Od: Terence'a Wattsa

Zwykły człowiek z ulicy może posiadać duże uprzedzenie w stosunku do języka esperanto. Lecz ponieważ jego poglądy pochodzą z braku wiedzy na ten temat, zatem niezbyt one się liczą.

Twórcy sztucznych języków są w większości nieszkodliwymi fantastami i mają przed sobą jeszcze bardzo długą drogę zamiany swoich projektów w języki ze znaczącą liczbą użytkowników, z literaturą, ze słownikami opartymi na zastosowaniach słownictwa oraz z gramatykami analitycznymi, takimi jak PAGE or PMEG, zatem nie ma możliwości, aby mogli w jakikolwiek sposób dogonić esperanto.

Twórcy sztucznych języków przynajmniej przyznają, że w zasadzie sztuczny język może stać się rzeczywistym językiem żywym.

Prawdziwymi wrogami esperanto są pontyfikujący poligloci oraz lingwiści, którzy nie znają esperanto, a którzy są niezłomne przekonani, iż posiadają jakiś specjalną intuicję na temat tego, jak języki muszą działać – bezproblemowo pomijając fakt, iż esperanto jest czymś innym od języków narodowych i nie ma zgromadzonych mnóstwa naukowych dowodów, które by potwierdzały ich pojęcie gramatyki uniwersalnej lub dostarczały udowodnionego modelu ludzkiego języka.

 Są to ludzie, którzy mogą poważnie hamować wprowadzenie esperanto do szkół lub przyjęcie go na język roboczy w organizacjach międzynarodowych.

Ludzie ci doświadczają pewnego rodzaju teoretycznego dyskomfortu z powodu istnienia esperanto, ponieważ może ono podkopać ich ulubione teorie języka. Również jego powszechne przyjęcie może sprawić, iż ich zdobyte w pocie czoła opanowanie chaotycznych systemów języków naturalnych stanie się mniej wartościowe rynkowo.