Metoda brutalna (ang. brutal force) polega na przejściu przez wszystkie wartości w danym przedziale liczbowym i  sprawdzeniu każdej z nich, czy spełnia wymagane kryterium. Jeśli tak, to  znaleziona liczba jest przekazywana na wyjście.

Algorytm wyszukiwania liczb wg kryterium

K01: Dla i = a, a+1, …, b :
     wykonuj krok K03
K03:   Jeśli i spełnia kryterium, 
      to pisz i
K02: Zakończ

Uwagi

Podejście brutalne stosujemy zwykle w początkowej fazie projektowania algorytmu. Jeśli kryterium nie zależy od ilości liczb w przedziale, to metoda posiada klasę czasowej złożoności obliczeniowej równą \(O(n)\). Zaletą jest prostota algorytmu. Wadą jest konieczność testowania wszystkich liczb w przedziale.

Jeśli postać kryterium pozwala nam przewidzieć, obliczyć wartości, które go spełniają, możemy zastosować inne rozwiązanie:

Wyznaczamy pierwszą liczbę w przedziale \([a ; b]\), która spełnia kryterium. Następnie w pętli sprawdzamy, czy wyznaczona liczba mieści się w  przedziale \([a ; b]\). Jeśli tak, przesyłamy ją na wyjście, po czym wyznaczamy kolejną liczbę i wracamy na początek pętli. Pętlę kontynuujemy, aż  wygenerowana liczba wyjdzie poza przedział \([a ; b]\).

Algorytm wyznaczania liczb spełniających kryterium

K01: i ← pierwsza liczba w przedziale [a;b], 
         która spełnia kryterium
K02: Dopóki i ≤ b: ; tworzymy pętlę generującą wynikowe liczby w [a;b]
     wykonuj kroki K03…K04
K03:   Pisz i ; wyprowadzamy liczbę spełniającą kryterium
K04:   i ← następna liczba w [a;b], która spełnia kryterium
K05: Zakończ

Uwagi

Takie podejście pozwala nam wyeliminować puste przebiegi pętli – wykonuje się ona tylko tyle razy, ile jest potrzebne na wygenerowanie liczb spełniających kryterium. W efekcie algorytm działa dużo szybciej. W pewnych sytuacjach możemy nawet obniżyć klasę czasowej złożoności obliczeniowej poniże \(O(n)\). Wadą rozwiązania jest konieczność analizy problemu, co czasami może być bardzo trudne.