Kaj je la mateno poste kurante alvenis sciigistoj al la marŝalo kaj al la ceremoniestro. Kaj la marŝalo lasis voki la ĉefkuraciston, li estis tre afabla al li kaj glatmaniera kaj fleksebla kiel oleo kaj promenis kun li tra la ĝardeno. Li parolis kun li pri la vetero kaj pri la ĉasado kaj pri la stato de la semaĵoj kaj pri la ĉambristinoj, kaj diris kvazaŭ preterire: „Nu, kara ĉefkuracisto mia, kion mi ankoraŭ volis demandi, kaj kion mi volis diri, ĉu vi cetere scias, ke unu el la sinjoroj antaŭuloj de Ŝia Moŝto falis en frenezon?“

Kaj la ĉefkuracisto diris: „Ne, tion mi ne sciis.“

„Ĉu ne?“ respondis la marŝalo sufiĉe mirigite kaj vaste malfermegis la okulojn: „Vi ne sciis tion, ĉu? Hmh! Hmh! Tio estas stranga. Nu do, mi almenaŭ diris tion al vi, mi opinias, por la kazo, ke....Ĉu vi vere bone komprenas min, sinjoro ĉefkuracisto?“

Kaj la ĉefkuracisto respondis: „Mi komprenas vin tute bonege, sinjoro mia.“