Kaj ili venis al ĉarma kastelo. Tiu estis konstruita el blanka marmoro kaj la tegmentoj estis el oro kaj la kreneloj el pura arĝento kaj la buntaj rondaj fenestrovitretoj estis rubenoj, topasoj kaj turmalinoj, spineloj, krizolitoj, turkisoj kaj ametistoj. La sojloj estis el ebono inkrustitaj per nebrila arĝento, la pordoj el ligno de Libano kaj iliaj randaj kovriloj el veterbatita kupro. Kaj la lampoj, kiuj staris antaŭ la kastelo, portis kiel lumilojn grandajn diamantojn kaj akvomarinojn enfiksitajn kun blanka plateno. Kaj malantaŭ la kastelo estis lago. Tiu havis tute helan kaj klaran akvon.

Oni povis rigardi ĝis la plej profunda fundo, kie la marfeinoj ludas.

Kaj la ino diris: „Ĉu vi vidas tiun kastelon,. Kundar?“

Kaj li respondis: „Mi vidas ĝin!“

Jen diris la ino: „Vi vidas ĝin, do vi ĉiam trovos ĝin, mia amiko Kundar. Neniu scias pri tiu kastelo. Neniu trovos ĝin.

Ĝi kuŝas malproksime malaperinta en la profundo de la nekonata fora arbaro. Kundar, amiko mia, mi volas atendi vin, ĉi tie je la pordo de tiu burgo; mi volas atendi vin, se Novluno komenciĝos. Ĉu vi venos, Kundar, amiko mia?“

Kaj li respondis: „Mi venos!“

Jen diris la ino: „Venu! Do atentu, mia koro soifas pri nokto, en kiu mi sentos mian animon konservatan en la majesta kvieto kaj eterna beleco de la neatingebla, pri nokto, en kiu mia animo fariĝos sankta en la perdado kaj malfermata estos lumado, en kiu speguliĝos la kosmo, en kiu nia spirito kaj nia volo estos grajneto de la semo de Dio. Vi scias, kion mi diras, ĉu? Kial metis la dia estaĵo tiom da timo en nian animon? Timo pro la laŭta kriado, timo pro la malsanktigo, timo pro nudiĝo, timo pro la rozvualo de nia vizaĝa aspekto.

Solvu tiun demandon al mi, amiko mia! Mi estas via kaj estos via en eterneco. Tial!“

Kaj li levis ŝin de la puto kaj forportis ŝin multajn horojn, ĝis ili venis al la lastaj arboj de la arbaro, kiuj estis ankaŭ la unuaj.

Kaj en la foro antaŭ ili troviĝis la urbo, bone nutrata kaj laŭorde ekipata kaj kun sataj burĝoj.

Kaj alte super la urbo tronis la reĝa burgo.

Kaj kiam Kundar jam metis la inon surteren en la verdan herbejon kaj molan moskon, kiujn li alportis por apogi ŝin ripozige, Kundar foriris.

Kaj la ino vidis kiel li malaperas en la foro en la nebulo kaj fine estis tiel levita alten, ke li foriĝis el ŝia rigardo.

Jen prenis la ino malgrandan arĝentan kornon, kiun ŝi portis per ora ĉeneto ĉirkaŭ la kokso kaj blovis en ĝin.

Tio estigis helan, vokantan sonon.

Kaj tre baldaŭ alvenis rapide la servistoj.

Kaj la marŝalo diris: „Ĉu vi estis sola en tiu terura arbaro, ino nobla?“

Jen ŝi diris: „Mi ne estis sola!“

Pri tio ĉiuj miris tre.

Kaj la reĝino vokis: „Konduku mian ĉevalon al mi, por ke ni ekiru!“