de Lothar en civilaj vestoj atendis en la angulo de la ĉambro, sed li pensis plejparte pri si mem kun kompato kaj amareco. Jen al kio ili venigis lin! Li, kapitano Willy Ruppert, oficiro kun granda estonteco, la amanto de la plej bela virino en Varsovio, devas ludi ĉi tie, en ĉi tiu pola kafejo, la rolon de logaĵo, spioneto, kiun oni povas senpune batadi kaj humiligi. Li malamis ilin nun ĉiujn: la Lotar-ojn en iliaj ĉapoj kun kranioj, brutalajn kaj memfidajn, la polojn, kiuj devigis lin perfidi, kaj tiujn, kiuj preterpasis lin sur la stratoj, kun la okuloj fiksitaj sur la tero por kaŝi sian timon kaj malestimon. Maljunulo ludis melodion sur la piano; tiu ĉi maljuna sinjoro ludis terure malagorde; Ruppert havis absolutan sonsenton, do li provis ne aŭskulti; li denove rigardis en la vitron. Ĉi tiu knabino jam devis esti ĉi tie! Aŭ eble ŝi ne venos? Li deziris, ke ŝi ne venos, fakte li vere deziris, ke la ekzekutistoj el Polizeistrasse ne kaptu ŝin, sed li tuj ektimis. Lothar ne kredos ĝin kaj deklaros ke Ruppert mensogis al li. Kia sorto atendas lin? La du agentoj atente observis lin. Li konis tiujn vizaĝojn, la malvarmajn vizaĝojn de la brutuloj. Ili ambaŭ rigardis siajn horloĝojn samtempe. Ili malpacienciĝis.

* * *

Kloss ĵus kaptis rikiŝon ĉe Unia placo.

– Rapidu, frato – li diris en la pola. Li malmulte zorgis pri konspiro nun. La rikiŝoforo rigardis surprizite kaj premis la pedalojn. Ili rapidis rekte laŭ Marszałkowska. Kvin post la dekdua Kloss ĵetis al la knabo iom da mono kaj saltis el la rikiŝo. Li denove estis germana oficiro, kiu ne hastis ien ajn. Li preterpasis la kafejon de Pomianowski; rigardo tra la fenestro kaj la sento de malpeziĝo preskaŭ paraliziga. Ruppert sidis sola ĉe la tablo. Tuja penso: kio okazis al Anna?

Anna marŝis laŭ la strato Wilcza al Aleje Ujazdowskie. Ŝi hastis. Ŝi preterpasis grupon da homoj kolektiĝantaj ĉe la Bekanntmachung algluita al la muro. Kiam ŝi atingis la angulon de la strato Mokotowska, ŝi subite vidis antaŭ si malplenan straton. Ĉiam estis alarmsignalo. Preterpasantoj malaperis de la strato Wilcza. Iu kela butikisto estis klakbatanta la pordon al sia kaverno. Ŝi haltis. En tiu momento, rapidanta virino kun panbulkoj elstarantaj el ŝia sako preskaŭ preterfrotis ŝin.

– Ili kaptas ĉe la angulo de Krucza strato – ŝi flustris.

Anna tuj ŝanĝis sian vojon. Ho nu – ŝi malfruos dek minutojn. Ŝi turniĝis en la straton Mokotowska kaj iris ĝis la placo Zbawiciela, evitante la danĝeran lokon. Ŝajnis sekure sur la strato Marszałkowska; gazetknabo kriis "Nowy Kurier Warszawski", homoj staris ĉe haltejoj, kaj ĉe la angulo maljunulo kun okulvitroj vendis, kiel kutime, memfaritajn cigaredojn en "Morwitan" tuboj. Anna konis ĉi tiun maljunulon. Antaŭ la milito li estis altranga oficisto en la Ministerio de Forstado. Ŝi ridetis al li kaj plirapidigis sian paŝon. Estis jam dek post la dekdua.

Kloss atendis. De kiu flanko venos Anna? Ĉu la kafejo estas gardata aŭ ĉu ili estas nur en la kafejo? Li devis sufiĉe frue rimarki Annan, alie... Li ekstaris en la pordego. La alproksimiĝanta tramo momente vualis la vidon de la kontraŭa flanko de la strato Marszałkowska. La tramo ekmoviĝis kaj tiam li vidis Annan! Kiel malfacile estas ne kuri! Dum li transiris la vojon, milita aŭto preskaŭ tuŝetis lin. Anna jam estis ĉe la rando de la trotuaro, ŝi rimarkis Kloss-on nur kiam li alpaŝis al ŝi kaj puŝis ŝin tiel forte, ke la mansako de la knabino falis teren.

– Pardonu – li diris, levante la sakon. Kaj li aldonis: – Ne iru tien. Gestapo!

Anna tuj turnis sin kaj malaperis en la homamaso. Kloss restis sola. turnis en la strato de Pius XI. Poste en la daŭre malplenan straton Mokotowska. Li haltis kaj elprenis sian cigaredujon. Lia mano tremis dum li ekbruligis la alumeton.

Trankviliĝu, idioto – li pensis. – Trankviliĝu, ŝi estas sekura.

Sur la muro de malnova loĝdomo, forviŝita sed ankoraŭ videbla, estis surskribo pentrita per kurbaj literoj: "Varsovio batalas".

* * *

Je 12:40 la Gestapo-agentoj alpaŝis al daŭre atendanta Ruppert.

– Ni iru – deklaris unu el ili – ŝi jam ne venos.

Ruppert malvolonte leviĝis de sia seĝo; li sciis, kio atendas lin. Li ankoraŭ havis iom da espero, kiam ili trovis sin sur la strato Marszałkowska. Eble ŝi simple malfruis, eble li finfine vidos ŝin! Diable kun ĉi tiu pola knabino, temas nur pri li, pri Ruppert. Li estis esence senkulpa, li volis vivi trankvile kaj ne okupiĝi pri io ajn. Li ne ŝatis la naziistojn, sed li ankaŭ havis nenion komunan kun la poloj. La poloj devigis lin dufoje kunlabori, kaj nun Lothar devigis lin. La patro de Willy, industriisto el Ruhr, pravis dirante, ke homo estas nur ŝraŭbo en maŝino kaj preskaŭ ne havas influon por formi sian propran sorton. Ne indas esti heroo, sed tamen indas havi monon kaj virinojn. Kaj se temas pri la prezo... Kian prezon nun li devos pagi por sia propra vivo?

Lothar jam atendis en la kabineto. Li rigardis Ruppert-on per sia vitreca rigardo, ekbruligis cigaredon sen eĉ proponi unu al li.

– Vi mensogis al ni – li diris – kaj oni ne devas mensogi al ni.

Ruppert volis krii, ke li estas germana oficiro, ke li ne permesos al iu paroli kun li tiel, ke oni ne rajtas alparoli lin per "vi" eĉ se li estas suspektata – ke li ricevis la Feran Krucon pro la pola kampanjo, sed li nur balbutis:

– Mi efektive aranĝis rendevuon kun ŝi, kredu min! – Li timis. Li sentis ŝvitgutojn sur la frunto, liaj manplatoj estis malsekaj.

Ĉu mi revidos Ilsen? – li pensis senĉese.

Lothar atente observis lin; la timo de Ruppert ne evitis lian atenton. Li ŝatis kiam homoj timis, tiuj estis la solaj momentoj en lia vivo, kiuj valoris ion; li tiam spertis specialan, preskaŭ fizikan plezuron. Li neniam batis iun ajn, kiam li vidis sur la vizaĝo de la pridemandata persono, kion li nun vidis sur la vizaĝo de Ruppert. Li sciis tiam, ke tio estas lia homo kaj ke li devas esti indulgata, sed poste li ofte ŝanĝis sian opinion kaj povis senhezite mortpafi malkuraĝulon, de kiu li jam ĉion elpremis.

– Rememoru bone – li tiris la vortojn – ĉu vi rakontis al neniu pri nia interparolo?

– Al neniu, sinjoro Sturmbannführer.

– Al Ilse?

– Mi ne menciis ĝin al Ilse – diris Ruppert kaj volis krii: – "Ne tuŝu tiun ĉi knabinon, kiel vi aŭdacas nomi ŝin per ŝia antaŭnomo?"

– Ĉu vi certas?

– Bonvolu kredi min, sinjoro Sturmbannführer.

Kriego aŭdiĝis en proksima ĉambro, fortranĉita subite, kaj Ruppert havis la iluzion, ke la kriego daŭris, kvazaŭ iu estus ludanta diskon ripetantan la saman sonon.

Lothar ridetis, kaj li ridetis malofte.

– Mi donas al vi ŝancon – li diris. – Efektive, mi ne devu fari ĉi tion, ĉar vi estas malĉastulo kaj perfidulo, sed mi havas malmolan koron por vi. Se vi trovos ĉi tiun knabinon ene de du tagoj...

– Kiel mi faru tion? – demandis Ruppert.

– Via problemo, mia kara. Ni ne rekomendis al vi, ke vi prenu monon de pola agenteco... Jen via lasta ŝanco, Ruppert, kaj se ne, ĉu vi scias, kio atendas vin?

– Mi scias – li diris, kaj li sciis vere. Antaŭ liaj okuloj li vidis la malplenan korton de la konstruaĵo sur Polizeistrasse, la ŝtonplatoj akvumataj kaj purigataj ĉiutage. Kie ili mortigas? Verŝajne ne en la korto, sed en la kelo, en la mallumo. Ruppert ne volus morti en la mallumo. Li timis la mallumon ekde kiam li estis infano.

– Iru tien, mia kara, al tiu hazardludejo – aldonis Lothar. – Eble vi renkontos vian malnovan amikon, Schmidt-on. Mi tre ŝatus paroli kun li.

Do ili lasas lin foriri kaj Ruppert foriras, ne pensante, ke tio estas nur prokrasto de puno. Eliri – la plej grava afero nuntempe estas eliri kaj ne vidi la palan vizaĝon de Lothar kaj la ŝtonplatojn de la korto de ĉi tiu konstruaĵo.

* * *

– Anna devas malaperi – diris Kloss. – Lothar havas sian personan priskribon.

Ili tri sidis en la tenejo. Marcin metis la pecojn sur la ŝaktabulo, poste puŝis ilin en la skatolon per sia maldekstra mano. Anna metis sian manon sur la ŝultron de Kloss.

– Vi troigas – ŝi ekridetis – maksimume mi ŝanĝos mian hararanĝon.

Ili ne komprenis, ili daŭre ne komprenis! Ili subtaksis la malamikon, la jaroj de okupado enigis en ilin, antaŭ ĉio, malestimon al la germanoj.

– Ili faros ĉion por trovi vin – li klarigis. – Lothar nun scias, ke ni decidis atingi Henning-on. Li gardos lin pli bone ol Kutscheran. Lothar estas danĝera kontraŭulo.

– Mi ricevis urĝigon – Marcin parolis mallaŭte, ne interrompante sian ŝakludon. – Ni devas havi la planojn de Henning ĉiakoste.

– Ni pagos altan prezon – diris Kloss tra la dentoj, kaj li pensis, ke tiu ĉi prezo povas esti Anna, aŭ li, aŭ ĉiuj el ili, sed li ankaŭ sciis, ke li ne rezignos kaj ke ĝi estos tiel ĝis la fino de ĉi tiu milito: neplenumeblaj taskoj, kiuj oni devas plenumi...

– Ĉu vi havas ian planon – demandis Marcin.

– Diru al Adam, ke li estas eksterludanto – li diris. – Estas plej bone interrompi la kontakton kun li por iom da tempo.

– Mi jam faris ĝin. Do, ĉu vi havas ian planon?

– Jes – diris Kloss. – Mi bezonos Annan.

– Vi diris, ke ŝi devas malaperi.

– Ŝi malaperos morgaŭ. – Ĉiu vorto faris doloron al li. Li ne havis la rajton endanĝerigi Annan, sed li devis endanĝerigi ŝin, ĉar ĝi estis la sola ŝanco por turni la malrealaĵon en la apenaŭ verŝajnan.

– Mi konsentas – diris Anna. Kloss pensis, ke mankas al ŝi imago; ne plene ŝi estas konscia pri la risko. Ŝi prenis sur sin la plej malfacilajn taskojn kaj ĉiam kredis, ke tio devas sukcesi. Sed ŝi ja ne povis scii kio estas lia ideo...

La nuran ŝancon akiri la planojn de von Henning estis provizata de Benita, la malbela knabino kun okulvitroj, kiun tamen oni ne povu subtaksi, ĉar ŝi sciis, ke ŝi estas malbela kaj ŝiaj okuloj malofte perdis sian singardan esprimon. Ŝi venis al li vespere, kiel ili telefone aranĝis, kun perfekta, vere germana akurateco. La horloĝo super la kanapo ĵus batis la okan, kiam ŝi frapis la pordon.

– Patro pasigos la vesperon kun generalo von Falkenheim – ŝi ripetis tion, kion li jam aŭdis per la telefono kaj sur kio li bazigis sian tutan planon. – Mi havas tempon por vi – ŝi flustris dum li demetis ŝian mantelon – sed mi daŭre iomete timas.

– Kion vi timas? – li demandis. Ili jam eniris en la ĉambron, sur la tablo staris du pladoj, glasoj, ŝi ĉirkaŭis ĉion per unu rigardo.

– Kiam iu agrabla interesiĝas pri mi... Ĉu vi povus forgesi por ĉi tiu vespero, ke mi nomiĝas Benita von Henning?

– Mi ne pensas pri tio – li diris, ne tute certa ĉu li mensogis sufiĉe konvinke. – Mi ne pensas, ke vi estas la plej bone gardata knabino en Varsovio.

– Ĉu ĉi tio ekscitas vin?

– Ne, ne! – li rapide kriis kaj sidigis ŝin sur seĝon.

Ŝi ĵetis rigardon direkte al la malfermita pordo de la dormoĉambro, poste eltrinkis sian unuan glason. Kloss ŝaltis tangon. Benita dancis vere bonege, li sentis, ke ŝia malfido malrapide malaperas, ke ŝi pli kaj pli varme kunpremis sin al li... Poste ŝi demetis la okulvitrojn kaj metis ilin sur la tablon.

– Vi bonege dancas, Hans.

– Ankaŭ vi, Benito – li diris, kaj ĉi-foje li ne mensogis.

– Mi malofte dancas. Dum lernejaj vesperoj mi kutime sidis ĉe la muro.

– Bagatelo – flustris Kloss – vi estas bela knabino, Benito – li eble iom troigis, sed li sentis sin stulta en ĉi tiu rolo. Ŝi deŝoviĝis de li.

– Vi mensogas, kial vi mensogas?

– Mi diras la veron – li diris. – Tion mi pensis jam kiam mi vidis vin la unuan fojon en la stacidomo.

– Ĉu vi estis en la stacidomo?

– Hazarde – li flustris, kaj komprenis, ke li denove faris eraron. Oni ne devus diri tion. La singardemo revenis al ŝia rigardo.

Li plenigis la glasojn, ŝi trinkis obeeme, sed ŝi nun estis iomete alia, ŝi ne demetis siajn okulvitrojn kaj li senĉese sentis ŝian atentan rigardon sur si.

– Ĉu vi volas ebriigi min? – ŝi demandis.

– Ĉu tio estas io malbona?

– Ne, kompreneble ne. Do ni trinku! – ŝi denove alpremiĝis al li. – Mi estas tiel malofte ebria, mi havas fortan kapon. Mi havas fortan kapon, ĉu vi ne pensas?

Tiam ŝi petis alporti al si glason da akvo. Ĝuste tio estis la okazo, kiun li atendis, li havis jam sufiĉe de ĉi tiu vespero kaj de trompi la malbelan knabinon, kiu havis la malfeliĉon nomiĝi von Henning. Li iris al la kuirejo, plenigis glason per krana akvo, kaj elprenis el sia poŝo malgrandan fiolon. Ĉi tiu dormilo devus funkcii tuj.

Li ne suspektis kaj ne povis rimarki, ke Benita leviĝis de la tablo kaj vidis la scenon tra la malfermita pordo. Ŝi estis multe malpli ebria ol Kloss pensis, fakte tute sobra.

Ŝi vidis lin kun la fiolo en la mano kaj ekkomprenis. Kiam li revenis en la ĉambron, ŝi jam sidis sur sia sidloko kaj pririgardis sian malplenan glason.

– Verŝu por mi pli – ŝi flustris. – Mi vere volas ebriiĝi.

Kloss donis al ŝi la glason, ŝi prenis ĝin en la mano kaj levis ĝin al siaj lipoj.

– Nun ŝaltu la gramofonon.

Kiam li estis ŝanĝanta la gramofondiskon, Benita verŝis la akvon en la florpoton kaj, kaj tenante la malplenan glason en la mano, ŝajnigante, ke ŝi jam trinkis ĝin, alpremis sin al li dum la gramofono denove ripetis la sentimentalan tangon.

– Mi vere ŝatas vin – ŝi flustris – Mi ŝatas vin multe pli ol Ruppert-on – ŝi ekridis. – Vi estas pli bela kaj pli ruza. Ho Hans, vi scias kiel trakti knabinojn!

Ŝi komencis kanti, poste ŝi interrompis abrupte, Kloss atendis ĝis ŝi sentos sin peza en liaj brakoj kaj fermos la okulojn. La dormilo jam devus funkcii, tamen ŝi daŭre diris:

– Mi havas belan voĉon, ĉu ne? Ĉiuj diras, ke almenaŭ ĝin mi havas belan. Venu, kisu min... Vi tamen estas timema, Hans.

Fine ŝi falis sur la seĝon. Kloss jam estis certa, ke ŝi luktas por venki dormemon.

– Nu, verŝu iom pli por via malbela knabino, kiun vi artifike allogis ĉi tien.

– Kion vi diras, Benita?

Ŝi trempis siajn lipojn en la glason.

– Ho Dio, mi sentas min tiel kapturna. Hans, vi tute ne scias, kio okazas al la mondo! Kion vi faris al mi?

Li kondukis ŝin al la dormoĉambro kaj kuŝigis ŝin sur la kanapon. Ŝi flustris denove: – Venu al mi – kaj ŝi fermis la okulojn.

Kloss klinis sin super ŝi; ŝi spiris trankvile kaj egale, sed li preferis atendi iom pli antaŭ ol li malfermis la sakon de Benita kaj trovis la ŝlosilojn ĉe la fundo. Konvinkita, ke la knabino dormas, li revenis al la apuda ĉambro. Tiam Benita malfermis la okulojn; ŝi prenis malgrandan Walter-pistolon el sia roba poŝo Ŝi ĉiam portis pafilon, kaj ĉi tie, en Pollando, ŝi neniam disiĝis kun ĝi. Ŝi aperis sur la sojlo ĝuste kiam Kloss alproksimiĝis al granda vestoŝranko.

– Haltu – ŝi diris – ne moviĝu! Ĉu vi ankoraŭ volus glason da konjako?

Kloss abrupte turnis sin. Li ekvidis la okulojn de Benita rigardi malvarme el malantaŭ ŝiaj okulvitroj kaj la tubo de la pafilo.

– Oni ne trompu malbelajn knabinojn – ŝi flustris mallaŭte.

– Ĉu vi estas freneza? – li ekkriis. – Kion vi faras? – Li faris paŝon direkte al ŝi.

– Ne tro proksime, mia kara. Nun ne proksimiĝu. Mi estas tute veka, mi ne trinkis vian pocion. Tamen vi estis senzorga. – Kaj post momento, kiam Kloss haltis, ŝi aldonis: – Patro vere ne estas hejme, vi bone pripensis tion, Hans. Por kiu vi laboras? Por la samaj homoj kiel Ruppert?

– Vi estas idioto – li respondis.

– Almenaŭ finfine honeste – ekridis Benita. – Ne proksimiĝu, alie mi komencos krii. Unu el viaj najbaroj aŭdos... Aŭskultu atente. Vi diros al mi ĉion nun, almenaŭ mi havas la rajton por tion ĉi. Vi pensas, ke la Germanio perdis la militon, ĉu ne?

Kloss silentis.

– Vi ne volas paroli, ĉu? Kaj kiel vi scias, ke mi ne konsentus... kunlabori kun vi?

Vi ne pensis pri tio, Hans. Nur diru al mi, por kiu?

Kloss daŭre silentis, poste finfine ekmoviĝis al Benita. Li zorge observis ŝian vizaĝon kaj la armilon; ĉu ŝi pafos aŭ ne? Ŝi retiriĝis, nur kelkajn paŝojn apartigis ŝin de la granda vestoŝranko.

– Se vi ne diros al mi ĉion tuj, mi komencos krii. Aŭ mi pafos.

Fine ŝi apogis la dorson al la pordo de la ŝranko. Kloss paŝis al ŝi, kalkulante la sekundojn. En momento...

– Ĉesu! – ekkriegis Benita, kaj tiam la pordo de la vestoŝranko malfermiĝis abrupte. Anna saltis el ĝi. Anna, silenta atestanto de tiu ĉi sceno la tutan tempon, elbatis la pafilon el la manoj de Benita, kaj senpovigi la germaninon daŭris jam nur kelkajn sekundojn. Ŝi eĉ ne havis tempon por krii. Kloss ekpensis, ke li kompatas tiun ĉi Benitan von Henning, tamen nenecese.

Ŝi nun kuŝis ligita sur la lito kun la buŝo ŝtopita, en ŝiaj okuloj estis nur malamo kaj malespero, ŝi devis rigardi Kloss-on kaj Annan moviĝi ĉirkaŭ la ĉambro, traserĉante ŝiajn aĵojn. Ŝi rigardis Annan, kiu en ŝia robo, ŝia mantelo, ŝiaj okulvitroj prepariĝis por eliri.

– Anna – diris Kloss sur la ŝtuparo kiam ili forlasis la loĝejon – ĉi tio estas tre danĝera. Vi rapide preterpasos la gardiston, la gardisto devas esti certa, ke vi estas Benita. Vi trovos vin en la laborejo de Henning, ĉu vi memoras la skizon de Ruppert?

– Jes – flustris Anna.

– En la angulo staras kirasa ŝranko. Vi malfermos la ŝrankon, faros fotojn kaj poste eliros tra la kuirejo... Vi povos forlasi la vilaon precize ĉe la gardoŝanĝo... Eĉ por momento mi vin ne perdos de vido... Mi asekuros vin.

Li kisis ŝin kiam ili atingis la pordegon.

– Memoru, en kiu loko la palisetoj estas iomete pli malaltaj... Sed nur en la momento de la gardoŝanĝo... Tiam la gardisto ne rigardas la korton... Nu, iru jam.

* * *

La nokto estis malluma, la strato malplena. Preterpasis ĝendarma patrolo. Ili atendis ankoraŭ kelkajn minutojn sub la arbo. Fine Anna transkuris la vojon kaj poste malrapide alpaŝis al la gardisto staranta antaŭ la pordeto de la vilao de Henning. Kloss, kaŝita en la ombro de la arbo, nek por momento deprenis siajn okulojn de ŝi. Li eltiris sian pafilon el la pistolujo kaj reŝargis ĝin. Li atendis, sentante senĉesan korbatadon.

– Gute Nacht, Fräulein – diris la gardisto, kaj Kloss profunde enspiris.

Anna paŝis al la pordo, elprenis la ŝlosilojn el sia saketo kaj metis ilin en la seruron. Dum momento ŝajnis kvazaŭ la seruro estas blokita kaj la pordo ne malfermas. Ĝi daŭris eterne.

Ke nur la gardisto ne volu helpi ŝin – Kloss preĝis. Fine ŝi malfermis la pordon kaj trovis sin en la sanktejo de la profesoro. Kloss perdis ŝin de vido.

Anna preterpasis la vestiblon kaj la sekretariejon de Benita. La kabineto estis malfermita. Nun ŝi provis ne pensi, ŝi agis mekanike, laŭ la plano preparita de Kioss. Unue kovri la fenestrojn, poste ŝalti la lumon, elpreno la ŝlosilojn kaj tre trankvile, sen nervoziĝi aŭ hasti, alproksimiĝi al la kirasa ŝranko. Turno de la ŝlosilo en la seruro, unu, du, sed la pordo ne malfermiĝis. Anna sentis ŝvitgutojn sur la frunto... Ŝi ĉesis labori.

Oni devas agi trankvile – ŝi pensis – nur trankvilo.

Ŝi rekomencis de la komenco. Ŝi sidiĝis. Ŝi permesis al si kelkajn momentojn de ripozo, kiam la ŝranko malfermiĝis silente.

Sur la meza breto kuŝis zorge numeritaj dosierujoj. La sekretaj planoj de profesoro von Henning. Anna metis ilin etenditaj sur la tablo, elprenis sian fotilon, rigardis sian horloĝon... Kiom da tempo ankoraŭ restis ĝis la gardoŝanĝo?

Dume, Kloss atendis, kaŝita malantaŭ arbo proksime de la pordeto, kun sia armilo preta pafi. Kiom da tempo tio ĉi daŭras? Neniam atendado ŝajnis al Kloss tiel terure dolora kaj malfacila. Fine li aŭdis muĝadon de motoro, alveturis malfermita militaŭto, kaj la ĝendarmoj elsaltis el ĝi. Aŭ eble Benita mensogis? Aŭ eble profesoro Henning ne forlasis la vilaon kaj vokis la ĝendarmojn... Ne, ĉio ŝajnis iranta laŭplane, estis nur gardoŝanĝo. La ĝendarmoj ekstaris unu kontraŭ la alia, la distribuisto donis instrukciojn. Anna devus forlasi la vilaon nun.

Ŝi ĵus malŝaltis la lumojn, eniris en la kuirejon, ankoraŭ luktis kun la kuireja pordo, kaj poste fermis ĝin per la ŝlosilo de Benita. Ŝi trovis sin ĉe la malantaŭo de la domo, en la korto. Ŝi aŭdis la voĉojn de la gardistoj kaj vidis soldaton promeni laŭ la strato. Kliniĝante, ŝi kuris trans la korton – ĉi tiu estis la plej malfacila momento. Saltante trans la paliseto, ŝi disŝiris sian robon. La robo ne gravas! Ŝi jam estis sur la najbara bieno. La gardisto, kiu promenis laŭ la palisaro, ĵus turnis sin dorse... Anna, alpremanta al la muron, atingis la straton. Kloss jam atendis tie. Li prenis ŝin je la brako kaj ili malaperis kune en la mallumon. Ili longe silentis. Pasis iom da tempo antaŭ ol Anna flustris:

– Ĉio en ordo.

* * *

La mateno estis suna. Anna, teko enmane, staris en ĉambreto malantaŭ la antikvaĵbutiko. La mondo ŝajnis al ŝi nun ĝoja kaj bela... Verdire ŝi devas forlasi Varsovion, sed ŝi ja baldaŭ revenos kaj revidos Janek-on. La laboro, la plej malfacila laboro el ĉiuj ĝis nun atribuitaj al ili, jam estas farita. Ili povas fieri. La germanoj neniam divenos ke la planoj de von Hennig ne plu estas sekreto de la Drittes Reich.

– Kio okazos al Benita? – ŝi demandis. Marcin ekridetis acide.

– Mi preferus – li murmuris – ke la abdukto de tiu ĉi knabino ne estu necesa. Nun ni havas veran problemon pro ŝi. Mi sendis homojn al la loĝejo de Kloss, ili transportos ŝin en vestoŝranko al sekura loko en Mokotów.

– Kaj kio poste?

– Mi ne scias – li levis la ŝultrojn. – Ni raportos al la centrejo. Okazis io malbona. La malapero de Benita alarmos la tutan Varsovian Gestapo-n.

– Kaj kion ni devis fari? – Anna ĝoje ekridetis. Denove, levo de la ŝultrojn.

– Mi timas pri Janek – diris Marcin.

Nun ankaŭ Anna komencis timi pri Kloss. Ili antaŭ nelonge disiĝis, kaj kiam ili estis disiĝantaj, al Anna ŝajnis, ke li estas tute sekura, sed li ja restas, kaj ĉiumomente, ĉie ajn, li estas en danĝero de morto.

– Lasu min ankoraŭ ne forlasi Varsovion. – Marcin ne kaŝis sian malbonan humoron.

– Ĉesu fari ĉi tiujn sensencaĵon – li diris akre. – Iru tuj de ĉi tie al la stacidomo kaj raportu ĉe Bartek en Radom. Se mi ankoraŭ revidos vin ĉi tie, mi konsideros ĝin kiel malobeon de la ordono.

Kiam ŝi forlasis la antikvaĵbutikon, ŝia gaja humoro revenis. Ne estis germanaj uniformoj videblaj sur la strato, junulo portanta florojn ridetis al Anna kaj Anna ridetis reen. Ŝi iris malrapide, ĉirkaŭrigardante, ĉar ŝi ankoraŭ havis esperon, etan esperon, ke ŝi vidos Kloss, kvankam ŝi sciis, ke li ne rajtas veni ĉi tien, ke li estas okupata ĉe lia loko, en la malbenita Abwehr. Ŝi haltis ĉe la tramhaltejo. La tramo "O" ĵus venis, kaj en tiu ĉi momento Anna ekvidis kapitanon Ruppert proksimiĝantan al ŝi Li jam estis tre proksime, tro proksime por fuĝi. Li rekonis ŝin antaŭ ol ŝi havis tempon por fari ajnan decidon. La tramo haltis ĉe la haltejo. Anna kuris al dua vagono, sed Rupert jam estis apud ŝi kaj kaptis ŝian brakon.

– Bonvolu lasi min foriri! – Anna ekkriis. Homoj evitis ilin, saltante en la vagonon, ŝajnigante, ke ili vidas nenion. La tramo ekmoviĝis.

– Mi ne konas vin! – ŝi kriegis kaj kaptis la pordan tenilon, sed ĝendarmpatrolo aperis sur la trotuaro.

– Prenu ŝin! – Ruppert ordonis.

* * *

Lothar diris, ke trovi ĉi tiun knabinon estas la lasta ŝanco de Ruppert. Ruppert trovis ŝin, sed li sentis abomenon, amaran guston en sia buŝo kiam li raportis sin al la Sturmbannführer. Li pensis, ke ili almenaŭ dankos lin, ke eble ĝi iel finiĝos, li daŭre esperis, ke li liberiĝos de ĉi tiu reto. Sed la reago de Lotaro estis surpriza.

– Vi estas idioto! – ekkriis la Gestapo-ulo.

Ruppert sentis, ke liaj manoj tremas; li alkutimiĝis al la insultoj dum la lastaj tagoj, li sciis, ke li jam ne reagos al ia insulto, sed li ne povis kaŝi la tremon de siaj manoj. Li senĉese ripetis en sia menso, kion li devus diri al tiu ĉi rigidulo, ĉi tiu malgranda kanajlo, kiu iel akiris potencon super la homaj vivo kaj morto, sed li silentis.

– Vi estas idioto – Lotaro ripetis jam pli trankvile. – Kiu diris al vi, ke mi volas aresti ŝin, vi devis gardi ŝin – jen ĉio. Tia ŝanco! Kun ĉi tiu knabino ni povus atingi ilian reton. – Li sidiĝis ĉe la skribotablo kaj rigardis malvarme Ruppert-on. – Vi estas esence senutila nun, Ruppert – li diris. – Vi senutiligis vin, Ruppert. Aŭ eble vi faris ĝin intence? Nu, diru al mi, ĉu vi daŭre ludas duoblan ludon?

Ruppert volis ion diri, protesti, sed la vortoj frostiĝis sur liaj lipoj.

Mi estas germana oficiro – li pensis kaj restis silenta, sentante, ke liaj genuoj rigidiĝas kaj senĉese memorante, ke jen li, kapitano Ruppert el bona germana familio, nun staras antaŭ la iama komercvojaĝisto, kiu havas lin en sia mano.

Sed la furiozo de Lotaro atingis sian pinton nur momenton poste. La telefono eksonoris, kaj la raporto, kiun la Sturmbannführer ĵus ricevis, estis tia, ke eĉ li, diplomiĝinto de la solida lernejo de Gestapo, perdis la trankvilon. Benita von Henning malaperis.

Lothar forĵetis Ruppert-on el sia kabineto; li denove alvokos lin kaj alpinglos lin al la muro, sed nun li havis ion alian por fari. Profesoro von Henning jam atentigis Berlinon, li telefonis la Gruppenführer-on, kaj li, Lothar, ne komprenas kaj ne komprenos post kelkaj horoj da pridemandado, kiel tio povis okazi. La gardisto, kiu deĵoris ĉe la pordego, ĵuris, ke Benita revenis al la vilao ĉirkaŭ 11:30 nokte, antaŭ la gardoŝanĝo. Ĉiuj ĝendarmoj, kiuj poste deĵoris, deklaris, ke jam neniu forlasis la vilaon. Ankaŭ neniu eniris ĝin. Nur matene revenis profesoro von Henning de la festo ĉe la Generalo. Do kiel tio okazis? Kiel Benita povus malaperi? Kien ŝi iris? Kiu abdukciis ŝin? Kaj se ĝi abdukciis ŝin, kiel ĝi sukcesis trompi la gardistojn? Aŭ eble la ĝendarmoj estis en komploto? Ne, tio estas nekredebla! Tiuj, kiujn li alpostenigis por gardi la vilaon, estis liaj plej bonaj homoj, multfoje provitaj, kaj ili ne povis malsukcesi ĉe tia laboro.

Li raportis la samon al la Gruppenführer kelkajn horojn poste, kiam tiu alvokis lin al sia vasta kabineto, kies fenestroj rigardis al la kutime malplena Polizeistrasse. La Gruppenführer sidis en fotelo kaj rigardis Lotar-on per sia malvarma rigardo. Lotaro staris antaŭ li en streĉa staro kaj pensis, ke kompare al tiu li estas nenio, ŝaksoldato, kiu povas esti sendita al la Orienta Fronto aŭ mortpafita en la kelo ĉiu-momente. Tio vekis en li nenian proteston; li sentis nur timon, la saman timon, kiun devus senti la homoj, starantaj en atento en lia kabineto.

– Mi faris ĉion, kion mi povis, sinjoro Gruppenführer – li klarigis.

– Vi faris nenion – la eminentulo respondis malvarme. – Se la filino de Henning ne estos trovita post du tagoj, mi ne ŝatus esti en viaj ŝuoj.

* * *

– Aŭ eble Benita forlasis la vilaon nur matene? – diris Lothar.

– Ŝercoj! – grumblis la profesoro. – Mi ne konsilas al vi ŝerci kun mi. Kiam mi revenis, Benita jam estis for.

– Ĉu mankis io ŝia krom ŝiaj vesperrobo, palto kaj mansako?

– Ne, nenio alia mankas – diris la profesoro. – Sed Benita havis kun si la ŝlosilojn al la kirasŝranko, ĉu vi komprenas? La ŝlosiloj al mia kirasŝrabko.

– Tio estas nesingardeco – diris seke Lothar.

– La nesingardeco estis – respondis la profesoro – konfidi al vi la gardadon de mia persono.

Li forlasis la kabineton de Lothar eĉ sen levi la manon por adiaŭo. Kaj Lothar ja sciis, ke von Henning povas permesi ĝin al si, ĉar la profesoro gastis ĉe la Führer mem en lia vilao en Berchtesgarden ankoraŭ antaŭ la milito.

Lothar ordonis alvoki Kloss-on, sed antaŭ tio ĉi li decidis pridemandi la knabinon kaptitan de Ruppert. Kiel atendite, ŝi neis ĉion.

– Ĉi tiu sinjoro faris eraron – ŝi flustris – mi ne konas lin.

Li rigardis la knabinon sidantan sur malgranda tabureto apud la pordo de lia kabineto. Li sciis, ke li ne povos elpremi ion el ŝi en normala konversacio, ĉi tie li devus uzi multe pli severajn metodojn, sed se li ilin uzos, li ne estis certa, ĉu la knabino elportos ĝin.

– Vi havas nur unu ŝancon: diri la veron – li diris. – Ni volas malmulte: viajn kontaktojn kaj adresojn...

– Mi ne scias, kion vi volas de mi.

– Mi konsilas al vi pripensi ĝin. Mi montros al vi homojn, kiuj ankaŭ asertis, ke ili scias nenion. Vi vidos kiel ili aspektas nun.

Ŝi silentis. Ĉu liaj vortoj faris ian impreson sur ŝi?

– Al kiu vi portis la dokumentojn transdonitajn de Ruppert?! – li kriis. - Al kiu vi donis ilin?

Ŝi kunpremis la lipojn. Ŝi estis tre pala, li vidis timon en ŝiaj okuloj, certe timon, sed ŝi restis silenta.

– Ni scias ĉion ĉiuokaze – li diris trankvile. – Vi estos libera post unu horo, se vi diros al mi.

Li klinis sin super ŝi. Li tenis brulantan cigaredon en la fingroj. Li vidis la vizaĝon de Anna tre proksime kaj malrapide alproksimiĝis la cigaredon al ŝia vango.

– Kie estas Benita von Henning? – li demandis.

– Mi scias nenion – ŝi flustris. – Mi ne konas tiun ĉi sinjorinon.

– Vi estas malmola, ĉu ne? Des pli malbone por vi. Post unu horo vi komencos paroli alimaniere.

SS-ulo ekstaris sur la sojlo kaj raportis la alvenon de leŭtenanto Kloss.

– Lasu lin eniri – diris Lothar kaj ordonis, ke Anna estu elkondukata.

Ili renkontiĝis sur la sojlo, Anna ne levis la kapon, ne rigardis lin, ĉar ŝi timis, ke Lothar ekvidos en ŝiaj okuloj ion, kion li ne devu vidi. Se nur Janek ne lasu sin malkaŝi. La sango elfluis de lia vizaĝo. Anna vidis nur geston, nerimarkeblan kaj absurdan geston movi la pistolujon al lia stomako. Kial li faris tion? Oni ne devis fari tion.

– Ni kaptis belan birdon – diris Lothar. – Agentino el la pola reto – li klarigis.

– Ĉu vi forigis la reton? – Kloss ne sciis, kiel li povis sukcesi regi sin.

– Ne.

– Ŝi diris ion? – demandis Kloss. Ĉu la Gestapo-ulo aŭdis la tremon en lia voĉo?

– Ŝi diros – Lothar diris trankvile.

Kloss sidiĝis sur la seĝon sen atendi inviton.

– Eble vi ne devus aresti ŝin – li diris.

– Bonvolu ne enmiksiĝi en miajn aferojn! – Lotaro eksplodis. Mankis nur ke iu bubo el la Abwehr ripetas la vortojn de la Gruppenführer al li. – Mi ne vokis vin ĉi tien por paroli pri polaj agentoj arestitaj de Gestapo. – Li malvarme rigardis Kloss-on. – Vi pasigis hieraŭan vesperon kun Benita von Henning.

Kloss trankvile bruligis cigaredon.

– Vi estas misinformita – li diris. – Mi promenis kun Benita antaŭhieraŭ. Kaj pri kio ĉi tio temas?

– Bonvolu respondi la demandojn!

– Mi ne ŝatas tiun tonon.

– Vi alkutimiĝos – la voĉo de Lothar estis nun sentona. – Kiel vi scias, ĉu vi iam eliros de ĉi tie?

– Mi pensas, ke mi tamen foriros – respondis Kloss. – Bonvolu telefoni Benitan kaj demandi, ĉu mi estis kun ŝi hieraŭ.

– Benita von Henning malaperis – anoncis la Sturmbannführer. – Kaj vi, sinjoro Kloss, estas unu el la suspektatoj.

– Ŝercoj! – Nun Kloss eksplodis. Ĝi estis bone ludita eksplodo. Kloss sciis kiel paroli kun tiaj homoj. – Kiel vi aŭdacas – li kriis – akuzi germanan oficiron! Mi ne estas Ruppert, Lothar! Mi telefonas Recke-on tuj.

Ĉi tiu blufo funkciis.

– Bonvolu trankviliĝi, Kloss – diris Lothar – ni parolu.

Li demandis lin pri Benita, pri ilia konateco, Kloss respondis, penante resti singarda, kaj samtempe konstante pensante pri Anna. Anna estas ĉi tie. Kiel oni povas eltiri Annan el Aleja Szucha? Kloss sciis ke ĝi estas same malfacila kiel akiri la dokumentojn de von Hennig, sed li ankaŭ sciis ke li faros ĉion por savi ŝin.

Li ripetis la samon du horojn poste en dometo ĉirkaŭita de ĝardeno en Mokotów, kie Marcin loĝis. Marcin estis nervoza kaj maltrankvila, li fakte ne volis paroli pri Anna. Realisto, li ne ŝatis konsideri planojn, kiujn li anticipe konsideris neeble efektivigi.

– Mi konsideras la vendejon kaj ĉiujn adresojn, kiujn Anna sciis, kiel malkaŝitajn – li deklaris. – Fakte, ankaŭ vi estas eksterludanto. Mi ne scias ĉu la centrejo ne ordonos al vi forlasi vian laboron.

Kloss sidis fronte al li kun la vizaĝo kaŝita en la manoj.

– Anna diros nenion.

Marcin nek konfirmis nek neis. Li sciis, kio okazas en Aleja Szucha, li ne havis iluziojn kaj estis preta por ĉiu eventualaĵo. Li komprenis Kloss-on, sed li ankaŭ komprenis, ke rezignacio estas la nura ebla elekto en ilia situacio.

– Kaj se... – diris Marcin post longa momento. – Restas al ni nur unu: atendi.

– Ne! – Kloss eksplodis. – Mi ne povas atendi!

– Kion vi povus fari?

– Mi ne scias – li respondis. – Mi ne povas pensi.

* * *

Kapitano Ruppert daŭre ne perdis esperon. Li daŭre kredis, ke io okazos, kio permesos al li eskapi de la reto. Li sidis ĉe la piano kaj ludis Mozart-on. La sama frazo daŭre venis en lian menson, kvazaŭ li ĉion forgesis krom tiu unu motivo. Ilsa ĉirkaŭpaŝis en la ĉambro; ŝi alproksimiĝis al li kaj metis sian manon sur lian ŝultron, sed tio ĉi anstataŭ trankviligi lin, nur incitis lin.

– Willy, ĉu vi finfine diros al mi?

Kion li povus diri al ŝi? Kiam li aŭdis la sonorilon kaj vidis Lothar-on enkondukatan de la servosoldato, li komprenis, ke la afero venas al konkludo.

Ilse lasis ilin solaj kaj Ruppert ekstaris apud Lothar, li estis malpli skuita, dum momento li reakiris sian memfidon, li sentis sin kiel germana oficiro denove.

– Kion vi faris kun ŝi? – li demandis subite.

– Kun kiu? – Lotaro ne komprenis.

– Kun tiu knabino, kiun mi trovis por vi.

Lothar grimacis.

– Ĉu ĉi tio ankoraŭ interesas vin? Ne estu idioto, Ruppert. Ĉi tiu knabino diras nenion – li aldonis kolere. – Mi decidis alfronti vin ambaŭ, eble almenaŭ ŝi ĉesos nei ĉion.

Ruppert silentis dum longa momento.

– Mi ne volas vidi ŝin! – li ekkriis. – Ĉu vi aŭdas? Mi ne volas vidi ŝin!

– Malstreĉiĝu. – Lothar rigardis Ruppert kun nekaŝita malestimo. Li konis la simptomojn. La plej aĉaj kanajloj kapablas tiajn eksplodojn. Mallongaj. – Vi faros ĉion, kion mi ordonos al vi – li diris. – Ĉi tiu knabino devas paroli. Cetere mi suspektas, Ruppert, ke vi havis manon en la malapero de Benita von Henning. Vi ne estas sincera kun ni, kaj mi vere ne ŝatas malsincerecon.

– Malvero! – Ruppert perdis kontrolon de si mem. – Estas fieco suspekti min ankaŭ pri tio!

– Fieco? – Lotaro ripetis kaj batis Ruppert-on en la vizaĝon. La oficiro retropaŝis, kaj dum momento ŝajnis, ke li atakos Lothar-on. Li tuŝis sian vangon per la mano. Poste li falis sur la seĝon, kaŝante sian vizaĝon en la manoj.

– Kial vi kuraĝis fari ĉi tion! – Ilsa staris sur la sojlo.

– Mi konsilas al vi silenti – respondis Lothar kaj foriris. Ruppert revenis al la piano kaj frapis la klavojn. Denove la sama frazo de la A maĵora konĉerto de Mozart.

* * *

Lothar havis ĉiujn kialojn por esti nervoza.

Jen multaj horoj pasis, kaj li ankoraŭ nenion klarigis pri la malapero de fraŭlino von Henning. Li sciis precize tiom multe kiom ĉe la komenco. Ĉi-foje la konversacio kun la Gruppenführer, kiu alvokis lin duan fojon, estis pli akra.

– Vi estas idioto, Lothar – diris la Gruppenführer tuj kiam la Gestapo-ulo fermis la pordon post si. – Malsaĝulo – li ripetis.

– Tiu ĉi knabino ne volas paroli – Lothar klarigis. – Mi arestis homojn el la hazardludejo, sed mi pensas, ke ili vere scias nenion. Mi transdonos ilin al la Kripo.

– Kaj kion vi intencas fari? – En la voĉo de la Gruppenführer estis nekaŝita minaco. – Mi ĵus parolis kun Berlino. Ĉu vi povas diveni, kion ili diris al mi en Berlino?

– Mi supozas ke jes – respondis Lothar, kvankam li devus pli bone silenti.

– Do?

– Mi pridemandos ĉi tiun knabinon persone ĉi-vespere.

La Gruppenführer ekrigardis Lothar-on kun malestimo, kun la sama malestimo kun kiu Lothar lastatempe rigardis Ruppert-on.

– Kaj poste ŝi jam tute povos diri nenion, ĉu ne? Mi sendos vin al la fronto! – li fine ekkriis. – Vi liberigos ĉi tiun knabinon morgaŭ matene – li diris mallaŭte.

- Jes Sinjoro.

– Vi asignos la plej bonajn homojn kaj ĉiujn rimedojn al ŝi. Mi mortpafos vin, se ŝi sukcesos fuĝi. Ŝi devas konduki nin al spuroj. Kaj krome, aŭskultu atente, Lothar: se vere estus ĉi tiu pola reto, kiu abduktis Benitan, mi ne ĝenus proponi al ili interŝanĝon, Benitan von Henning por ĉi tiu knabino...

Lothar levis la ŝultrojn.

– Kiel mi atingos ilin, sinjoro Gruppenführer?

– Provu ĝin – diris la gestapa eminentulo. – Kaj ne faru eraron...

* * *

Anna bedaŭrinde ne havis manieron scii pri tiu ĉi konversacio, tial ŝi pensis, ke ŝi sonĝas, kiam oni redonis al ŝi ŝian mansaketon. La gardisto malfermis la barieron kaj prenis la paspermeson.

Ŝi trovis sin sola sur malplena strato. Ŝi ankoraŭ ne kredis ĝin, ne povis kredi ĝin. Ŝi iris laŭ la Aleja Szucha al la placo de Unio, denove en sia Varsovio, en sia urbo, kaj nur nun ŝi sentis, kiel ŝi estas laca. Ŝia tuta korpo doloris, sed ŝi estis ja libera, ili ellasis ŝin, ŝi diris nenion, ŝi povis fieri pri si. Kial do ili lasis ŝin iri? Estas miraklo, nekredebla miraklo, ĉar oni lasas neniun el Aleja Szucha, en la plej bona kazo oni alvenas en Auschwitz-on, kaj se iu eliras el ĉi tie...

Anna ĉirkaŭrigardis la straton ne plu estis malplena. Post dekkelkaj metroj malantaŭ ŝi iris viro en mantelo kaj ĉapelo. Aliflanke de la strato – ankaŭ viro en mantelo kaj ĉapelo. Homoj de la Gestapo! Ili gvatas ŝin, ili sekvas ŝin. Nun ŝi komencis kompreni... Ŝi devas konduki ilin al la spuroj. Ili esperas, ke ŝi diros pli en libereco ol en malliberejo. Ŝi plirapidigis sian paŝon, kvankam ĝi estis malfacila por ŝi. Ŝi turniĝis sur la straton Marszałkowska, poste sur la straton Piusa XI, kaj jam estis sur la strato Mokotowska. Ŝi vidis motorciklon sur la vojo; motociklisto en kaŭĉuka mantelo veturis malrapide. Al Anna ŝajnis, kvankam ŝi ne estis certa, ke ĉi tiuj tri homoj – la motociklisto kaj la du viroj, kiuj aperis sur la trotuaro – rigardas unu la alian, poste ŝin. Alveturis aŭto, fermita duonkamiono. Anna turnis sin flanken, ŝi ja estis hejme, ŝi miksiĝis en la homamason, ŝi vidis la scenojn, kiujn ŝi tiel bone konis. Juna knabo sen kruro, apogante sin al la muro de loĝdomo, kantis kaj elprenis sian ĉapelon. Estis vico antaŭ la nutraĵvendejo – ili verŝajne vendis margarinon. Du knaboj en longaj botoj staris ĉe la pordego, manoj en la poŝoj. Anna ne konis ĉi tiujn knabojn, sed ŝi konis tiajn knabojn; ŝi sentis sin hejmece kaj sekure ĉi tie. Sufiĉus fari kelkajn paŝojn kaj ŝi estus ĉe Placo de la Trzy Krzyże, kie ŝi havas amikinon de sia lerneja tempo. Sufiĉus preni tramon por atingi Mokotów kaj vidi Marcin-on aŭ eble Janek-on. Janek-on – ŝi ripetis en sia menso. Sed ŝi ne povis fari ĝin. Ŝi estis malsama ol ĉiuj, kiuj preterpasis ŝin. Ĉiu ajn, kiu alproksimiĝus al ŝi, elmetus sin al terura danĝero. Ŝi ne rajtas renkonti siajn gekonatojn, ŝi ne rajtas rekoni iun ajn, kaj sub neniuj cirkonstancoj ŝi rajtas vidi iun ajn el sia grupo. Ŝi ĉirkaŭrigardis. Kompreneble ili estis. Kaj motociklisto kaj du viroj en manteloj kaj ĉapeloj. Kaj ankaŭ la aŭto. Kiel perdi ilin? Ĉu ŝi eĉ havas ŝancon perdi ilin? Ŝi revenis al la strato Marszałkowska kaj staris en la homamaso ĉe la tramhaltejo en la angulo de la strato Wilcza. Ŝi singarde ĉirkaŭrigardis. Ŝajnis al ŝi, ke ŝi ne vidas ilin. Sed post iom da tempo la sama aŭto denove aperis sur la vojo. Estis ankaŭ viro en mantelo kaj ĉapelo ĉe la haltejo. La dua promenis sur la kontraŭa flanko de la strato. Anna estis venkita de malespero. Ili estas tie, ĉasante ŝin kiel beston ĉirkaŭitan de ĉaspelo. La tramo bremsis kun grinco. Anna atendis ĝis la lasta momento, kiam la tramo ekmoviĝis, ŝi saltis sur la ŝtupon, iu tiris ŝin enen. Eble ili ne sukcesos ĝustatempe, Dio, eble ili ne rimarkos. La tramo akcelis. Anna, kun la vizaĝo premita kontraŭ la vitro, rigardis la stratojn. Ŝi ne vidis ilin. Ŝi ankaŭ ne vidis ilin, kiam ŝi post kelkaj haltejoj elsaltis el la tramo. Ŝi turnis sin sur Świętokrzyska, poste sur Jasna. Ŝi enkuris en la apotekon. La telefono staris en la angulo, for de la aĉetantoj. Anna, kovrante la ciferdiskon, diskis la numeron. Estis la numero de knabino el ŝia grupo, Małgosia, la sola numero kiu povus esti aktuala, ĉar ŝi ne rajtis telefoni Marcin-on. Fine ŝi aŭdis la voĉon de Małgosia.

– Małgosia – ŝi flustris.

Silento ĉe la alia flanko, poste la terurita voĉo de Małgosia:

– Ĉu tio estas vi, Anna, vere vi?

Sed en tiu ĉi momento Anna ekvidis tra la fenestro viron en mantelo kaj ĉapelo. Estis ankaŭ la motociklisto. Do ŝi ne perdis ilin, ŝi ne povis ilin perdi.

– Ili ellasis min – ŝi flustris – ili sekvas min. Mi telefonos vin poste – kaj ŝi formetis la aŭdilon.

Ŝi denove estis sur la strato... Ŝi malrapide trenis sin tra la homamaso, en kiu ŝi ne povis kaŝiĝi.

Butikoj kaj kafejoj estas malfermitaj, homoj revenas hejmen post laboro. Normala okupacia vivo daŭras. Kaj ŝi, laca kaj duonkonscia, memoras nur unu aferon: ŝi devas ilin perdi, ŝi devas ilin perdi, ĉar alie ŝi estos en ĉi tiu urbo kiel en dezerto. Rikiŝo malrapide moviĝas laŭ la vojo apud la trotuaro. Ŝi haltis.

– Rapide antaŭen – diris Anna kaj saltis en la rikiŝon. Ŝi ripozis kaj fermis la okulojn. La rikiŝo veturis rekte, poste turniĝis, poste denove turniĝis. Anna eĉ ne vere sciis tra kiuj stratoj ili veturas. Ŝi donis al la knabo ĉifitan monbileton, kiun ŝi trovis en sia saketo kaj elsaltis. Ŝi trovis sin sur tre homplena strato, jes, estis ja Chmielna. Ŝi eniris vendejon kaj ekstaris en la vico. Ili estas for, ili vere estas for. Sed post iom da tempo – tra la granda fenestro ŝi vidis ilin ambaŭ denove: ambaŭ virojn en paltoj kaj ĉapeloj. Ŝi ne provis telefoni plu.

Dume, en la aŭto, kiu malrapide veturis laŭ la rando de la vojo, SS-ulo sidis ĉe radiosendilo.

– Ŝi eniris vendejon – li raportis en la mikrofonon. – Ĝis nun ŝi ne provis kontakti telefone denove.

* * *

Marcin ne kaŝis sian malkontenton vidante Kloss-on eniri denove la vilaon en Mokotów.

– Vi venas ĉi tien tro ofte – li konstatis. – Mi komprenas ĉion, sed oni ne devas malobei la bazajn regulojn de konspiro.

Kloss ankaŭ sciis, ke tio ĉi estas malpermesite, sed daŭre ŝajnis al li, ke li povos ion fari, ke li savos Annan, ke li forportos ŝin el Szucha, eĉ se li devus oferi... Kion li povus oferi? La plej grava estas la afero. Kaj oni ne devas fari ion ajn, kio malhelpus la laboron.

Duonon da vivo por ne esti soldato – li pensis subite.

– Kolonelo Recke alvokis min – li rakontis al Marcin. – Berlino donis dudek kvar horojn por trovi Benita Henning. Ili freneziĝas. Fischer laŭŝajne diris ke li konsentus pri interŝanĝo. Annan por Benita.

– Neeblaĵo – respondis Marcin. Kloss ankaŭ komprenis, ke ĝi estas neebla, kaj tamen li alkroĉiĝis al ĉi tiu penso, al ĉi tiu lasta ŝanco, al ĉi tiu peceto da espero.

– Kiel vi imagas konversacion kun Lothar? – demandis Marcin. – Kiu ŝajne perus? Kaj ni ne povas lasi Benita foriri, ŝi scias tro multe. Krome oni diris al mi, ke ŝi estas bezonata. — Kaj poste li aldonis: — Mi ricevis instrukcion esprimi la dankon al vi pro akiri la planojn de von Henning.

– Anna meritas la dankon, ne mi – respondis Kloss.

Parolante, ili senĉese rigardis la pordegon, la enirejon al la vilao. Marcin estis la unua, kiu rimarkis la knabinon.

– Kaŝiĝu – li ordonis al Kloss. – Małgosia venas. Ŝi certe ne konas vin. – Tiam li murmuris kolere – Vi ĉiuj venas ĉi tien kvazaŭ vi irus al preĝejo. Baldaŭ, la plej stulta Gestapo-agento kaptos nin.

Małgosia venis raporti la telefonvokon de Anna. Kloss aŭdis la konversacion de Marcin kaj la knabino, starante en la apuda ĉambro malantaŭ la pordo. La reago de Marcin estis simpla kaj tuja. Li ordonis al Małgosia transdoni la ŝlosilojn de la loĝejo kaj malaperi el Varsovio.

– Se Anna scias vian telefonnumeron – li deklaris – vi estas eksterludanto.

– Sed ŝi telefonos denove – flustris la knabino.

– Domaĝe – la voĉo de Marcin estis firma. – Komprenu, Małgosia, ni nenion povas fari por ŝi.

La knabino volis protesti, sed Marcin malĝentile interrompis ŝin. Fine, li respondecis pri la vivoj de ĉi tiuj homoj; li ne povis fari evidentajn erarojn.

Kiam la knabino malaperis malantaŭ la pordo, Kloss tuj aperis sur la sojlo. Li estis decidita.

– Donu al mi kvar knabojn el diversio – li deklaris.

– Ne – Marcin respondis.

– Donu ilin, mi savos Annan.

– Kiom da homoj vi perdos?

– Ni ne povas forlasi ŝin.

– La germanoj nur atendas, ke ni ĉesos teniĝi kaj ekagos. Ĉu vi povas imagi, kiel forte ili gardas ŝin? Ne, frato, ni ne malkonspiriĝos.

– Mi iras al la loĝejo de Małgosia. Anna denove telefonos. Ŝi devas provi.

– Mi malpermesas al vi – diris Marcin.

Li ne estis fakte la superulo de Kloss, nur la estro de la grupo kun kiu Kloss kunlaboris. Li ne havis la rajton doni al li ordonojn. Ili ambaŭ sciis ĝin. Kloss metis sian manon sur lian ŝultron.

– Vi bone scias, Marcin, ke mi devas fari ĝin. Vi ja havas tri knabojn el diversio ĉi tie.

Marcin silentis.

Kloss forlasis la ĉambron por agi kontraŭ sia prudento, kontraŭ la reguloj de konspiro, kaj kontraŭ la sekureco de la homoj kun kiuj li kunlaboris. Li konis unu el ĉi tiuj knaboj, Romek-on, kaj li sciis, ke Romek konsentos, ke ili kune iros al la loĝejo de Małgosia kaj poste provos eligi Anna el la germana reto.

Mi ne faru ĉi tion – li pensis – sed mi devas fari ĝin, ĉar alie ĉio perdus la senson.

Romek estis puriganta sian pafilon. La aliaj du flustris pri io. Ili eksaltis ĉe la vido de Kloss. Tiam ili trankvile aŭskultis tion, kion li havis por diri al ili. Post kelkaj minutoj ili jam estis en la loĝejo de Małgosia.

La atendado komenciĝis. La telefono ne sonoris, ĝi daŭre ne sonoris. Amaso da cigaredstumoj akumuliĝis en la cindrujo. Kloss fermis la okulojn kaj vidis Annan irantan tra la stratoj, jam elĉerpitan, sen ŝanco trovi ŝirmejon. Lasu ŝin telefoni – li preĝis – nur lasu ŝin telefoni. Li ankaŭ pensis pri ebleco, ke antaŭ ol Anna telefonos, Lothar sukcesos trovi la telefonnumeron, kiun ŝi jam uzis unufoje. Tial Romek atente rigardis la straton, ili havis siajn armilojn pretajn por pafi, ili rigardis siajn horloĝojn kaj la trotuaron, sur kiu aperis de tempo al tempo germana patrolo.

Fine, post atendado tiel longa, ke Kloss ne povis diri, kiom longe ĝi daŭris, la silenton rompis la sonorado de la telefono. Li levis la aŭdilon kaj aŭdis la voĉon de Anna.

– Aŭskultu – li diris – post dek kvin minutoj, la loĝdomo trapasa... – Li sukcesis diri la nomon de la strato, kaj poste ŝi formetis la aŭdilon.

* * *

Ruppert drinkis. Li turnis la botelon – ĝi estis malplena. Li ĵetis ĝin sur la plankon kaj ĝi ruliĝis sub la tablon. Pene li leviĝis de la kanapo kaj paŝis al la piano. Li frapis la klavojn. Li eĉ ne povis memori tiun ĉi frazon de Mozart. Ilse foriris, ŝi ne volis diri kien ŝi iras, ŝi nur malestime levis la ŝultrojn. Sed li tamen sciis. Ŝi kuris al la generalo. Vere restis al li nur unu afero por fari, sed li ne povis decidi, li daŭre esperis ion, kvazaŭ estus ankoraŭ peceto da espero. Li denove frapis la klavojn kaj aŭdis la telefonon sonori. La sonorilo trude sonis. Ruppert ekstaris kaj levis la aŭdilon.

– Halo – li diris – Kion? Kiu diable alia estas tie? – Sed en tiu momento li rektiĝis kaj komencis mallerte butonumi la butonojn per la fingroj de sia maldekstra mano. Tio restis ĉe li: li reagis al la voĉo de la Generalo.

– Mi parolis kun Lothar – la generalo diris kontraŭvole, kvazaŭ kun abomeno. – Mi pensas, Ruppert, ke vi scias, kion devas fari germana oficiro. Honore al la memoro de via patro, mi donas al vi duonhoron. Mi pensas, ke vi sukcesos. – Li pendigis la aŭdilon antaŭ ol kapitano Willy Ruppert povis ion diri.

Sur la tablo, proksime apud la telefono, kuŝis pistolujo kun pafilo. Unu malgranda movo sufiĉus kaj ĉio estus finita por li – kaj Ilse, kaj Lothar, kaj senutila, malsaĝa espero. Sed li ne povis decidiĝi.

– Ne ĉi tie – li ekpensis. – Mi faros ĝin, sed ne ĉi tie.

Li fiksis sian zonon, metis la pistolujon sur sian stomakon kaj eliris antaŭ la domo. Li malfermis la aŭtopordon kaj ekfunkciigis la motoron. Li ne sciis kien li veturas kaj li preferus ne scii kial... Li prefere lasu la morton veni per si mem.

Tiutempe, Anna rigardis la konstruaĵnumero; jes, tiu estas pri kiu Kloss diris, la pasa. La ambaŭ viroj en ĉapeloj kaj paltoj sekvis ŝin, pli viglaj kaj malpli ŝtelemaj ol antaŭe. Anna ne povis pensi plu, ŝi ne havis forton por pensi. Ŝi simple faris tion, kion Janek ordonis. Ŝi ne sciis, ĉu ekzistas ŝanco, ŝi ne pensis pri tio, ŝi eĉ ne memoris tiujn, kiuj baldaŭ riskos sian vivon por savi ŝin. Ŝi volis ripozi – nur ripozi. Ŝi eniris la malplenan korton. Romek jam staris en la malluma pordego, li puŝis ŝin enen, kaj tiam ĉio okazis fulme.

Kiam la viro sekvanta Annan, unu el la du, aperis en la pordego, Romek ĵetis sin al li. Sufokita krio, la Gestapo-ulo falis sur la pavimon, kaj Anna kaj la alia el la diversio, Wojtek, malaperis en la profundon de la korto. Ili jam estis ĉe la dua pordego. Rikiŝo staris apud la trotuaro. Wojtek saltis sur la selon, sed antaŭ ol Anna povis eniri la rikiŝon, aperis motociklisto. Li bremsis subite. Serio de maŝinpistolo ekbruis ie profunde en la korto.

– Forkuru de ĉi tie! – ekkriis Wojtek. Li falis sur la pavimon, eltiris la maŝinpafilon el sub sia mantelo kaj pafis la motocikliston. La preterpasantoj malaperis, la strato tuj senhomiĝis. Ili aŭdis la kriadon de bremsoj dum la gestapa veturilo bremsis subite. Kugloj de la aŭtomataj fusiloj tratranĉis la aeron.

Anna kuris laŭ la malplena trotuaro. Ŝi nun pensis pri la knaboj el la diversio, scivolante, ĉu ili sukcesos retiriĝi. Ŝi ne devus lasi ilin ĉi tie. Ŝi haltis, trafita de tiu ĉi penso, ne sciante, ke se ŝi kurus ankoraŭ kelkajn paŝojn pli, ŝi vidus Kloss-on kaŝitan en la aŭtomobilo trans la angulo... Sed Anna ne kuros, ne havus tempon por kuri, ĉar nun la aŭtomobilo de Ruppert aperis veturante zigzage sur la malplena, pripafata strato.

Li rimarkis Annan kaj forte bremsis. Li malfermis la pordon kaj trenis la knabinon en la aŭton. Anna ne povis rezisti plu, ŝi estis senforta. Ŝi pensis, ke ŝi denove trovos sin sur Szucha kaj finfine ripozos. Ŝi kuŝos sur la betono – ŝi sonĝis – kaj dormos. Ŝi vidis proksime al si la vizaĝon de Ruppert klinita super la stirrado, la rapido premis ŝin kontraŭ la sidloko, poste ŝi sentis la abruptan bremsadon. Ŝi rekonsciiĝis, ili estis en Powiśle. Ruppert malfermis la aŭtopordon.

– Forkuru! – li ekkriis.

Ŝi estis sola. Ŝi kuris laŭ Solec kaj poste haltis ĉe iu pordego. Homoj preterpasis ŝin indiferente. Neniu rigardis ŝin.

Ŝi ne povis scii, ke la aŭto de Ruppert ĵus enveturis la Poniatowski-ponton, proksimume duonvoje trans la ponton, akra turno de la stirilo. La aŭto rompis la baron; falis malsupren. Nur post longa tempo aperis sur la loko aŭtoj de la Gestapo.