AKTO 4.

Alia ĉambro en la palaco.
La reĝo kaj korteganoj.

Reĝo:

Mi lasis lin alveni, kaj la korpon
Mi lasis serĉi. Ho, kia danĝero,
Se li tiel libere promenados!
Kaj tamen ni ne povas kun li agi
Laŭ tuta severeco de la leĝo:
Lin amas la amaso la malsaĝa, –
Ĝi juĝas per okulo, ne per kapo,
Ĝi vidas la grandecon de la puno,
Kaj pri la kulpo ĝi ne volas pensi.
Nun tiu ĉi forsendo devas ŝajni
Trankvila rezultato de pripenso.
Malbonon per malbono ni forigos
Aŭ per nenio.

(Venas Rosenkranz.)

Ha, nu kio estas?

Rosenkranz:

Pri tio, kien metis li la korpon,
Ne povis ni sciiĝi.

Reĝo:

Kaj li mem?

Rosenkranz:

Li estas, reĝo, tie ĉi, sub gardo,
Ĝis vi ordonos.

Reĝo:

Oni lin venigu.

Rosenkranz:

He, Güldenstern, la princon enkonduku!

(Eniras Güldenstern kun Hamleto.)

Reĝo:

Nu, Hamleto, kie estas Polonio?

Hamleto:

Ĉe la vespermanĝo.

Reĝo:

Ĉe la vespermanĝo?

Hamleto:

Ne kie li manĝas, sed kie li estas manĝata. Kolekto da saĝaj kavaliroj en formo de vermoj venis nun al li kun vizito. Tuŝante la manĝadon, tiuj ĉi vermetoj estas la plej grandaj potenculoj. Ni nutras la bestojn, por nutri nin mem; kaj nin mem ni nutras por la vermoj. La grasa reĝo kaj la malgrasa almozulo estas nur du diversaj manĝospecoj, difinitaj por unu sama tablo: tio ĉi estas la fino de ĉio.

Reĝo:

Ho, Dio, Dio!

Hamleto:

Jen homo kaptas fiŝojn per la vermeto, kiu manĝis reĝon, kaj manĝas poste la fiŝon, kiu manĝis tiun vermon.

Reĝo:

Kion vi volas diri per tio ĉi?

Hamleto:

Nenion, mi volis nur montri al vi, ke reĝo povas vojaĝi tra la intestoj de almozulo.

Reĝo:

Kie estas Polonio?

Hamleto:

En la ĉielo. Sendu tien, por rigardi. Se via sendito tie lin ne trovos, tiam serĉu lin mem en alia loko. Sed se vi en la daŭro de monato lin ne trovos, vi lin eksentos per la nazo, kiam vi iros sur la ŝtuparon de la galerio.

Reĝo:

(Al kelkaj korteganoj.)

Iru, serĉu lin tie.

Hamleto:

(Al la korteganoj.)

Li atendos.

(Kelkaj korteganoj foriras.)

Reĝo:

Hamleto, pro sendanĝereco via
Al ni tre kara, kiel via faro
Sincere nin doloras, vi nun devas
Post la terura faro tre rapide
Veturi for. Vi tial vin pretigu;
La ŝipo jam atendas vin, la vento
Favoras, kaj vi nun en bona horo
Anglujon forveturos.

Hamleto:

Anglujon?

Reĝo:

Jes, Hamleto.

Hamleto:

Bone.

Reĝo:

Nun vi scias nian intencon.

Hamleto:

Mi vidas anĝelon, kiu ilin vidas. Sed bone! Anglujon! Adiaŭ, kara patrino!

Reĝo:

Via amanta vin patro, Hamleto.

Hamleto:

Mia patrino. Patro kaj patrino estas geedzoj; geedzoj estas kiel unu korpo: sekve, mia patrino. Ni veturu Anglujon!

Reĝo:

(Al Rosenkranz kaj Güldenstern.)

Vi sekvu lin kaj logu al la ŝipo.
Rapidu: ĝis vespero li jam devas
Sin trovi sur la maro. Ne prokrastu!
Jam ĉio estas preta al veturo.
Rapidu, mi vin petas!

(Rosenkranz kaj Güldenstern foriras.)

Vi, Anglujo,
Se mia amo estas por vi kara –
Vi taksi ĝin ja povas, ĉar ankoraŭ
Ja ne paliĝis la cikatro, kiun
La dana glavo al vi akre donis,
Kaj la tribut’ estimon vian montras –
Vi tiam ne malŝatos la ordonon,
En mia skribo klare esprimitan, –
Kaj morto al Hamleto! Ho, Anglujo,
Plenumu plej rapide mian peton!
Li kiel febro mian sangon batas...
Vi devas min sanigi. Dum li vivas,
Feliĉon mi neniam povas trovi.

(Foriras.)