Polityka/Religia

Na szczęście nie jestem obywatelem (pierwszej lub drugiej kategorii) Unii Europejskiej, więc nie muszę patrzeć na to co byłoby najbardziej korzystne dla UE. Jestem esperantystą i raczej obchodzi mnie to co byłoby najbardziej korzystne dla języka esperanto. A tak daleko jak to, że esperanto stanie się narzędziem rządu UE, mój wzrok po prostu nie sięga.

   1. esperanto nie należy do nikogo – a stąd należy do wszystkich, którzy chcą je używać. O ile para innych wielkich potęg nie zadecyduje w tym samym czasie co UE, aby uczynić esperanto swoim oficjalnym językiem (a nie widzę, aby tak miało się stać!), UE stałaby się w wyniku nowym właścicielem esperanto; więc żegnaj nasza wychwalana neutralność kulturowa i polityczna.

   2. A skoro by UE zdecydowała się "w zasadzie" przyjąć esperanto, kto zagwarantuje, że jakaś para eurokratów, przeżuwających w brukselskim McDonaldzie, nie wpadnie na pomysł "naprawy" tego języka? Sto lat używania pokazało, że "naprawy" (powszechnie zwane "reformami") są zwykle dziełem ludzi, którzy przebrnęli jednokrotnie przez samouczek Teach Yourself esperanto, zdecydowali, że skoro Zamenhof nie zrobił tego tak samo jak Francuzi, to się mylił, i zabierają się do naprawiania tego języka. Innymi słowy, większość proponowanych reform języka esperantojest zdecydowanie na gorsze. W większości lądują one na śmietniku historii. UE miałaby wpływy wystarczające na to, aby taka reforma nie wylądowała w należnym jej miejscu, czyli koszu na śmieci.

Myślę, że przyjęcie esperanto przez UE byłoby krokiem w kierunku rozwiązania mnóstwa problemów trapiących tę organizację – łącznie z tak poważnym jak uczynienie jej bardziej demokratyczną. Ale nie sądzę, aby to wyszło esperanto na dobre, więc nie jestem wcale straszliwym zwolennikiem tej idei. A wiem, że są inni esperantyści – łącznie z wieloma w samej UE -, którzy się ze mną zgadzają.

Właściwie mogłoby być zrozumiane przez mówiącego angielskim, lecz ten zwykle nie znajduje się w sytuacji, gdzie mógłby je doświadczać.