Kaj la reĝino venis al siaj viroj kaj diris: „Mi dankas al vi, moŝtaj sinjoroj, noblaj rajdistoj kaj bravaj servistoj, ke vi atendis min ĉi tie. Ni nun iru hejmen, ĉar baldaŭ vesperiĝas kaj fridiĝas.“

Kaj unu el la sinjoroj, estis la nobla sinjoro Sabkhete, diris:

„Ŝajnis al mi, kiam mi rigardis malproksimen por ekscii, ĉu vi baldaŭ venos, nobla sinjorino, ke mizera vagabondo kaj murdema fiulo staris alte ĉe via vojo. Ni volis kuri al vi por helpi, sed vi donis la komandon, ke ni ne observu vin sur la vojo. Ĉu vi ne vidis la mizeran ulon? Aŭ, ĉu li suferigis vin?“

Jen diris la reĝino: „Ĉu mizera vagabondo? Tion diris vi! Ne, mi ne vidis tian viron kaj ankaŭ certe ne renkontis tian. Sed en la arbaro, ĉe la lago de la ĉarma anemono, tie mi renkontis reĝon. Li sidis ĉe la rando de la lago kaj serĉis ion.“

Jen diris la nobla kavaliro, tiu estis la sinjoro Wotebirge: „Ĉu li portis kronon? Ĉar tiukaze, se li ne portis kronon, li certe ne estis reĝo.“

Jen diris la ino: „Li certe ne portis kronon sur sia kapo. Sed lia krono kuŝis antaŭ li en la akvo.“

Jen diris la nobla sinjoro, estis la sinjoro Teske de Barhin:

„Kaj tial mi opinias, nobla sinjorino, ke li serĉis tiun kronon.“

Jen diris la ino: „Ne, tion li ne faris.“

Jen diris la nobla rajdisto, estis la sinjoro Molegark: „Li ne serĉis sian kronon, sed tamen trovis ĝin, ĉar ĝi kuŝis ja antaŭ li en la akvo. Kaj li prenis ĝin fine tamen kaj metis ĝin sur sian kapon, ĉu?“

Jen diris la ino: „Ne, tion li ne faris. Li ne prenis ĝin kaj ne metis ĝin sur sian kapon. Sed el ĉiuj mirindaj kronoj, kiujn mi kiam ajn vidis kaj el ĉiuj tiuj mirindaj kronoj, pri kiuj iam ajn iu parolis el vi, sinjoroj, al mi, ĝi estis la plej stranga kaj plej grandioza kaj plej majesta krono, kiu ekzistas surtere.“

Jen diris unu el la sinjoroj: „Kaj vi diras, nobla sinjorino, ke li ne prenis ĝin, ĉu?“

Jen diris la ino: „Ne, li ne prenis ĝin. Kaj li agis certe ĝuste, ĉar ĝi ne estis sufiĉe valora por li. Kaj tial ĝi do ankoraŭ kuŝas en la lago de la ĉarma anemono, kaj tiu, kiu trovos ĝin, al tiu ĝi apartenu. Sed, neniu iru tien por serĉi ĝin. Aŭ nur tiukaze, se li intencas multe suferigi min.“

Kaj la ino silentiĝis kaj la sinjoroj kaj mastroj postrestis.

Kaj unu el la sinjoroj diris: „Ĉu vi vidis tion, kiam ŝi alvenis, la kara ino, ke ŝi ploris.“

Kaj iris tra ĉiuj landoj la famo, ke en la lago de la ĉarma anemono kuŝas reĝa krono kaj ke ĝi estas la plej majesta kaj plej stranga krono el ĉiuj, kiujn oni kiam ajn vidis surtere.

Sed neniu iris tien por serĉi la kronon.

Kaj kiam tamen aŭdaca junulo venis el fremda lando kaj ekiris por serĉi la kronon, jen li ne trovis la vojon al la lago.